13 Aralık 2011

Çarşı: Kara Vicdanlar Beyaz Yalanlar

Soruşturmanın üzerinden neredeyse 6 ay geçti bugün ulusal şeytan, ahir zaman deccalı "Aziz Yıldırım yasası" olarak gözümüze sokulan ama ne hikmetse Aziz Yıldırım'a faydası olmayan yasa nedeniyle Metris'te tutuklu 8 kişi özgürlüklerine kavuştu. Beşiktaş cephesinden 3 kişi de bugün itibariyle serbest kaldılar. Kendilerine bir kez daha geçmiş olsun dileklerimizi iletelim. Tabii derin bir parantez açmamız gereken Beşiktaşlı duruşuna değinmeden geçmemek lazım. Soruşturmanın ilk bir haftası Fenerbahçe'yi linç eden güruhun başında gelen, Trabzon'un emeğiyle kazandığı şampiyonluğu intro yapan ama soruşturmaya kendileri ve Trabzon dahil olunca apar topar geri çeken, insanlar hakkında suçlamanın vasfı, niteliği bile belli değilken sırf Fenerbahçe ile aynı safta yer almayalım diye aklanın da gelin diye utanmadan yazı yazabilip bunu Beşiktaşlı duruşu diye millete yutturan insanlar bugün Metris'e gidip Tayfur Havutçu'yu hangi yüzle karşıladı acaba ? Metris'ten çıkanları beklerken bile Aziz Yıldırım'a küfredebilecek derecede gözünü neftret bürümüş, tüm Fenerbahçeliler koluna sarı yıldız taksa bu nedir diye sesini yükseltmeyecek adamlar bu memleket tribünlerine 20 senedir vicdan taklidi yapıyor.


Bu adamlar nefretin öznesi Fenerbahçe'yse bütün muhakeme yeteneklerini, akıllarını, fikirlerini bir yere bırakıyorlar, Biz Serdal Adalı ya da Tayfur Havutçu'ya da haksızlık yapılırken bize ne demeyip destek vermeye çalıştık. Derdimiz insanların medyada yargılanmasının, soruşturmanın güdümlü medya eliyle görülüp infazın medya eliyle yapılmasının yanlış olduğunu anlatabilmekti. Bir Allahın kulu Fenerbahçe ceza almasın, şike yaptıysa da ne olmuş yani küme düşmesin demedi. 3 Temmuz öğleden sonra bu takımı küme düşürün kampanyasıyla linç etmeye başlayanlara Fenerbahçeliler dışında "neden" sorusu soran çıkmadı. Kendine muhalif diyen bununla övünen bir grup bir tane medya haberine acaba mı diye sormadı polis soruştumasını hadis iddianameyi ayet olarak gördü. Fenerbahçe'ye yapılan bütün haksızlıklar öznesi Fenerbahçe olduğu müddetçe mübahtı.

Beşiktaş taraftarının şu oksimoron tavırlar sergileyen ruh halinden artık gına geldi. Bir gün milliyetçi ertesi gün solcu, bir gün komünist ertesi gün liberal her yola gelen, o an popüler olan neyse ona yamanan bir gürüh olmayı tribün vicdanı falan gibi afilli kelimelerle ortaya koymayı kimse yemiyor artık. Biz Beşiktaş taraftarı iki sene önce biber gazı yediğinde de Galatasaray taraftarının Fenerbahçe aleyhine olan bir pankartına polis müdahale ettiğinde de ses çıkardık. Blogun arşivinde bunları görebilirsiniz.

Tuttuğumuz renkleri öne koyup diğerleri bizim rakibimiz diye "dilsiz şeytan" olmadık Bunların derdi Serdal Adalı, Tayfur değil falan diye ahkam kesenler gitsinler önce o yazıları oksunlar. Kendileri ne yaptılar? Fenerbahçe taraftarı kadın çocuk demeden 10 Temmuzda polisten biber gazı yediğinde, emniyet telsizinden "gerekirse kurşun kullanın" anonsları duyduğunda bir Allahın kulu ses çıkarmadı bu gruptan. Yapılan linci görmezlikten gelip şikecilerin arkasından yürüyorlar diye bıyık altından gülündü sadece.

Hakkında soruşturma olan Fenerbahçe Avrupa Kupalarından men edildiğinde yine bu insanlar biz hakkımızda soruşturma sürerken kupayı iade ettiysek niye Avrupa'da oynuyoruz diye de sormadılar. En iyi taraftar onlardı, en çok onlar sevdi, en muhalifi onlardı, onlar forumlarında varoluşculuk, 19. yüzyıl kolonyel edebiyatta yapısalcılık falan tartıştıkları için Fenerbahçe forumlarını asağılayarak mastürbasyonlarına devam ettiler. Şimdi 5 ayın sonunda çıkmışlar ,zulme uğrarken bir taş da kendilerinin attığı adamlara Beşiktaş'ın çocuğu diye tekrar tezahürat yapıyorlar.

Utanmakla utanmamak arasındaki fark siyahla beyaz arasındaki fark kadar bu ülkede. Tribün vicdanını Çarşı temsil ediyorsa "batsın bu dünya".
Devamı ...

14 Temmuz 2011

Beşiktaş Taraftarına Mektup

Gerçekten ilginç şeyler oluyor. Serdal Adalı ile Tayfur Havutçu'nun İbrahim Akın ile anlaşara şike yaptıkları iddiasıyla tutuklu yargılanmalarına karar verilince önce Çarşı, hafızalardan silinmeyecek "Şerefli şampiyonluğunuzu kutluyoruz" duruşundan geri adım attı, arkasından da Rıdvan Akar'ın yazdığını öğrendiğimiz bir mesajı kamuoyuyla paylaştı. Masumiyet karinesine inandıklarını ancak bu suçlamalara maruz kalanların da kendilerini aklayıp aralarına katılması gerektiğini ifade eden mesajda, bütün taraftarlardan da aynı şeyi yapmalarını bekledikleri ifadesi geçiyordu.

Bugün, Yıldırım Demirören yine spekteküler bir kararla, Türkiye Kupasını TFF'ye iade edeceğini açıkladı. Kulüp UEFA'ya katılacak. Hareket büyük alkış aldı. Şahsen ben hala şayet şike varsa Demirören'in bunu bilip bilmediğini, şayet biliyorsa kupayı neden o zaman iade etmediğini, şayet yeni öğrendiyse şike olup olmadığını bilip bilmediğini ve daha bir çok şeyi soruyorum. Ancak davranış güzel. Nitekim medyanın afilli gazetecilerinden, geniş bir kesime kadar herkes hareketi alkışladı, işte Beşiktaşlılık, duruş, onur gibi kelimelerden mürekkep paragrafları da ortaya koydu. İtirazım yok.

Ancak itirazım şu noktada kendini gösteriyor. Bu acelecilik neden? Neden peşinen şike varmış gibi kabul ederek davranmak zorundayız? Neden önümüze atılan medya çıktılarına bu kadar başımızı eğmek, bu kadar peşinen suçlamaların hepsi kabul edilmiş gibi davranmak mecburiyetinde hissediyoruz kendimizi?

Bugün masumiyet karinesinden bahsedenler hakaret üstüne hakaret yiyor. Biri diyor ki "Beşiktaş'ın farkı suçluluğunuz ispatlanana kadar masumiyetten çok masumiyetinizi ispatlamak zorundasınız görüşünde yatıyor" Engizisyon mahkemelerinin ahlakından çok da uzak olmayan bu görüşü benimsemenin sebebi nedir? Baransu, ROK, hükümete gönülden bağlı paralel medyanın yazarları operasyonu bir genel temizlik operasyonu olarak ele alıp lanse ederken bu tip olayları da alkışlamaktan geri durmuyorlar. Aynı yazarların kendilerine servis edilen bilgileri CMK 157 aleyhine kamuoyuna yansıtmaları, adil yargılanma ilkesine aykırı şekilde medya vasıtalarıyla zanlıları peşinen suçlu ilan etmeleri de kendileri için bir problem olmuyor. Suçla mücadelede, suç işlemenin kabul gördüğü ve sorgulanmamasının beklendiği garip bir coğrafya burası.

Festus Okey, Hrant Dink, Cizre'de bok yedirilen köylüler gibi davalarda, İsmet Berkan, Mehmet & Ahmet Altan, Orhan Pamuk gibi şahsiyetlerin maruz kaldığı muamelelerde reflekslerini kolayca gördüğümüz, Pınar Selek davasında algılama biçimine şahit olduğumuz kolluk kuvvetleri ile adliyeden oluşan kompleksin yaptıklarına koşulsuz, sorgusuz sualsiz derin bir inanç beslemenin de nasıl bir "sol", "özgürlükçü" hatta "muhafazakar" söylemle birleştiğini de Emre Aköz tipi yeni sağ ve Canan Arıtman tipi sol figürleri hatırata getirmeden tahayyül etmek kolay değil.

Evet burası Türkiye ve yaşadığımız bu ülkenin yine birlikte yaşadığımız hikayesinde sağlıklı tutumun devlet erki ve iktidarını kullananlara şüphe ile bakmaktan geçtiğini de unutamayız. Unutmamalıyız.

Bugüne kadar Fenerbahçe taraftarı, özellikle 3 Temmuz - 10 Temmuz arasında yaşanan süreçten kaynaklanan sebeplerle, bu konularda farklı bir duruş ortaya koydu. Öncelikle suçlamalar ve medyaya yansıyış şekilleri taraftarı kızdırmış, iddiaların üst üste gelmesi, spekülasyonların uçması, dosyadaki bulguların hatta Aziz Yıldırım'ın eşkal fotoğrafının medyaya yansıması, ROK, Baransu gibi figürlerin Fenerbahçe'yi Ergenekon ile dahi birleştiren ayarsızlıkları öfke kapaklarını da açmış, ortaya çıkan delillerin bir çoğunun yetersiz olması da soruşturmaya ciddi bir şüphe duyulmasını sağlamıştı. Aynı dönemde rakip taraftarların Fenerbahçe nefreti ile peşin hükümlerini vermesi, Fenerbahçe'nin küme düşürülmesini birer aciliyet meselesi haline getirmesi, 1 haftada iddianame bile hazırlanmadan karar verilmesinin beklenmesi de Fenerbahçe taraftarının bu şüphesini öfke boyutunda yeniden şekillendirdi. En sonunda taraftar masumiyet karinesinden bahsediyor, adil yargılanma ilkesinden dem vuruyor, Calciopoli'de bile İtalyan Federasyonunun 2 ayda karar verdiğini hatırlatıp, Porto kararına atıfta bulunuyordu. Biz de bulunduk.

Tartışma yine de absürd bir yere kaydı.

Önce masumiyet karinesinden bahsedilmesine bile büyük bir tahammülsüzlük yaşadık. Halbuki masumiyet karinesi suçluların ceza almaması gerektiğini söylemiyordu. Tersine suç varsa en ağır yaptırımın uygulanmasını talep ettiğimizi de burada beyan ettik. İstenilen sadece yargısız infaz yapılmaması, suçlu olduğu iddia edilenin suçlu olduğunu gösteren doğru dürüst delillerin varlığının talep edilmesiydi. Bir yandan CMK 157'i hatırlatıyor ve işlenen suçlara, bunların da neden işlendiğine dikkat çekiyor bir yandan da her şeye rağmen deliller medyaya sızdığı için peşinen Fenerbahçe'nin suçlu olduğunu iddia edenlere karşı delillerin hiç de bunu göstermediğini ifade ediyorduk.

Beklenen ise bu değil, uysal koyun gibi takımı düşürün, suçlulara da en ağır cezayı verin diyerek susan, bundan başka bir cümle kurmayan, Aziz Yıldırım'a, kadere ve hayata küfürler ederek bu günleri de mi görecektiniz diye ağlayan bir taraftar kitlesi oysa bunun pek de Fenerbahçeli kitleyle buluşmadığını pazar günü gördük. Hayır Fenerbahçeli taraftar yeteri kadar suçlanmıştı, hakarete maruz kalmıştı ve adalet isteğini de en yüksek tondan ifade edecekti.

Beşiktaş Asbaşkanı ve Teknik Direktörü'nün tutukluluk kararı ise ikinci bir kırılma noktası oldu. İlk önce Fenerbahçe davanın merceğinden uzaklaştı, sonra ilk haftalık durumun etkisiyle olacak insanların ses tonu düştü, hakaretlerin seviyesi azaldı, suçlamalar güçsüzleşti, medya mensupları Beşiktaş'ın kesinkes küme düşürüleceğini dakika başı beyan etmemeye, deliller medyaya sızmamaya ve daha bir çok usulsüzlük de azalmaya başladı.

Böyle bir ortamda, Beşiktaş taraftarı da sessizleştiler. Olaya inanmamak, reddetmek ile bu olayın kendilerine de sıçramasının üzüntüsü ile Fenerbahçe taşlama olayı biterken, davranış şekilleri de değişti. Eyvallah.

Ancak Çarşı'nın alkışlanan tutumu ve arkasından Demirören'in hareketini bütünüyle anlamsız buluyorum. Zira doğru tutum şike yapmadığınızı bize ispat edin değil, şike yaptıklarını ispat etsinler olmalıdır. Bugün, bu yargının, bu ülkedeki yargı araçlarının ve emniyetin hiç hatasız, son derece objektif olarak, somut bulgularla bir insanı suçlayabildiğine inanmak baştan sağlıklı bir tutum mu?

Solcu, anarşist gibi öğeleri kimliğine dercettiğini ifade eden bir grubun, hakim otoriteden gelen bütün iddiaları aynen kabul edip, bunları benimseyip sonra da bunların gerçek olmadığının ispatını beklemesi doğal bir tutum mu? Bu tutumu alkışlayanların aynı dönemde en ufak bir hükümet eleştirisini veya hakim otoriteye yönelen sorguyu hakaret seviyesinde bastırmaya çalışması, diyelim bir kız çocuğunun polisten dayak yemesini bile savunacak kadar kafası dönmüş adamların tam da bu tutumu aynen bekliyor olması da kimsede alarm zili etkisi yaratmıyor mu?

Tayfur ile Serdal Adalı tutuklu yargılanmaya başladı. Aynı günlerde İbrahim Akın'ın bütün suçlamaları kabul ettiği ifade edildi. Tam olarak neyi, nasıl kabul ettiğini öğrenemedik. Öğrendiğimiz İskender ile İbrahim'in Fenerbahçe ve Beşiktaş'tan gelen şike tekliflerini kabul ettiğinden ibaretti.

Bugün 1903haber sitesine düşen bir açıklama ise olayların pek de böyle lanse edildiği gibi olmadığını gösteriyor:

"

Beşiktaş Kongre Üyesi ve Avukat Ali Rıza Dizdar, bugün Ahmet Ateş'i ziyaret etmek için Metris cezaevine gitti.

Ahmet Ateş ile yaptığı görüşmenin ardından yaşanan gelişmeleri HABER1903'e anlattı.

- YUSUF DİYE BİRİSİ ADALI'YI ARAMIŞ -

" Ortada Yusuf diye bir menajer var. İbrahim Akın ile İskender Alın'ı Beşiktaş'a transfer etmek için çabalayan bir isim. İbrahim Akın, Galatasaray kulübüne gidecekmiş. Serdal Adalı, Ahmet Ateş'e demişki; Yusuf denen birisi arıyor bunu tanıyor musun? Ahmet Ateş'te ben bu ismi tanımıyorum ama bir araştırayım demiş. Tayfur hoca da bu oyuncular iyi, alırsak iyi olur demiş. Bu olay Bursaspor - Beşiktaş maçının öncesinde yapılan bir konuşmadır. Bu isim Bursa'dayken, Tayfur Havutçu gelin yüz yüze konuşalım demiş. Yusuf bey Otel'e gelirken, Otel'in tarifi için Ahmet Ateş'i arayıp yol tarifi istemiş. O sırada bazı olaylar çıkınca görüşememişler. Daha sonradan Yusuf beye Milliyet gazetesine gelin orada konuşalım notunu bırakmış. Ama Savcının bu hususta kafasına taktığı nokta şu; Neden menajerin yalnız gelmesini istediği yönünde. Serdal Adalı'da demişki, tabii ki yalnız gelmesini istedim. Çünkü futbolcuların fiyatının arttırılmaması için. "

"YETER Kİ TRANSFERİN BİTSİN -

" İbrahim Akın, "Ben bir at istiyorum" demiş. Serdal Adalı'da, Akın'a senin transferin bitsin yeterki ben sana daha iyilerini hediye ederim demiş. Şunu açıkça söylüyorum, tek kelime bile Serdal Adalı, Tayfur Havutçu ve Ahmet Ateş'in İbrahim Akın'a maçta kötü oyna, maçı bize sat gibisinden konuşması olmamış. Ben bir Hukukçu gözüyle şunu gördüm, bu olayda bir kurban yaratmışlar. Bunlarda Serdal Adalı, Tayfur Havutçu ve Ahmet Ateş oldu. " dedi.


- SAVCI İBRAHİM'E İFADE İMZALATMIŞ -

"İbrahim Akın ile görüşme şansım olmadı ancak aldığım bilgiye göre, Savcı İbrahim Akın'a sen bir ifade imzalayacaksın ben seni serbest bırakacam demiş. İbrahim'de ifadeyi imzalamış. Daha sonra mahkemeye çıkacağını duyunca da mahkemede bu ifadeyi yalanlamış. " dedi." [1]

Şimdi buna göre olay şöyle: Serdal Adalı'ya İbrahim Akın'ın transfer edilmesi teklifi gelmiş, Adalı doğal olarak Teknik Direktörüne bu konuyu sormuş, Tayfur onaylamış, ikili görüşmelere başlamışlar, bu at meselesini de İbrahim Akın açmış, Serdal Adalı daha güzel şeyler de alırım demiş.

Normal bir transfer operasyonu?

Hatta daha net söylüyorum muhtemelen en normal transfer operasyonlarından bir tanesi.

6222 sayılı kanun kapsamında düşünüldüğünde şike suçunun oluşması için bir müsabakanın sonucunu etkileme karşılığında menfaat teklifi ve bu teklifin kabulü gerekmektedir. Böyle bir ifadenin olmadığı da söyleniyor. Buna hiç dikkat etmeye gerek yok mu?

Dahası, savcının, kanunen leyhine de delilleri toplamak zorunda bıraktığı İbrahim Akın'ı bir biçimiyle kandırarak bir ifadeyi imzalamaya zorladığı, İbrahim Akın'ın sonradan bu ifadeyi yalanladığı da ifade ediliyor. Bu başlı başına büyük, kocaman bir skandal değil mi?

Eğer hikaye böyleyse, Savcı ve adli kolluk görevi süren güçler eldeki delilleri bir tevil yöntemiyle yeniden yorumlayarak iddialarını bunun üstüne kurmuşlar ise burada insanların hakları yenmiyor mu? Hem Serdal Adalı hem de Tayfur'un uğradığı zulüm değil mi? İnsan hakları ihlali değil mi?

Elbette bu ifadelere de koşulsuz biat etmemiz gerekmiyor ancak sanki bunlar hiç yokmuş gibi, bu ifadeler ve şikayetler hiç bulunmuyormuş gibi peşinen, medyaya yansıyan taraflı haberler ile karar verip, alkışlar arasında uysal koyun gibi ipin gelmesini beklemek de kabul edilebilir değil.

Evet, gerçekten de bu operasyon bir kamuoyu algısı yaratma operasyonu olarak da yürüyor. Evet bir takım bulgular delil niteliği dahi kazanmadan medyaya servis ediliyor, medyadaki bir takım insanlar operasyonun tarafıymış gibi açıklamalarda bulunuyor, onlarca yalan delil, haber ortaya çıkıyor, iftiralar atılıyor, 7/24 medya baskısı altında bir flaş haber diğerini izlerken Emniyet görevlileri sanki El Kaide ile mücadele ediyormuş gibi kamuoyu desteği bekliyor ve evet bu soruşturmayı da hala İsveç makamları değil Türk yargısı, Türk polisi sürdürüyor.

Adalete güveniyoruz. Çok güzel. Yargımıza inanıyoruz. Harikulade. Ancak itimad kontrole mani değildir.

Bu zamana kadar Türkiye'de yaşayan bir insanın, herhangi bir konuda devlet makamlarına ve idaresine sorgusuz sualsiz bir güven duymasını sağlayacak tek bir örnek olay bile bulunmamaktadır. Nokta dergisinin basılması, Ahmet Şık - Nedim Şener olayı'ndan tutun Nuh Mete Yüksellere kadar çok geniş bir alanda, ideolojik konumlar, akçeli ilişkiler, farklı beklentilerle ellerindeki yetki ve güçleri kullanırken hukuk kurallarını ikinci plana atabilecek devlet yetkililerinin uzun manzumesi bizi bir kere daha dikkatli olmaya sevk etmelidir.

Bugün, bunları yazmaktan büyük üzüntü duyuyorum ancak Beşiktaş taraftarına da seslenmek istiyorum,

Sizi alkışlayan Rasim Ozan'ların, Baransu'ların, Emre Uslu'ların, Erdoğan Aktaş'ların yine Beşiktaş Kongre üyesi olan Ali Rıza Dizdar'ın açıklamalarına hiç yer vermeyeceğini hep birlikte görmüyor muyuz?

Avukatı İbrahim Akın'ın şikeyi kabul ettiğini reddederken, yek ağızdan kabul ettiğini söyleyenler korosunun amacının gerçeği, olanı tüm boyutlarıyla ve kamuoyunu bilgilendirme amacıyla lanse etmek olmadığını hepimiz bilmiyor muyuz?

İster merkez medya olsun ister paralel, tüm medya gruplarının tarafsızlık, ölçülülük, hukuka uygunluk, adalet gibi temel nosyonlardan uzak olduğunun onlarca hikayesi ve somut örneği yok mu?

Ayağa kalkın Beşiktaş'lı kardeşlerim. Adalet talep edin. Adalet. Ne eksik ne fazla. Suç varsa ceza verilmesini ancak insanların iddialarını da ispatlamasını talep edin. Adil yargılanma ilkesine uyulmasını, medya yoluyla peşin infaz yapılmamasını, medyanın operasyonun gönüllü ajanı gibi değil kamuoyunu bilgilendirme amacıyla hareket etmesini talep edin.

Soru sorun arkadaşlarım. Soru sorun. Cevaplar bizi tatmin ederse ancak hakikati öğrenmiş oluruz. Ancak soru sormanın faydası şudur, eğer soru sormazsak bir haksızlık varsa asla öğrenemeyiz.

Kendinizi kaptırmayın. Ne Fenerbahçe, ne Beşiktaş ne de herhangi bir takımın taraftarı suçlu değil. Bizler takımımızı desteklemekten ve sevgimizi vermekten başka bir şey yapmadık. Suçluların cezasını talep etmek önce bizim hakkımız. Bizler suçlu gibi hareket edemeyiz, ancak adalet bekleriz, herkes için adalet, bizim de yarın öbürgün başımıza gelse muhtaç olacağımız adalet.

Zira adalet yoksa, yalnız ligler yalan değildir, yalnız futbol yalan değildir, içinde yaşadığımız bu ülke de bir düzmecedir ve biz de düzmecenin içerisinde rolünü oynayan küçük piyonlardan başka bir şey olamayız.


[1] http://www.haber1903.com/futbol/iste-olaylarin-perde-arkasi.htm
Devamı ...

7 Mart 2011

Yıldırım Demirören'den Ulusa Sesleniş

Sevgili Beşiktaş taraftarları, genel kurul üyeleri, çok değerli medya mensupları. Bugün sizlere son iki yıldaki başarılarımızın bir dökümünü yapmak istiyorum. Bu başarıları şüphesiz ben ve yönetim kurulu arkadaşlarım kazanmadı, her Beşiktaşlı'nın bu başarıda payı var.

Geçen yıl futbolda Fenerbahçe'nin şampiyon olmaması bütün camiamızın en büyük hedefiydi. Sezona Fenerbahçe'nin iki kupada da şampiyon olmaması parolasıyla girdik ve sezon sonunda Allah'ın izniyle son maçlarda da olsa bu hedefimize ulaştık sevgili Beşiktaşlılar. Fenerbahçe'nin şampiyonluğu kaybettiğini öğrendiğim sırada Bursa'da protokol tribünlerindeki arkadaşlarımla sarmaş dolaş Beşiktaşlı duruşuna yaraşan bir şekilde sevindik, inanın o duygusal anda gözyaşlarımı tutamadım. Kolay değil bütün yıl Fenerbahçe'nin şampiyon olmaması için vermediğimiz demeç, yapmadığımız kulis kalmadı, insanın emeğinin karşılığını almasının ne demek olduğunu en iyi biz biliriz sevgili Beşiktaşlılar. Büyük Beşiktaşlı Marks'ın da belirttiği ve Çarşı'nın da onaylayacağı üzere "emek en büyük değerdir".

Bunun yanında itiraf etmeliyim ki geçen yıl futbol dışındaki branşlarda da bir özeleştiri yapmamız gerek sevgili Beşiktaşlılar. Fenerbahçe kadın basketbol, erkek basketbol, erkek voleybol ve kadın voleybolda maalesef hile, şike pasör ve pivot satın alarak şampiyon oldu. Basketbolda şerefli finalist olan Efes Pilsen bizim gözümüzde gerçek şampiyondur. Kadın basketbolda her ne kadar sene boyunca beş maçta da her türlü kirli oyunla Fenerbahçe'ye yenilen Galatasaraylı kadın basketbolcular da şerefli ikinci oldular. Erkek voleybolda çiftçinin kötü gün dostu, dost ve kardeş Ziraat Bankası da maalesef bu şer ocağı Fenerbahçe karşısında şerefli ikincilikle yetindi.

Ancak amatör şubelerde geçen yılki hatalarımızdan ders aldık sevgili Beşiktaşlılar. İsmini duyunca bu kimmiş desemde Allen Ayvırsın diye bir adam aldık, adam çok iyiydi deliksiz basket attı kaç kere sevgili Beşiktaşlılar. Ama şerefli bir sakatlık geçirince maalesef gitmek zorunda kaldı. Bildiğiniz gibi buna rağmen Türkiye Kupasında bize negatif elektrik veren Engin Kennerman adlı Aziz'in uşağı bir hakem tarafından katledildik. Şerefli ikinci olduğumuzu FİBA bile onayladı inanın.

Ancak hiç bir şey bizi yolumuzdan döndüremedi sevgili Beşiktaşlılar. Mart ayında Fenerbahçe'nin erkek ve kadın basketbol takımları Avrupa'dan elendi. Bu başarı kolay olmadı, umutsuzluğa kapıldığımız acaba bu sene Avrupa şampiyonu mu olacaklar diye düşündüğümüz kahırlı günler oldu. Fakat bilim her Beşiktaşlı'nın olduğu gibi bizim de umudumuz oldu. Sevgili Turgay Atasü'nün yoğun mesaisiyle bozkırın ortasında bir vaha gibi açan Hacettepe'den gelen haberlerle mutlu olduk.

Sevgili Beşiktaşlılar bu aralar yine kritik günlerden geçiyoruz, dün Burak'ın golüyle derin bir nefes alsak da bugün şer odağı Fenerbahçe yine kazanarak her ne kadar geçiçi olacağını umut etsek de liderliğini devam ettirdi. Biliyorsunuz sevgili Beşiktaşlılar biz sevinmek için sevmedik, o yüzden Trabzon maçında Beşiktaş gol atınca sevinen üç beş kendini bilmez Beşiktaşlı demeye dilimin varmadığı insanların sevinci bu camianın başkanı olarak beni derin bir teessüre sevk etti. Sevgili Beşiktaşlılar sizlere söz veriyorum bu yılda Fenerbahçe'yi şampiyon yapmayacağız. Mart ayı onların Mayıs ayı bizlerin bayramı olmaya devam edecek.

Fenerbahçe maçlarından fırsat buldukça bizim maçları da takip etmeye çalışıyorum, Portekiz'den aldığımız oyunculara en kısa sürede Fenerbahçe nefretini aşıladık ve kısa sürede aramızdan biri oldular. Quaresma'yla görüşmeye ilk gittiğimizde "başkan Türkçe Fenerbahçe'ye nasıl küfrediliyor" diye sorunca ben ve yönetici arkadaşım Serdar Adalı gözyaşlarımızı tutamadık. Serdar Bey'in Türkçesi Quaresma'nın Türkçesinden daha kötü olduğu için o an öğretemedik ama uyum sürecini aşınca bütün Portekizlilerimiz Fenerbahçe'ye küfredebilecek seviyeye geldi.

Sevgili Beşiktaşlılar geçen yıl Bursa'ya yenilip nasıl büyük bir sevinç yaşadıysak bu yıl Beşiktaş'ın çocuğu Burak nasıl yüreğimize su serptiyse Mayıs ayında bir kez daha 2-2 esprisiyle milyonlarca Beşiktaşlının sokağa döküleceğini umuyorum. Bu arada final-four'da Fenerbahçe Acıbadem adı altında odaklanan sözde voleybol takımının Şampiyonlar Ligi'ndeki rakibi Vakıfbank Güneş Sigorta Türk Telekom takımına da sonsuz başarılar diliyorum. Bu yıl bildiğiniz gibi iki Türk takımı bu kupada oynuyor Vakıfbank ve Azerbaycan'dan Rabıta Bakü. İnşallah bu iki takım yarı finaldeki Haçlı rakiplerini yenip büyük Beşiktaşlı İlham Aliyev'in iki devlet tek millet söylemine binaen finali kardeş kardeş oynayacaklar.

Sevgili Beşiktaşlılar bu arada yoğun araştırmalarımız sonucu 1916 ile 1935 arasındaki dört şampiyonluğumuzun masa başı oyunlarıyla yok sayıldığını da öğrendik ve federasyondan bu şampiyonluklarımızın tescilini istedik. Büyük Beşiktaşlı sayın Başbakan'ımızın da dediği gibi boyun eğiyorsam da uysal koyun değilim ya da öyle bir şey sevgili Beşiktaşlılar.

Kötü pis kaka Fenerbahçe! Bööö
Devamı ...

15 Şubat 2011

Bir Mağlubiyet Nedeni Olarak Negatif Enerji

"Finalden 2 gün önce MHK Başkanı Metin Şahin’i arayarak Engin Kennerman’ı istemediğimizi söyledim. Kendisi bize negatif bir enerji veriyor. Banvit maçında Chatman’a teknik faul çalarak oyuncumuzun motivasyonunu düşürdü. Finale atanmamasını istedik ama Metin Şahin uyarımızı dikkate almayıp bize hakemlerin maçı iyi yöneteceğini söyledi. Sonuçta da yaptığı kritik 2-3 hatayla maçın kaderini etkiledi. Biz Engin Kennerman’ı maçlarımıza istemiyoruz."

Salsabasket'in haberine göre Beşiktaş yöneticisi Hasan Bozkurter böyle buyurmuş. Futbolu anlamak kolay olduğu için penaltımızı vermedi, ofsaytı çalmadı diye hakem eleştirebiliyorlar ama basketboldan anlamadıkları için olayı meteafizik boyuta çekmiş Hasan Bozkurter. Engin Kennerman negatif enerji veriyormuş,bir sonraki adımda da kendisinden Aziz Yıldırım hakemleri yoga kursu altında hipnotize edip Beşiktaş aleyhine kararlara yol açıyor gibi bir ifade beklemek lazım. Chatman 'ın psikoloisi adamın parasını 2 ay ödemeyip bir ay ödemenizden, kadro dışı bıraktıktan bir hafta sonra kurtarıcı olarak geri çağırmanızdan falan bozulmuş olmasın. Kovduğu adamla kol kola basın toplantısı yapabilecek trajikomiklikteki Beşiktaş yönetimine yakışır açıklamalar. Durmak yok s.açmalamaya devam Devamı ...

13 Şubat 2011

Emir "Bodiroga" Preldziç

Maç 80'li yılların tek kanallı basketbol haberlerindeki ifadeyle "karşılıklı basketlerle" başladı. İki takım da bu karşılıklı basket işini abarttığı için ilk yarı boyunca biz en fazla dört, Beşiktaş iki sayı farkla öne geçebildi. Oglivy'le skor üreten Beşiktaş'a Ukiç ve Kaya ile yanıt verdiğimiz ilk çeyreği 20-19 önde kapadık. Chatman pick and roll'ü iyi oynayan bir guard olmadığı için Oglivy ile pick and roll'ü daha çok Serkan üzerinden oynadı Beşiktaş ve biz de her zaman olduğu gibi savunamadık.

İkinci çeyrekte Beşiktaş yüksek yüzdeli dış atışlarla maça tutunurken biz serbest atış çizgisinden bile sayı bulamadık. Emir'in üçlüğü dışında tek bir isabetimiz bile yoktu çizginin gerisinden. Buna rağmen pota dibinde Oğuz'u iyi kullanarak ve Kinsey'in atletikliğiyle hücumda kolay sayılar bulabildik. Arka arkaya 6 serbest atış kaçırıdığımız bu bölümde oyun olarak üstünlük sağlasak da skora yansımadı bu üstünlük ve ilk yarı berabere sona erdi. 37-37

İkinci yarı başında Kaya ve Kinsey'in savunmaya getirdiği sertlik sonrası Emir'in soyunma odasından Bodiroga maskesiyle dönmesiyle birden bire momentum lehimize döndü. Emir'den arka arkaya gelen üçlüklere Ukiç'in smacı ve Kaya'nın basketi de eklenince çift haneli farkı yakaladık. Sadece Oglivy'nin serbest atışlarıyla ayakta kalabildi bu bölümde Beşiktaş. Üçüncü periyot 58-51 sona erdi.

Son periyot Emir kaldığı yerden devam etti, Beşiktaş'a oranla daha derin ve nitelikli kadroya sahip olmanın avantajıyla son 5 dakikaya 12 sayıyla önde girdik. Beşiktaş maçın son bölümünde Cevher, Chatman ve Hüseyin'in üçlükleriyle farkı 5'e kadar indirse de arka arkaya gelen üç hücum ribauntu sonrası maçı koparan basketler yine Emir'den geldi ve Türkiye Kupası 3. kez müzemize girmiş oldu.81-72

Emir uzun zaman hatırlanacak bir performans koydu. Takımın şut anlamında çember dövdüğü bir maçta ikinci yarı resmen hücumu tek başına yönetti. Drive etti, şut attı, faul aldırdı, her şeyi yaptı, geldiğinden beri kendisinde gördüğümüz Bodiroga kumaşını ete kemiğe büründürdü. Takımın attığı 5 üçlüğün hepsi kendine ait. Felaket faul attığımız bir maçta en kritik faullerde 6/7 isabet sağlayarak 35 sayı, 3 ribaunt, 4 asistle maçı tamaladı. Son periyot Emir dışında saha içi isabeti bulan oyuncumuz yoktu sanırım varsa bile zaten asisti Emir yapmıştır.

Türkiye Kupası öncesi sakatlık yaşamayalım da ne olursa olsun diye düşünüyordum ama Fenerbahçe'nin olduğu her yerde zuhur eden şanssızlık talihsizlik Kayseri'de de fazla mesai yaptı. Mirsad'ın diz sakatlığı büyük ihtimalle ciddi ve bu yaşta bir oyuncunun bu sakatlık sonrası kariyerine devam etmesi çok zor. Kesin sonuç İstanbul'daki MR sonucu belli olacakmış ama Euroleague için çok ciddi bir kayıp verdik. Kupayı verip sağlam dönmeyi yüz kere tercih ederdim. 90'larda Play off öncesi iki yıl üst üste burnu kırılan İbo'nun sakatlıklarını bile geçti bu sene yaşadıklarımız. Önce Engin, sonra Vidmar, Kaya'nın da çok sağlam olmadığı kronik bir sakatlığı olduğunu düşünürsek uzun rotasyonumuz daraldıkça daraldı. Bu gruptan bir şekide çıksak bile Vidmar ve Mirsad'sız bir Top 8 eşleşmesinde şansımızın epey azaldığını düşünmek lazım. Kaldı ki Mirsad yaptıkları istatistik kağıdına yansımayan takımın ruhani liderlerden biri olduğu için etkisi çok fazla olacak. Tadı tuzu kalmayan bir kupayı aldık ama Beşiktaş taraftarına da bir şeyler söylemek lazım.

Bir oyuncu muhtemelen kariyerini bitiren bir sakatlık yaşarken ona küfür edip, oh oh çeken hayvanların da yaptığı Beşiktaşlılık duruşuna dahildir herhalde. Her platformda Fenerbahçe nefreti kusan, maç öncesi abuk sabuk konuşup aklı sıra hakem etkileyecek yöneticilerin istediği kışkırtığı taraftar profili de bu zaten. Yenince Feneri yenip yenilince Ülkere yenilen şizofren Beşiktaş taraftarına geçmiş olsun. Mirsad'ın sakatlığının korktuğumuz kadar büyük olmaması en büyük dileğimiz. 2011'in ilk kupası camiaya hayırlı olsun. Siftahı Emir'den bereketi Allah'tan diyelim.
Devamı ...

12 Şubat 2011

Şaka mısınız?

Beşiktaş Kulübü Amatör Şubelerden Sorumlu Yönetim Kurulu Üyesi Şeref Yalçın, Fenerbahçe Ülker ile oynayacakları final öncesinde siyah-beyazlı kulübün internet sitesinden yaptığı açıklamada, ''Tarihi final öncesinde endişeliyiz. Turnuva boyunca hakem hatalarının özellikle Banvit-Fenerbahçe Ülker maçında sonuca tesir ettiğini görmekteyiz. Fenerbahçe Ülker lehine tanınan azami toleransın, Galatasaray Cafe Crown maçında gördüğümüz gibi, rakip takımlara tanınmaması bizi endişelendirmektedir'' ifadelerini kullandı. Beşiktaş Kulübü açısından büyük önem taşıyan finalde Merkez Hakem Kurulu'nu (MHK) çok dikkatli tayin yapmaya davet eden Yalçın, ''Bu saatten sonra Beşiktaş camiası olarak hakem hatalarına tahammülümüz yok'' dedi.

Bu nasıl bir kafa arkadaş? Ne olmuş Banvit ve Galatasaray maçlarında? Hangi karar sonuca tesir etmiş? Galatasaray 27 faul atışı kullanmış, Fenerbahçe 15. Fenerbahçe aleyhine 7 tane fazla faul çalınmış. Neyin toleransı bu? Hangi hakem hatasını tahammülünüz yok? Sırf sinir bozmak için açıklama yapmaya başladılar. Zerre utanma kaldı mı bu adamlarda?

Devamı ...

8 Şubat 2011

Beşiktaş: Bir Mağduriyet Hikayesi

Mağduriyet kelime olarak bir yoksunluk, bir zarara uğrama fiilini ifade eder. Kendini böyle konumlayan birisinin yapmasını umduğumuz şey de doğal olarak bu uğradığı zararın telafi edilmesini istemesidir. Mağdur olduğunu iddia eden kişinin meramını dile getirişi züccaciye dükkanındaki bir fil gibiyse o kişinin ya da kurumun pek de kendini mağdur hissetmediğini düşünürüz. Mağduriyet dile getirilirken zalimin dilini kullanmak mağdur olma duygusunun gerçekliğini sorgulatır doğal olarak.

Biz ülke olarak mağdur olanları seviyoruz, hatta bu sevgimizi öyle abartıyoruz ki "adama haksızlık yapıldı abi" argümanıyla başbakan bile yapabiliyoruz mağdur olduğuna inandığımız kişileri. Dolayısıyla mağdur olmak özellikle bu coğrafyada iyi pazarlandığında bir halkla ilişkiler hamlesi olarak da okunabilir. Mağduriyet bir durum, geçici bir ruh hali olmaktan çıkıp artık bir kimlik haline geliyorsa orda bir problem vardır. Burada konunun sosyal siyasal, tarihsel örneklerine değinecek değilim, bu konuda gayet sportif bir öznemiz de var bu topraklarda. Tabi ki Beşiktaş'tan bahsediyoruz.

Pazar kahvaltısı yaparken gözüm televizyona takıldığında Beşiktaş amblemi altında basın toplantısı yapan bir adam gördüm. Başka bir şeyle uğraştığımdan televizyona çok dikkat etmemiştim ama bir süre sonra sürekli durarak konuşan, Devlet Bahçeli'nin belegat yeteneğinden bile daha kötü bir kıvamdaki ses acaba ne diyor diye dinledim basın toplantısını. Beşiktaş-Karabük maçında mağdur olduğunu iddia eden takımın mağdur yöneticisinin mağduriyetini dinledik. O maçta iki tarafın mağduriyetini kıyaslayacaksak bu basın toplantısını yapanın Karabük yöneticisi olması gerekiyordu ama Beşiktaş geleneğine göre ülkenin en mağduru onlar olduğu ve bu mağduriyet markasını tescil ettirdikleri için herhalde yüzsüzce böyle bir açıklamaya hakları olduğunu düşündüler.

Biraz Yıldırım Türker vari bir soru gibi olacak ama sahiden "siz de sıkılmadınız mı şu Beşiktaş'ın şerefli ikincilik söyleminden, sürekli mağdur edildikleri beyanlarından, şerefiyle oynayıp hakkıyla kazanma geyiklerinden?" Beşiktaş, mağduriyeti artık bir kimlik taşıyıcısı haline getirmiş durumda. Öyle bir inanç ki Fenerbahçe'nin 100. yılında İnönü'de Beşiktaş'ı yenip sezon sonunda 9 puan farkla şampiyon olduğu sezon sonunda bile Yıldırım Demirören Beşiktaş'ı gönüllerin şampiyonu ilan etmişti. Tigana'lı berbat futbol oynanan ve sadece 11 averajla bitirilen ligin sonunda bile bir "şerefli ikincilik" payesi çıkarılmıştı. Aynı yıl İnönü'de Kezman'ın golüyle 1-0 kazandığımız maçta Toraman'ın kırmızı kartından sonra top taçla değil faulle başlaması gerek gibi abuk bir nedenle kural hatası için de itiraz etmişlerdi hatırlanacağı gibi. Şimdi şunları Fenerbahçe yapsa ne çirkefliği kalır, ne kibiri ama Beşiktaş yapınca herkes sus pus çünkü adamlar mağdur beyler.

Bir de ilginç bir durum var. Bu arkadaşlarımızın şerefli ikincilik geyiklerinin piyasaya çıktığı dönemde kendilerine göre şampiyonluklarını çalan Galatasaray olmasına rağmen (1987 ve 1993) niye hep ihale Fener'e kalır onu da anlamış değilim. Mağduriyeti yaratan Galatasaray olsa bile nefret niye Fener'e yönelik oluyor onu da Beşiktaşlı psikanalizcilere bırakmak lazım.

Artık bırakın şu "biz acayip şerefliyiz en şerefliyiz ama mağduruz" geyiklerini. Kendini kurban hisseden yıllardır bu kimliğin konforuna alışmış birilerine "sen kurban falan değilsin kardeşim" demek ne kadar zor olsa da gerçek bu. Her sonuçtan mağduriyet türeten Beşiktaşlılar bizim gibi son maç iki şampiyonluk kaybetseler iç hukuk yollarını bitirip Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne bile gideceklerdi herhalde biz Kürtlerden bile daha çok mağdur oluyoruz diye.

Ben Türkiye'ye uzaydan gelmiş ve bu ülkeyi hiç tanımayan bir adam olsam ve bir Beşiktaş yöneticisini, Beşiktaşlı amigo yazarlardan birini ya da ortalama bir Beşiktaş taraftarını dinlesem Türkiye'de Beşiktaşlı olanların bu nedenle soruşturmaya uğradıklarını, maça gidemediklerini, maçlarına en fazla 7 kişi çıkmalarına falan izin verildiğini düşünürdüm herhalde bu mağduriyet söylemine binaen.

Sevgili Beşiktaş yönetimi ve taraftarı; mağdur da masum da değilsiniz, tıpkı Fenerbahçe, Galatasaray ve diğerleri gibi. Artık sakin olun, bir aklınızı başınıza alın, üç transfer yaptık diye şampiyon olduk havalarına girip, Iverson'u alınca şampiyon olacaklarını sanan ama mağduriyetten şikayet eden abuk yöneticilerinize kanmayın.

Fenerli bir dost.
Devamı ...

21 Kasım 2010

Üç Yıl Sonra Akatlar Zaferi

Maçın başında Beşiktaş, seyircinin verdiği bir gazla 6-0'lık seriyle başladı. Daha sonra Ukiç ve Ömer'le hücumda sayılar bulup işi dengelesek de Lavrinoviç ve Kaya savunmada Likholitov ve Cevher ikilisini pek savunamaması nedeniyle ilk çeyreğin son dakikasına kadar Beşiktaş skorda önde kalmayı başardı. Çeyrek sonunda Marko Tomas'ın iki üçlüğü ve Ömer'in sayısıyla oyunda üstünlüğü skorda da üstünlüğe çevirip ilk çeyreği 27-21 önde bitirdik. İkinci çeyrek hücumda daha çok Oğuz üzerinden oynadık, Iverson'in hiç süre almadığı bu çeyreğin büyük bölümünde bizde de Iverson'un savunmacısı Ömer kenardaydı. Farkı 10'lara çıkarsak da Likholitov'ın sayılarıyla fark 3-5 sayı civarlarında dolaştı ikinci çeyrek boyunca, ve Chatman'ın kaçan faulleri sonucu 40-35 önde bitirdik ilk yarıyı.

İkinci yarı Ukiç'in üçlemesi sonucu Spahija Greer yerine Emir'i bir numaraya çekerek oynamayı tercih etti.Bu bölümde hücumda saçma sapan tercihler yapıp momentumu Beşiktaş'a kaptırdık. Serhat ve Cevher'in sayıları ve Oglivy'le Beşiktaş 7 sayı farkı yakaladı üçüncü çeyreğin bitimine 3 dakika kala. Greer'in oyuna girmesi ve Mirsad'ın arka arkaya 5 sayısıyla momentumu geri alıp 7 sayılık farkı kısa sürede erittik ve üçüncü çeyrek 53-53 berabere sona erdi.

Dördüncü çeyrek Ömer Onan'ın ve Tomas'ın sol dipten bulduğu üçlüklerle skorda 5-6 sayılık avantajı yakaladık. Dar rotasyon sonucu fazla yıpranan Beşiktaş'ta şutlar girmemeye başlayıp Mirsad da ribauntları toplamaya başlayınca Lavrinoviç'in felaket hücum tercihlerine rağmen önde kalmayı başardık. Ukiç'in geri dönüşüyle hücumda daha dengeli davranınca maçın sonuna 7 sayı üstün girdik. Cevher'in üçlüğüyla Beşiktaş umutlansa da, fark 4-5 sayıyken, iki hücumdan boş dönerek kazanma şanslarını yok ettiler. Ömer Onan'ın boş turnikesiyle üç yıl aradan sonra Akatlar'dan galibiyetle döndük.74-67

Rakamlara baktığımızda Mirsad'ın 8 sayı 12 ribauntu, Oğuz ve Tomas'ın 12 sayısı ve Ömer'in 20 sayısı var. Beşiktaş'ta Likholitov'un 22, Cevher'in 19 sayısını görüyoruz. Vidmar'ın sakatlığı sonrası boyalı alandaki sertlik düzeyimiz düştü. Bugün Lavrinoviç'in hücumdaki berbat şut performansının daha ötesinde savunmadaki hali korkutucuydu. Uzun rotasyonunun kalitesi ve derinliği tartışılır bir takımdan bile (Oglivy-Cevher-Likholitov) 47 sayı yedik. Kaya-Lavrinoviç ikilisiyle oynadığımız dönemde Lavrinoviç daha çok dış şutu tercih edip Kaya da potaya bakmak günahmış gibi bomboş durumlarda bile dışarıya pası düşününce tamamen dış oyunculara dayalı bir hücum düzenimiz oluyor. Vidmar savunmada caydırıcılığının yanında hücumda da Kaya'dan çok daha ciddi bir tehdit olduğu için hücumda da yokluğu takımı etkiliyor. Pas kanallarını bulma ve pick and roll sonrası içeriye devrilme konusunda Kaya, Vidmar'dan daha iyi ama birebir hücum tehdidi ve post up yapıp potaya gitme tehdidi yok. Dolayısıyla Kaya oynadığı dönemde mecburen üçlük denemelerimiz artıyor, ne yapıp edip Kaya'nın potaya bakmasını ve gitmesini sağlamak gerekiyor.

Lavrinoviç 4-5 maçtır felaket şut atıyor, bu gibi durumlarda acaba dublörü mü geldi aslı yerine diye bir benzetme yapılır ama bu adamın dublörü olabilecek ikizi de çok iyi şutör olduğu için o şüphemizi çöpe atalım. Elinde Litvanya pasaportu olan bir sıradan vatandaşın bile atmayacağı ölçüde kötü şut atıyor, savunmada da Vidmar'ın yardımından mahrum kalınca yavaş ayakları çok daha büyük bir problem yaratıyor.

Herkes Ömer Onan'ın Iverson'u kilitlediğinden falan bahsetmiş de bence Ömer kendi standartlarında bir savunma yaptı, bundan çok daha iyi savunma performansları olmuştu, Iverson'ın zaten yürüyecek hali yoktu bu da gayet doğal. Iverson'ı eleştirmekten ziyade 2 yıldır basketbol oynamayan bir adamı aldık diye şampiyon olacaklarını sanan zihniyeti eleştirmek lazım. Iverson'ı seyretmekten çok Fenerbahçe'ye küfür etmek için maçtan beş gün önce biletleri tüketmiş seyirciyle falan olmuyor bu işler.

Üç senedir bu salonda abuk sabuk mağlubiyetler aldık, iki yıl önce 110 sayı yiyerek kaybettik. Bu sezon için karakter sınavlarından bir tanesiydi bu maç, bu sınavı iyi verdik. Çok iyi atmosferde ama bundan farklı olarak basketbolu bilen bir seyirci önünde bu senenin en kritik maçına çıkacağız Rytas'a karşı. Aynı mental kararlılığı orda da görürüz umarım.
Devamı ...

19 Nisan 2010

Fenerbahçe Üzerinden Mastürbasyon Yapmak

Dün akşamdan beri yine o çok bildiğimiz Beşiktaşlı duruşu devrede. Beşiktaş lehine hata yapıldığında adalet, hak, hukuk falan umurunda olmayan Fener’e öyle ya da böyle kendi tabirleriyle koymaktan gayet hoşnut kitlenin, Fenerbahçe lehine yapılan her hatada bir anda dünyanın en fair-play ruhlu taraftarına dönüşümünü ibretle izliyoruz. Aslında pozisyona göre ahlaki konum belirleme bütün taraftarlarda var ama Beşiktaşlıların ve şampiyonluktan koptukları anda Anti-Fenerbahçeli olan ötekilerin Fenerbahçe üzerinden mastürbasyon denemelerinden gına geldi.

Bilica’nın yaptığı tam anlamıyla rezalet. Kazanmayı kaybetmeyi geçtim oyunun ruhuna aykırı, tasvip edip savunacak bir tane aklı selim sahibi Fenerli taraftar da yok zaten. Ceza kuruluna sevk edilip cezasını alacaktır. Fenerbahçe yönetimi de adam gibi bir tavır gösterip kendisine güle güle kardeşim demelidir. Bu konuda büyük bir kısım hemfikir. Ama dün geceden beri yapılan "Bilica Fenerbahçedir, zaten bu yüzden Fenerbahçe’yi sevmiyoruz" falan söylemleri çok komik.
İki hafta önce Sivas maçında Barış Özbek durup dururken rakibinin futbol hayatını bitirebilecek bir tekme girişiminde bulundu herkes kişisel olarak Barış’a yüklendi ama kimse “Galatasaray budur, Galatasaray’ı bu yüzden sevmiyoruz” gibi bir kişiden çıkıp kulübü hedef alan bir söylemi dile getirmedi. Nouma’nın tombala hareketinde de kimse Beşiktaş budur bu yüzden Beşiktaş’tan nefret ediyoruz dememişti. Ama söz konusu Fenerbahçe oyuncusu olunca bireysel linç anında kulübe yönelik nefret söylemine dönüşüyor. Emre’den Bilica’dan futbolun ruhuna aykırı hareket ettikleri için biz de utanıyoruz ben şahsen iyi oynasa da kötü oynasa da Emre’yi çubuklu forma içinde görmeye iki senedir tahammül edemiyorum.

Galatasaray’dayken nefret ettiğim adam sarı lacivert formayı giyiyor diye melek muamelesi yapmıyorum. Oysa etik konusunda Spinoza’ya Kant’a ders verecek Beşiktaş taraftarı bir sene önce Rize’de elle gol attı diye emek hırsızı dediği Nobre’nin bir sene sonra Kadıköy’e kaptan olarak çıkması konusunda Beşiktaşlı duruşundan falan söz etmiyordu. Etik yine ihtiyaç anında masaya sürülen bir kozdu sadece. Bir şeyin ahlaki olup olmadığı konusunda ölçü birimi olma iddiasının bizzat kendisi ahlaki bir duruş değildir. Beşiktaş taraftarının “en ahlaklı biziz”, “bizim değerlerimiz sizin değerlerinizi döver “ duruşu hakikatan patolojik. Ezeli rakibine gol atınca orasını burasını elleyen adamı ilahlaştıracaksın ondan sonra çıkıp Fenerbahçe budur diyeceksin.

Emre yüzünden Fenerbahçe’den nefret eden Beşiktaşlılar Emre Galatasaray’da bugünkü halinin bin mislini yaparken niye böyle bir nefret söylemi kullanmıyorlardı, Lugano’ya Fenerbahçe’nin çirkefliğinin tecessümü diye bakanlar hayatı boyunca yerde yatan bir rakibin yüzüne bile bakmamış Bülent Korkmaz’a, hakemin yüzüne tükürüp ayağına basan Hagi’ye Galatasaray’ın çirkefliğinin tecessümü diye tek laf ettiler mi yoksa kişisel olarak mı eleştirdiler bu adamları .
Yaratıcılıktan anladığı yüksek sesle ve uyumlu şekilde Fenerbahçe’ye küfretmek olan ezeli rekabeti sikmek –sokmak Japon bayrağı, bekaret olarak değerlendiren sığ kültüre hala sanki Türkiye’nin tribün vicdanıymış gibi muamele yapılmasından ben sıkıldım arkadaş. Fenerbahçe üzerinden mastürbasyon yapmayın artık.

Temiz bir lig için ortak pankartlar yaptırdığınız ortalığı ayağa kaldırdığınız yıl biriniz kupayı biriniz ligi alınca nasıl ortalık toz pembe olduysa lig bir an nasıl temizlendiyse bu sene de Fener iki maç kaybedince her şey toz pembe olur merak etmeyin. Kendi takımlarınıza sevginiz Fenerbahçe nefretinden daha fazla olmasa Efes tribünlerinde siyah beyaz formalı Beşiktaşlılar ,forumlarda kendi voleybol takımı olup olmadığından bihaber ölesiye Eczacıbaşı’nı destekleyen Galatasaraylılar görmezdik herhalde.

Lugano’yu Bilica’yı Aziz Yıldırım’ı kimi eleştirseniz eleştirin, yerden yere de vurabilirsiniz ama bırakın artık şu ahlaki olarak üst perdeden konuşmayı. Nefret ettiğinizi itiraf edin herhangi bir gerekçe olmadan da nefret ettiğinizi, nefret edeceğinizi söyleyin de rahatlayın. İnanın “ ya bu adamlar bizden hangi gerekçeyle nefret ediyor acaba” diye uykularımız kaçmıyor rahat olun. Devamı ...

31 Mart 2010

Sırt Numaraları Üzerinden Nostalji

Aslında benim Beşiktaşlı olmam da çok mümkün gibiydi. Çocukluğumun büyük bir bölümü Cihangir'de geçtiğinden, İnönü Stadı'nda atılan gollerin sokağımızdaki dörtköşe taşlara yansıyan sesleri ile büyüdüm. Bir de Juventus o yıllar çok popüler bir takımdı. Siyah beyaz, alımlı bir formanın göğsünde altın sarısı bir yıldız. Çok şık duruyordu.

Bakın şunu direkt hafızadan yazıyorum buraya: 1-Zoff 2-Gentile 3-Cabrini 4-Brio 5- Bonini 6-Scirea 7-Bettega 8-Tardelli 9-Rossi 10-Platini 11-Boniek

Bu kadroyu ve bir de yine aynı yılların Polonya milli takım kadrosunu ezbere sayıyordum. Hatta bu kadrolar uzun yıllar sonra dağılınca bile bir kadınla aşk yaparken (Papazın Çayırı'nda böyle diyorum) geç gelebilmek adına onları saydım ben içimden.

Şu an yazarken ne olduğunu bilmediğim konuyu dağıtmayacaksam eğer, 11 numara Zbigniew Boniek'i bu kadroda ayırdım hep bir köşeye. Nedense 11 numaraları sevdim ben en çok futbolda. Rummenige... Karl Heinz Rummenige... Sonra Laudrup... Bir de Beşiktaş'ın Şekerbegoviç'i mi vardı ne? Ve tabii ki Aykut Kocaman. Fenerium'dan aldığım her formanın numarası 11 oldu Aykut yüzünden.

Bak mesela 8'i o kadar sevemedim. Rıdvan çok gördü bize kendini. Sürekli sakatlıklarından 8'e ısınmaya vakit bulamadım. Hristo Stoichkov ile ne güzel de pekişirdi bu sevgim oysa.

23'ü de sevmeye fırsat vermediler. Kaçırdılar adamı, gitti. Sonra ben yalan dolan işler için açtığım mail hesaplarında hep o adamın kokain kaçakcısı bir Güney Amerikalıyı çağrıştıran ismini ve sırt numarasını kullandım. Bazen 23'ü kendi doğum yılımın son iki rakamı ile değiştirdim. Biraz duygusal bir touch vereceksem yazıya, yaşanmamış bir aşk diyebilirim o eşşek sıpasıyla olan kısa beraberliğe.

Hep sevdiklerim mi? Hayır, 2'ler var mesela. GS li İsmail var bu 2'lerden. Milli takım kampında 11 Aykut'un Selçuk'un ayağını kıran İsmail. Ama 2 sevgisizliğim GS'li İsmail'den mi, yoksa İlker Yağcıoğlu'ndan mı, onu hala bilemiyorum.

Bu nostaljiye Galatasaray'dan katacak birşey bulmakta zorluk çekiyorum. Saçını briyantinle taramış bir Metin Oktay, eski film yıldızları kadar stil sahibi olsa da yeteri kadar bir retro feeling vermiyor. Sorry... Suç belki onda değil, son 10 yılın Galatasarayındadır. Geçmişini hatırlatmak için bugün de varolmalısın.

Ha, ben niye mi Beşiktaşlı olmadım? Sevdiğim bir Galatasaraylı bunun sebebini bana söyledi. Harfine dokunmadan:

Senin içindeki kazanmacı ve lider ruhunla Beşiktaş gibi bir takımı tutman mümkün olmazdı

Devamı ...

6 Eylül 2009

Milli Güvenlik Kitabından İntihal Yapmak

Geçtiğimiz aylarda Fatih, Türkiye'deki kulüp yöneticilerinin mevcut siyasi düzende kullanılan otoriter dili nasıl benimseyip kullandığını yazmıştı. O yazının ana öznesi Yıldırım Demirören'di, fakat sadece Yıldırım Demirören'e ihaleyi yıkarak diğer başkanlara haksızlık etmeyelim. Aziz Yıldırım her eleştirildiğinde kulüpte sağladığı baskıcı otoriteyi birlik ve beraberlik olarak niteleyenler uzun süredir aramızda. Adnan Polat'ın geçen hafta yaptığı açıklamaysa olayı bambaşka bir boyuta taşıdı.

Demirören zamanında şöyle demiş

"Beşiktaş'ın her zaman birlik ve beraberlik içinde olması gerektiğini ifade ederek, Beşiktaş, birlik beraberlik içinde olmadığı sürece kalıcı başarılar yakalayamaz. Her mağlubiyetten sonra Beşiktaş'ta seçim havaları yaratırsak başarı gelmez. Birlik ve beraberlik içinde olursak da kimse önümüzde duramaz

Aziz Yıldırım'ın da şöyle bir açıklaması var

Yaşanan her kötü sonucun ardından yaşanacak başarılara yönelik beklenti, tutum ve davranışın içinde olmak Fenerbahçe Kulübü Başkanı olmanın zor yanıdır. Fenerbahçe camiasının yegane ihtiyacı, liderlerinin daima birlik ve beraberlik içinde olmasıdır. Unutulmamalıdır ki yönetimlere yönelik haksız ve yakışıksız ithamlar sadece rakiplerimizin yararınadır ve onları mutlu etmektedir. Kötü günlerinde birlik içinde olmayanlar, bölünmeye sebep olanlar, böldükleri camialarla büyüklük iddiasında olamazlar. Onlar sadece rakiplerinin başarısına vesile olabilirler.

Açıklamalar da "birlik ve beraberliğin" önemi ortak nokta. Bu çok şaşırtıcı değil çünkü Türkiye'de doğduğunuz andan itibaren slogan ve propaganda bombardımanına tutuluyorsunuz ve "birlik-beraberlik" Türkiye'ye özgü yenikonuş(newspeak) dilinin sık kullanılan terimlerinden. Destek arayan hükümet yetkilisinin de, dernek başkanının da, sınıf mümessil de tartışılmaya açık olmayan sloganların dikte edici kesinliğinden fayda ummalarına şaşmamak lazım. Yapılacak projeleri, planları, başarılan şeyleri anlatıp insanları ikna etmek yerine bu dili kullanıp legallik kazanmak daha kolay.

Geçen hafta Galatasaray Resmi Dergisin'nde Adnan Polat imzalı açıklamayla, anlattığım kolaycılığın fantastik bir aşamaya ulaştığına şahit olduk.

Galatasaray Spor Kulübü’nün gurur duyduğumuz geçmişi, sahip çıktığımız kültür ve geleneği, Galatasaray’ın en büyük gücüdür. Kulübümüz, aradan geçen 104 yıl içerisinde üstlendiği misyonu ve misyonunun heyecanını, bugün milyonlarca insanımızı ortak ederek devam ettirmektedir.

Galatasaray, artık kendisinin kuruluş sınırlarını çoktan aşarak, Türkiye’nin ve dünyanın her yerinden farklı insanların gözbebeği ve kendileriyle aidiyet bağı kurdukları ortak payda olmuştur. Galatasaray ismini dünya sahnesine taşıyan, marka değerini artıran, yaygın sempati ve hayranlık ağını oluşturan da bu isimsiz milyonlarca sade Galatasaraylıdır."

Köklü bir gelenek üzerinde kurulan bir yapı, kitlelere mal olmuş bir kulüp, tüm dünyada tanınarak markalaşmış bir isim ve başarılarla dolu bir tarihe sırtını dayamanın sağladığı özgüvenle geleceğe yönelen bir camia... Bütün bunların bir özetini yaptığımızda karşımıza çıkan gerçeğin adı Galatasaray’dır, Galatasaraylılıktır.

Yapısal olarak güçlü olmayanların, o kurumu ayakta tutacak geleneğe ve güce sahip olmayanların, varlıklarını sürdürebilmesi, tarihe kalıcı anlamda bir imza atabilmeleri mümkün değildir. Yanlış tartışmalarla, hatalı ayrıştırmalarla bu gücümüzü ancak zayıflatırız. Oysa ki Galatasaray, bu boş tartışmaları çoktan aşmıştır.

Galatasaraylılık, tüm ögeleriyle bir bütündür. Bu nedenle bölünemez, parçalanamaz. Bu yolda uğraş verenler, tarih boyunca olduğu gibi, hiçbir zaman başarılı olamazlar. Galatasaray, Türkiye’dir.

Sadece birlik-beraberlik vurgusunun yetmeyeceğini düşünen Adnan Polat diğer anahtar terimlere de el atmış. "Kitlelere mal olmak", Tüm öğeleriyle bir bütün olmak", "Bölünemez, parçalanamaz olmak" ve "Bu yolda uğraş verenler tarih boyunca başarısız olmuştur" ardı ardına patladıktan sonra açıklama geçen sene ortaya çıkan fantastik cümle "Galatasaray, Türkiye’dir" ile sona eriyor. Galatasaray'ın bölünmez bütünlüğü ne demektir, Galatasaray nasıl bölünür, bölününce iki takımla mı ligde mücadele edecektir, bunun Dünya üzerinde somut olarak anlamı nedir, bu yolda kimler uğraş vermektedir, hemen akla gelen sorular oluyor. Açıklama o kadar anlamsız cümleler ve bağlantılarla dolu ki, milli güvenlik kitabından bir paragraf alınıp Türkiye yerine Galatasaray yazılıp basılmış gibi.

Bugüne kadar "birlik ve beraberlik" gibi kendi durumları için alıp kullanması daha kolay terimleri kullanan spor camiası için bir kilometre taşı olabilir bu açıklama. Artık durumun uygunluğuna da bakmadan gücü ve otoriteyi simgeleyen tüm sloganlar kılıfına bile uydurulmadan önüne Fenerbahçe, Galatasaray yazılarak bize servis edilir. Kitleler buna bayılır, üzerine güzellemeler yazarlar (dün Adnan Polat'ın yazısını öven bir blog yazısı gördüm). Fenerbahçe başkanı için zaten müsait bir ortam vardı, geçen hafta da takım maça çıktığı pankartla antrenman yaptı, bu hafta "Güçlü başkan, güçlü Fenerbahçe" pankartıyla çıkmalarını ve derginin ilk sayısında konuyla ilgili çoşkulu bir makale bekliyorum.
Devamı ...

3 Ağustos 2009

Beşiktaş Yönetim Kurulu'nun Hafızası Var mı?

Beşiktaş ile yaptığımız –ve kazandığımız- her maçtan sonra aynı terane başlıyor, “Hakem maçı Fener’e verdi.” Bu artık o kadar klişeleşti ki bunun ne zaman söyleneceğini dahi merak etmiyoruz, tek merakımız bu sefer ne için söylenecek. Elbette maçı doğru düzgün irdeleyen, Beşiktaş’ın ve Fenerbahçe’nin neleri iyi yapıp neleri yapamadığını analiz eden, “Beşiktaş üstünde oynanan oyunlar” jargonu yerine daha üsturuplu ve makul bir futbol lisanını dil olarak seçenler de var. Ancak görünüyor ki bu insanlar Beşiktaş Yönetim Kurulu üyesi değiller.

Beşiktaş Kulübü Asbaşkanı Levent Erdoğan şöyle demiş “Bundan sonra Türk futboluna hizmet etmek istiyorsanız, bu hakemi hatalarıyla başbaşa bırakın. Bu şekilde Türk futboluna daha çok hizmet etmiş olursunuz. Hakem, daha maçın başında büyük hatalar yapmıştır. Maçın başında penaltılarımızı vermemesi, karşılaşmanın nasıl sonuçlanacağının habercisi olmuştur” Bu açıklama Yıldırım Demirören’in tavrıyla uyumlu, : “Demirören, maçı yöneten Yunus Yıldırım’dan şikayetçi olurken, Federasyon Başkanı Özgener’e patladı. Beşiktaş Başkanı, “Bu ne biçim hakem? Türkiye Ligi’nin en kötü hakemi. Penaltı vermemeyi marifet sanıyor. Böylesine önemli bir maçta ne işi var””

Bütün kulüp yönetimleri arasında Beşiktaş yönetimi kadar kurumsal zekası düşük olanı yok. Eğer bu kurumsal yapı tek bir kişi haline gelse karşımızda en fazla 3 gün öncesini hatırlayan ve 50 kelime ile konuşan bir insan olurdu.

21 Nisan 2009 Yıldırım Demirören açıklama yapıyor: “Dünyanın hiç bir yerinde Hakem kararları bu kadar tartışılmıyor. Tartışmanın olduğu bir ortamda doğru iş çıkmaz. Arkasında farklı nedenler arıyoruz. Ben de zaman zaman yanlışlar yaptım. Eleştirilerin hiçbiri yapıcı değil. Hakem hata korkusuyla maça çıkarsa hata yapar. Sonra hakem hata yapıyor. İki kulüp başkanı çıkıp Federasyon'u devirelim diyor. Hataları kendi içimizde çözmek zorundayız. Hakemleri eleştireceğimize kendi içimize bakalım ve hatalarımızı düzeltelim”

Üstelik Demirören uyarıyor da “Maçtan sonraki haykırış doğrudur ama hitap ettiğimiz kesim olarak baktığımızda, dikkatli olmamız gerekiyor. Biz her galeyana geldiğimizde aşağıda kıyametler kopuyor. Kulüp başkanlarımızın hassas olacağına inanıyorum. Basına da çok büyük iş düşüyor” [1] [2]

Bu yüce kelimeler karşısında insanın nutku tutuluyor. Bundan 3 ay once “Türkiye’de tezgah yok, hiç bir sorun bulunmuyor, hakemler hata yapabilecek normal insanlar, onların hatalarını bu kadar tartışmamamız gerekir, hakemleri eleştireceğine herkes kendine bakmalı” diyen adam bundan 4 ay sonra çıkıyor “Bu ne biçim hakem” diye Futbol Federasyonu başkanının üstüne yürüyor. Üstelik bunu yapan adam Bismillah’tan çok “Beşiktaşlı Duruşu” diyen, içini bir türlü dolduramadığı, şayet varsa da kesinlikle örneği olamayacağı bu duruşu sündüre sündüre sakıza çevirmiş olan adam.

Dün basının önüne çıkıp “Başkanlar çok dikkatlı konuşmalı, biz galeyana geldiğimizde aşağıda kıyametler kopuyor” diyen adamın “Beşiktaşlı bir futbolcuyu almaya çalışanın kendi ezikliği vardır” gibi bir forum lisanını kamusal düzeye çıkartan adam olması bu olaya şaşırmamıza engel ve fakat bu adamın yanardönerliğini, dün söylediğini bugün unutan, dün ak dediğine bugün Jean Paul Belmando diyen mizacı hepimizin hayatını da etkiliyor. Futbolu komplo teorileri üzerinden analiz eden ve anlayan, oyunun güzelliğini hakemler üstünden yürüyen sürekli gerilim atmosferinde kaybeden, merkezi şaibe, etrafı şike, çevresi tezgah bir futbol zemini yaratan da bu bildik adamlar zira.

Ancak bundan kötüsü de var. Bu adamlar alenen yalan söylüyor, yalanı merkezleştirip pompalıyor. Benim çıkarıma olacak ise kahrolsun gerçekten başka hiç bir manaya gelmeyecek bir felsefe ile gözlerinin önündekini çarpıtıyor, çarptırdığına inanıyor ve inanılmasını da bir takım taraftarı olmanın hikmet-i alameti haline getiriyorlar.
Beşiktaş’ın itiraz ettiği birinci pozisyon. Bilica ile Yusuf’un mücadelesi. Görüntü aşağıda.

Yusuf alenen ceza sahası dışında düşüyor. Görüntüden Bilica’nın müdahalesi çok açık değil ama diyelim ki müdahale var, ceza sahası dışındaki bir faul penaltı olabilir mi? Böyle bir pozisyona alenen penaltı diyen adamın bundan sonra hangi konuşmasını kim ciddiye alır? Sokakta iki kere topa vuran çocuk dahi şu pozisyona penaltı demez. Ama Yıldırım Demirören buna mahkum, buna mahdum. Yıldırım Demirören’in Yıldırım Demirören gibi kalabilmesi için bu tip şeyleri yapması gerekiyor. Demirören yenildikleri bir maçtan sonra takımının kötü oynadığını kabul edemez. Düşünün bu adamın taraftarı dahi ancak Demirören Fenerbahçe’ye saldırırsa kendisini destekliyor. Demirören bulabildiği sınırlı desteği de Fenerbahçe düşmanlığı / karşıtlığı üzerinden kazanabiliyor. Öylesine basiretsiz ki yaptığı tek bir pozitif iş yok, kazandığı kupalar dahi onun başarısızlıklar şeceresinde kayboluyor, o halde dahi insanlar “Yeter Demirören” diye tezahürata kalkıyor.

Demirören ve yönetimi Türk futbol tarihinde üç büyüklerin gördüğü en başarısız yönetim değil. Bundan daha kötüsü. Bu yönetim Türk futbol tarihinde düşmanlık, haset ve basiretsizlik üçgeninde kendi kulübünün değerlerini ve simgelerini de bütünüyle amorflaştıran, Aziz Yıldırım ile mücadelesinde onun ancak karikatürü olmayı başarabilmiş bir çürüme timsali. Bu yönetim Beşiktaşlı duruşu dediği her seferinde o kulübün bir anlamı olan değerlerini zedeliyor, tribünlerini dejenere ediyor, taraftarını sürekli gergin ve gerilimli bir hale sokup onların içindeki öfkeleri kabartıyor ve kimse tarafından da sevilmiyor. Türkiye’de Demirören kadar kulüp taraftarı tarafından sevilmeyen bir başkan, Beşiktaş yönetimi kadar taraftarı tarafından nefretle anılan bir yönetim yok.

Bütün bunların üstüne utanmayı biz mi hatırlatacağız?

Sayın Demirören “hakemlerle uğraşmayın, her takımın lehine ve aleyhine kararlar oluyor, hakemleri Türkiye kadar tartışan bir başka ülke yok”

Bir kez olsun, tek bir kez olsun susun. Türkiye’de bu güzel oyunu konuştukça çirkinleştirmede eşiniz benzeriniz yok.


[1] http://www.porttakal.com/....293535.html

[2] http://www.ntvmsnbc.com/id/24958791/

Devamı ...

24 Temmuz 2009

Beşiktaş'ın Cristiano Ronaldo Transferini Gölgede Bırakacak Futbolcusu

Bilindiği gibi Beşiktaş Futbol Şubesi Sorumlusu Şeref Yalçın dün bir açıklama yaparak “Başkanımız, Real Madrid'in Ronaldo transferini bile gölgede bırakacak bir ismi kadromuza katacak” demişti. 93 milyon €’luk değeriyle dünya gündemini sarsan bu transferi gölgede bırakacak transferi ve Beşiktaş’ın kimlerle görüştüğünü papazınçayırı araştırdı. İşte Beşiktaş yönetiminin Ronaldo transferini bile gölgede bırakmak için temasa geçtiği o isimler:

1- Superman
Clark Kent ismiyle de bilinen Superman’in en büyük avantajı bonservisinin elinde olması. Her mevkide oynayabilen Kripton doğumlu oyuncu ayrıca uçabilmesi ile de tanınıyor. Bu özelliği sebebiyle özellikle hava toplarında mutlak bir hakimiyet kuracağı düşünülen oyuncunun en önemli dezevantajı bu zamana kadar hiç bir takımda oynamamış olması. Ancak otoritelerin tamamı Superman’in sahaya çıkması halinde bu sorunu kolaylıkla aşarak dünyanın en iyi futbolcusu olabileceğini söylüyor. Kurşundan hızlı gidebilen, gözlerinden ateş çıkartabilen, nefesiyle nehirleri dondurabilen oyuncunun lakabı “Çelik Adam”. Yıldırım Demirören’e yakın kaynaklar büyük bir kararlılıkla oyuncuyla temasa geçilmeye çalışıldığını belirtirken Superman’in Kuzey Kutbundaki Yalnızlık Kalesi’nde geçirdiği yaz tatili biter bitmez bu transferin kesinleşeceğini bildirmekteler.

2- Alien
Alien 4,5 metre boyunda ve bir kaç yüz kilo ağırlığında olmasına rağmen çevikliği ve atikliği ile tanınıyor. Özellikle boyu ve hızı ile forvette çok tehlikeli olabileceği düşünülen futbolcunun da Superman gibi bonservis bedeli bulunmuyor. Buna karşın oyuncunun zekası büyük tartışma konusu. Asansör düğmesine basmayı bile zar zor öğrenen oyuncunun daha önce hiç futbol oynamaması, bu spora alışıp alışmayacağı sorusunu doğurmakta. Diğer yandan kimi otoritelerin Alien’in Beşiktaşlı oyuncuları ve karşı takımı, hatta bütün şehri yiyebileceğini söylemesi de futbol şubesinde tedirginlik yarattı. Bunun takımda disiplin sorunu yaratabileceğini düşünen yönetim Alien’ı son tercih olarak değerlendiriyor.

3- Gandalf
Istariler arasında sayılan Gandalf; Yüzük Kardeşliği’nin Lideri, Batı Ordusunun Komutanı, Yarı Tanrı (Maiar), Olorin, Mithrandir, Ak Gandalf olarak da biliniyor. Ölümsüz oluşu ile tanınan oyuncu ayrıca yaptığı büyüler ile dikkatleri üstüne çekmekte. Oyuncunun en büyük avantajı takıma kazandıracağı lider karakter. Kaybetmeyi asla sevmeyen Gandalf en zor şartlar altında bile birlikte çalıştığı arkadaşlarını motive ederek onları ortak amaca yönlendirebiliyor. Özellikle maçın sıkıştığı dakikalarda takıma büyük katkı getireceği düşünülen oyuncunun bu özelliği Moria Madenlerinde Balrog’la yaptığı savaş ile sembolleşmiş durumda. Kulübe yakın kaynaklar Mustafa Denizli’nin bu savaştan çok etkilendiğini ve arkadaşları için kendisini feda eden oyuncunun takım karakterini takdir ettiğini söylüyor. Oyuncunun en büyük dezavantajı ise fiziksel özellikleri. 70 yaşındaki bir insan fiziğine sahip olan Gandalf’ın yoğun fiziksel mücadele gerektiren modern futbola ne kadar uyum sağlayabileceği herkesi düşündürüyor. Bir başka dezavantaj ise oyuncunun sürekli pipo içmesi. Bu durumun sporcu karakteriyle bağdaşmadığını düşünen yönetim şayet transfer gerçekleşecek ise Gandalf’ın pipoyu bırakmasını isteyecek.

4- Michael Jordan
Michael Jordan’ın rakiplerine göre en büyük avantajı ulaşılabilir olması. Yaşadığı yer belli olan Amerikalı oyuncu ile yönetim çok rahat temas kurabilir. Gerek Superman gerek Gandalf gerekse Alien olsun bu oyuncularla temasa geçmenin zorlukları yönetimi düşündürüyor. Yönetimden bazı isimlere göre "Beşiktaşlı duruşuna sahip olmayan bu oyuncuların nerede durdukları bile belli değil." Bu bakımdan Jordan açık ikametgahı ve bonservisinin elinde olmasıyla yönetiminin gözdelerinden. Buna karşın Jordan’ın artık yaşlanması ve daha önce hiç futbol oynamaması kulüpte sıkıntı yaratıyor. Çok yükseğe sıçrayabilen, lider karakterli oyuncu maçın sıkıştığı dakikalarda insiyatif alarak oyunu yönlendirmesi ile tanınıyor. Daha önce faaliyet gösterdiği branşın efsaneleri arasına giren Jordan, 23 numaralı formayla özdeş. Kulübe yakın kaynaklar Jordan transferinin en büyük artısının ticari olacağını ifade etmekteler. ABD’de çok iyi tanınan ve sevilen oyuncu takıma katılırsa forma satışlarında patlama yaşanabilir. Mustafa Denizli’nin forvet bölgesinde çok istediği oyuncunun en büyük dezavantajı ise takıma katılmak için isteyebileceği meblağ. Forbes’a göre 300 milyon $’lık bir değeri olan oyuncunun çok yüksek bir transfer bedeli isteyebilecek olması yönetimi korkutuyor.

Bilindiği kadarıyla Beşiktaş yönetim kurulu bu oyuncuların hepsiyle temasa geçmeye çalışıyor. Edinilen bilgilere göre bu oyunculardan herhangi biri önümüzdeki hafta bitirilerek İstanbul’a gelecek. İnönü stadında yapılacak imza töreninde Oyuncuya “Herkes Beşiktaşlı olmasın o ayrıcalık bize kalsın” şapkası ve “Forza Çarşı” atkısı takılacakken, törene Türkiye’den ve dünyadan binlerce kişinin katılması bekleniyor.
Devamı ...

15 Haziran 2009

Resmi Siteden Amca Oğlu'na Mektuplar

Kulüplerin resmi sitelerinde çok komik açıklamalar gördük de Bjk bu konuda nirvanaya ulaşmakta kararlı. Doğuştan Beşiktaşlı, birisi siyah birisi beyaz ikizler, pembe gömlekli gibi haberlerden sonra şimdi de üslubu sert olsun diye yazılan ama Türk futbol tarihinin üslubu en komik açıklaması yapılmış. Taraftar forumlarında bildiği 200 kelimeyle deklarasyon yazanların kalemlerinden çıkanlar ne kadar komikse bu açıklama da o kadar komik, hatta okuduğunuz zaman hissettiğiniz naifliği sebebiyle biraz sempati bile duyuyorsunuz.

Başkanımız Yıldırım Demirören önce Kayserispor başkanı ile ardından da futbolcu ile temas kurmuştur. Kayserispor başkanının Başkanımız Demirören ile yaptığı telefon görüşmesinde önceliğin Fenerbahçe’de olduğunu söylemesi üzerine, Başkanımız “Hepimiz futbolcunun kararına saygı duymalıyız” demiştir.

Ardından tüm kamuoyunun bildiği gibi Mehmet Topuz, 4-5 kere televizyon kanallarına röportaj vererek, küçüklüğünden beri gönül verdiği takıma kavuşmanın mutluluğu içinde olduğunu, ailece Beşiktaşlı olduklarını, 50 milyon dolar verseler de asla başka bir takımın formasını giymeyeceğini tekraren ifade etmiş ve Beşiktaş formasını giymiştir.

Kaldı ki Mehmet Topuz, ligtv.com.tr internet sitesi ile Kayserispor forması giydiği dönemde yaptığı röportajda da sitenin Yetkili Müdürü Erdem Erol’a Beşiktaşlı olduğunu yazılmaması koşulu ile açıklamıştır. Ayrıca Mehmet Topuz, geçen yıl takımımızın uçağında bulunduğu sırada da el yazısı ile Beşiktaş’ta oynamak istediğine dair bir kağıdı imzalamış, bunu da tüm basının önünde yapmıştır.

Yıldırım Demirören, Mehmet Topuz’a bir saatlik mesafesi olan farklı bir otelde kalmıştır. Başkanımız Demirören ve yöneticilerimiz zaman zaman futbolcu ile Antalya’da bir araya gelmişler, Mehmet Topuz’a insani bir yaklaşım sergileyip, değer vermişlerdir. Özgürce tatilini yapmasını söylemişlerdir. Beşiktaş Kulübü, Mehmet Topuz’a insani bir yaklaşım gösterdiği için asla pişman değildir; çünkü Kulübümüz’e yakışan tutum budur.

Kulübümüz, Kayserispor’un futbolcunun 2009-2010 sezonu için olduğunu söylediği sözleşmesinin tescili açısından geçerliliği bulunmaması nedeniyle bonservis ücreti olmadığı halde, kulübünün rızası ile transferi bitirme yolu izlemiş ve olayı sürece bırakmışken; Kayserispor bir mal gibi kaptanını Fenerbahçe’ye satmıştır.

Mehmet Topuz’un transferinde “yeni bir model” uyguladığını söyleyen Fenerbahçe Kulübü de yanılmaktadır. Bu transferde uygulanan model, yeni değil, dünyadan yaklaşık 200 yıl önce silinen kölelik modelidir. Fenerbahçe Kulübü, futbolcunun kararına ve gönlündeki takıma saygı göstermiş olsaydı, asıl o zaman saygı duyulacak bir davranış sergilemiş olacaktı.

Bu transferle bir ilke imza attıklarını açıklamalarını ise tebessümle karşılıyoruz. Beşiktaş Kulübü, transferlerle değil; başarılarıyla, şampiyonluklarıyla ve rekorlarıyla Türkiye’de ilk’leri gerçekleştirmiş ve adını tarihe bu şekilde yazdırmıştır. Beşiktaş bu yıl da iki kupayı birden kazanarak tarih yazmıştır. Dolayısıyla transfer yaparak ilklere imza atılmayacağını en iyi Fenerbahçe Kulübü’nün ve onun başkanının bilmesi gerekir. Fenerbahçe’ye küfür eden Tümer Metin’i kadrolarına dahil etmeleri, transferi ve sonrasında yaşananlar da onlar için en çarpıcı son örnektir.

Bu transfer sürecinde Kayserispor’un genel menajeri sıfatıyla ortalıkta dolaşan ve demeçler veren şahsın, son olarak Fenerbahçe resmi televizyonunda röportaj vermesi, bu röportajın Fenerbahçe resmi internet sitesinde de yayınlanması tarafımızdan şaşkınlıkla karşılanmıştır. Bu şahsın “ne” olduğunu spor kamuoyu çok yakından bilmektedir.

Mehmet Topuz’un anne ve babası Antalya’da yaptıkları basın toplantısında, oğullarının artık sevdikleri takım Beşiktaş’ta olduğunu ve futbol hayatını burada sürdüreceğini, Beşiktaş’ta oynamaması halinde haklarını helal etmeyeceklerini açıklamışlardı. Evlatlarıdır... Bu işten ekmek yiyeceklerdir, onlar da haklarını helal etsinler.

Biz BJK olarak Mehmet Topuz’a eğer var ise tüm haklarımızı helal ediyoruz...

- Kendi ifadesiyle- gönlünde ve kalbinde Beşiktaş var iken, şu anda sırtında başka bir takımın forması olan Mehmet Topuz’a, futbol yaşantısında başarılar diler, Türk Futbolu’na faydalı olmasını dileriz.

Bu açıklama ile konuyu kapattığımızı, bu tür tali konularla uğraşmadığımızı, bileğimizin hakkıyla kazandığımız, tüm ülkenin “helal olsun”, “yakıştı”, “tertemiz” diye yorumladığı çifte şampiyonluğumuzun coşkusunu camiamızla ve taraftarımızla birlikte yaşadığımızı kamuoyunun bilgilerine saygılarımızla sunarız.

"Hakkını helal etme"li, "Tümer de size küfür etti oh olsun"lu, "olm istesek alırdık adamın sözleşmesi yoktu ama efendilik bizde kalsın dedik"li, "herkesin helal olsun, yakıştı, tertemiz dediği çifte kupayla coşuyoruz"lu, "çifte kupa aldık, tarih yazdık, rekorların takımıyız ki biz"li forzabesiktas'tan yapılan derlemenin kulübün resmi açıklaması olarak, çok da ciddi bir pozisyon alınarak yapılmasını aynı tarzı devam ettirerek, forumlardan bir alıntıyla yorumlamak lazım



Devamı ...

5 Haziran 2009

Mehmet Topuz Transferi #3 - Hazımsızlık

Mehmet Topuz transferi tabii ki büyük olay yarattı. Bunun üzerine Beşiktaş taraftarının yorumlarını okuyunca aklıma dünkü Efes Pilsen maçı geldi. Hiç alakası yok sanıyorsunuz ama çok alakalı. Dün Efes Pilsen kulübü biletleri Fenerbahçe taraftarı maça gelemesin diye fahiş fiyattan satıp Galatasaray ve Beşiktaşlılara bedava bilet dağıtarak maçı kazanmayı düşünüyordu. Spor ve tribünle en güçlü bağları Fenerbahçe'den nefret etmek olan bir güruhu bu yolla Efes Pilsen taraftarı yapmak zor değil zaten. Fenerbahçe'den nefret etmek kolay. Türkiye'de bıraksanız birbirini boğazlayacak olan ulusalcıların, dincilerin ve solcuların ortak noktasının Amerika'dan nefret etmesine benziyor. Fenerbahçe nefretinin mantığını açıklamaya çalışırken de "ama herkes de Fenerbahçe'den nefret ediyor" bahanesine sığınılması insanların büyüklük kompleksinin en güzel göstergesi. Bu nefretin sebeplerini başka bir yazıda açıklarız, şimdi bu kompleksin Topuz transferi ardından neler yumurtladığına bakalım.

1. Fenerbahçe etik olmayan bir transfer yapmıştır.

Sanırım aethewulf'un Yusuf üzerinden verdiği örnek yeterli buna cevap vermeye. Sadece Yusuf değil, Okan Koç, İlhan Mansız, Tümer Metin transferleri de benzer yollarla yapıldı. Milyon dolarların döndüğü, trasnfer piyasasında ancak 3-4 tane ismin konuşulduğu futbol dünyasında transfer sırasında rekabeti bir kenara bırakıp "haydi madem istiyorsunuz alın bu futbolcuyu biz karışmıyoruz" denmesini beklemek hayalcilik bile değil tamamen hazımsızlık. Fenerbahçe Topuz'u almaya uğraşıyordu, kulübü ile görüştü ve anlaştı. Bundan daha normal bir süreç nasıl olabilir? Beşiktaş gibi bütün ahlaki ve hukuksal kuralları çiğneyerek kulübü ile anlaşılamayan futbolcu ile anlaşıldığını açıklamak Fenerbahçe düşmanlığı evreninde makul bir hareket olsa gerek.

2. Topuz zaten Beşiktaşlıymış.

-Sen Kayserispor taraftarısın ve 3 büyüklerden hiçbirini tutmadın yani.
Yok tutmadım. Küçük yaştan beri, kendimi bildim bileli hep Kayserispor'un maçlarına gidip geldim. O yüzden Kayserispor'luyum.

şu adresteki röportajdan bir alıntı. Yüz senedir her Türk futbolcusunun diline pelesenk olmuş "ben doğuştan beri bu takımı tutarım" demeci nedense bugün çok ciddiye alınıyor. Yusuf bırakın Fenerbahçe'yi Denizlispor'da oynarken Fenerbahçeli olduğunu söylemişti, devre arası transferinden sonra doğuştan Beşiktaşlıyım dedi. Topuz bir nedenle Beşiktaş ile anlaştığını ve transferin bittiğini düşünmüş, Beşiktaşlılığını ilan etmiş, üstelik daha geçen sene ben üç büyükleri hiç tutmadım dedikten sonra. Bu tipik transfer sonrası yalanı normalde hep dalga geçilen bir açıklamayken bugün çok ciddi anlamlar almış, Topuz'un Beşiktaş futbolcusu olması gerektiği söyleniyor. Üstelik bizzat kendi ağzıyla "10 gündür Fenerbahçe ile görüşüyorum" diyen Topuz'un gönlünün hep Beşiktaş'ta olduğu ve orada oynamayı kafasına koyduğu iddia ediliyor. Peki neden 10 gün Fenerbahçe ile pazarlık yapmış bu adam?

3. Futbolcuya mal muamelesi yapılamaz.

"Biz uğraştık, almayı beceremedik, o kadar yüzsüzüz ki başka takımla sözleşmesi devam eden adam biz istiyoruz diye bizde oynamak zorunda" demenin entel görünen tercümesi. Yıllardır kullanılan "bu futbolcu bizim malımız" açıklamasını Kayserispor yöneticisi yapınca yepyeni bir bug bulmuş gibi atlamak, buradan argüman çıkarmak hazımsızlığın bambaşka bir boyutu. O cümlenin anlamının "sözleşmesi var bizimle, istediğimiz fiyata satmak veya hiç satmamak bizim elimizde" demek olduğunu hazımsızlar da biliyor. Futbolcu mal değildir ama sözleşmeli elemandır. Siz nasıl ki sözleşme yaptığınız şirketi kafanıza göre bırakamazsınız veya işyeriniz sizi kafasında göre hiçbir tazminat vermeden kovamaz, Topuz da ben istediğim takıma giderim diye istediği yere gidemez. Topuz amiyane tabirle Kayserispor'un malıdır, bu tabirin çirkin olması sözleşme yükümlülüklerini yerine getirmeme hakkı olduğu anlamına gelmez.

4. Adam Beşiktaş'ı istiyor, Fenerbahçe aradan çekilsin.

Hay Allahım. Bundan böyle FIFA, UEFA kuralları yok sayılsın, kulüpler aralarında hiç konuşmasın, bir kulüp oyuncuyla anlaşınca oyuncu çıkıp ben şu kulübü istiyorum desin, kendi kulübü de o adamı gitmek istediği kulübün vereceği maksimum fiyata satsın. Mesela Kaka yarın çıkıp benim gönlüm Fenerbahçe'den yana desin, Milan vermek zorunda, 1 milyon dolar atarız önlerine, Real Madrid'e bok yemek düşer, adam bizi istiyor, Real Madrid aradan çıkmalı. Hazımsız taraftarını geçtim de Beşiktaş başkanının bu şekilde açıklama yapması daha komik. Kaç senedir futbol dünyasının içindesin, hiç mi bu işin hukuğunu, etiğini, mantığını öğrenemedin be adam?

Fenerbahçe düşmanlığının insan beynini ve analitik zekasını bu kadar hırpalaması iyi değil. Türkiye nüfusunun yüksek oranına zarar verir bu. Bu kadar mantıksız argümanı üretmek, bunlara kendini inandırmak hiç iyi belirtiler değil. Allah hepsine acil şifa versin.
Devamı ...

6 Mayıs 2009

Psikoloji Bozmak

Şu sıralar ortalarda olmamamın sebebi tatile çıkmam. Seneler sonra tatil için İstanbul'a gelmek ilginç bir ruh haline sokuyor insanı, öyle bir turist psikolojisine girmişim ki vapurda karşıya geçerken Kız Kulesi fotoğrafı bile çektim. İlk geldiğim gün fasulyedencilerle blog ödülleri törenine gittim. Ödüllerde kopyala-yapıştır usülü çalışan bir Fenerbahçe blogunun ikinci, eskrim blogunun üçüncü olması sebebiyle okuyucularımızı kınadım. Yine de afili giysileri ile törene katılanların arasında tezahuratlarla ve yamyamlıklarıyla törene renk katan fasulyedenciler papazınçayırı için "yenilsen de yensen de taraftarın seninle, papazında çayırında seninle birlikte" tezahuratı yaptı. Gönüllerin şampiyonu olduk...

Bir sonraki gün Beşiktaş maçımız vardı. Uzun ayların ardından maça gitmek isterdim fakat 70 milyonluk bilet fiyatı öğrenci bütçemi sarsacaktı. Aynı akşam bir arkadaşım tarafından Beşiktaş'ın orta yerinde satılınca aklıma bir muziplik geldi. Gittim Beşiktaş'ın göbeğinde bir kahveye, eski usül maç izlemeye... Maç öncesi insanların yüzlerinde bir rahatlık vardı, Sivas da puan kaybetmiş, Fenerbahçe'de Gökhan Gönül stoper oynayacak, Lugano ve bunları boş geçmeyen Alex zaten yok. Eminim üç farktan aşağısına ceketini veren bile bulurdum.

Fenerbahçe ayağa pasla, oyunu ve orta sahayı kontrol ederek başladı maça. Beşiktaşlılarda hâlâ bir rahatlık var gibiydi, sanırım Fenerbahçe'nin eksiklerine ve bu sezonki performansına güveniyorlardı. Guiza alışkanlığı gereği Rüştü'nün üzerinden topu aşırınca girdikleri şekle çok gülmek istedim ama vize başvurusu için fotoğraf çektirmem lazımdı, gözlerim mor çektirmesem iyi olurdu, kafamı öne eğdim. Guiza'dan yedikleri gol öyle bir şoka uğrattı ki küfür bile edemediler. Kazma, küçük emrah, acıların çocuğu dedikleri adam dönmüş sus yapıyordu suratlarına, küfür bile edemiyorlardı. En çok da her maç izlenen ortamda bulunan heyecanlı adamı izliyordum golden sonra. Beşiktaş topu orta sahada bile alınca ayağa fırlayan eleman kafasını sandalyeye vurmaya başladı, ve ben hâlâ gülmüyordum, daha büyük bir sabır testini geçemem.

İkinci yarı Ali Bilgin asist yapınca ne olduğunu anlamadılar, ben tek kelime bile etmiyordum, hiç tepkim yoktu ama nedense yanımdaki adam beni teselli etmeye çalıştı. Beşiktaş gol atınca nedense çok sevindiler, hatta golden sonra kamera Semih'e döndü ve orada bayağı bir küfür ettiler, nedenini tam anlamadım. Ben aynı tepkisizlikle oturuyordum, sanırım "2-1 oldu yahu neden sevinsin" diye düşündüler, işte o zaman Bjk ikinci golü atmasın diye çok dua ettim çünkü onda da aynı tepkisizliği görünce foyam ortaya çıkacaktı.

Sivas kazanmış olsaydı hem izlediğim yerde hem de İnönü Stadında olaylar çıkar, küfürler dinmez, biz daha da çok eğlenirdik, fakat bu durumda bile şampiyonluk şansları yüksek olduğu için sineye çekip oturdular. BJK'nin varlık amacı Fenerbahçe'yi yenmek. Senelerdir berabere bile kalamıyorlar. Tevazuya gerek yok, Alexsiz, Luganosuz, Edusuz, Gökhan Gönül stoperli, Ali Bilginli kadroyla dalga geçe geçe yendik. Çaktırmak istemeseler de çok fena sinirlerini yıpratmış durumdayız. Eminim kupada bizi yenmeyi şampiyon olmaktan çok istemeye başlamışlardır diyordum ki biraz önce Beşiktaşlı bir arkadaşı gördüm ve bu kanaatimin doğru olduğunu bizzat onayladı. Tahir Kıran-Ulusoy ikilisi de İnönü Stadında maçı izliyordu, bakalım kupa finaline Selçuk Dereli verilecek ve Ulusoy'un hasta akrabalarına Fortis Kupası ile manevi destek sağlanmaya devam edilecek mi.
Devamı ...

6 Mart 2009

Bir Milli Güvenlik Sorunu Olarak Demirören

İlkokuldan beri belkide Türkiye’de en çok duyduğumuz sözlerden biridir “birlik ve beraberlik” söylemi. Çokkültürlü olmanın bir küfür gibi algılandığı ve farklı seslere tahammül edilmeyen bir ülkede her meşrepten insanın bu sözü bu kadar fazla kullanması birlik ve beraberlik görüntüsü altında eritilen otoriter liderlik tiplerini gölgelemek amacıyla oluyor çoğu zaman. Geçenlerde bir arkadaşımla konuşurken Türkiye’de Genelkurmay bildirileriyle büyük kulüplerin internet sitelerinde yapılan açıklamalar arasında bir master tezi olabilecek bir üslup birliğinin olduğunu söylemiştim ki bu konuşmanın ardından Galatasaray’ın “Türkiye Galatasaray’dır” açıklaması geldi.

Bilindiği gibi TSK’da kendisine yönelik eleştirilere halkın bizzat bağrından koptuğunu ve halkla özdeş bir kurum olduğunu belirterek cevap verir yıllarca. Ama bu üslup benzeşmesini bana düşündüren şey Galatasaray’ın 68 olayları sırasında Sartre’in tutuklanmasını isteyen emniyet güçlerine karşı De Gaulle’in verdiği “Sartre Fransa’dır” sözünü tahrif edip komik bir hale getirmesi değil. Malum ikide bir Frankofon geleneğiyle yerli yersiz övünen bir kulübün doğal bir saçmalığı olarak görebiliriz bu sözü. Fenerbahçe’nin resmi sitesinde de özellikle transfer haberleri yalanlarken ki haberlere biraz özenli bakarsak bu da TSK dilinin sarı –lacivert renklere de nüfuz ettiğini gayet net gösterir bize. Fenerbahçe’yi bilinçli olarak yıpratmak isteyenlerden bahsedilir ve camianın içinden oyulmaya karşı tepki verilir tıpkı TSK’nın iç mikraklar, amacı belli çevreler, tamlamaları ve vurguları gibi. Fenerbahçe’de de Fenerbahçe’yi severek eleştirilebileceği kabul edilmez; ama bu benzeşmeyi eşşiz kılan şey ille de Beşiktaş ve onun tuhaf ötesi başkanı Yıldırım Demirören.

Demirören birlik-beraberlik söylemini o kadar çok kullanıyor ki adeta başka bir demeç vermiyor. Futbola dair bütün vizyonu birlik-beraberlik olan bu adamdan Beşiktaş’a bir hayır gelmeyeceği ortada ama o ısrarla kendi başarısızlığını da birlik –beraberlik olmamasına bağlıyor. Yıldırım Demirören göreve ilk geldiği gün ''herkesi yarından itibaren birlik ve beraberliğe davet ediyorum. Kazanan Beşiktaş oldu. Beşiktaş'ımızın başarısı için elimizden geleni yapacağız'' demiş. Yani ileride diline pelesenk edeceği bu cümleyi seçilişinin birinci günü kullanmış. Daha sonra bu birlik-beraberlik fetişizminin sadece Demirören’e ait olmadığını siyasette bu laftan kariyer yapmış adamların Demirören’e ilk gün mesajlarını görünce anlıyoruz. Türk basınının” Demirel postacısı” Yavuz Donat bakın ne yazmış Demirören’in seçildiği gün

Pazar akşamı "oy sayımı tamamlanıp, yeni başkanın seçildiği" açıklanmıştı ki... Yıldırım Demirören'in telefonu çaldı... Arayan "Beşiktaşlı" Süleyman Demirel'di:- Tebrik ederim kardeşim... Aman bölünmeyin... Birliği, beraberliği sağlayın... Başarıya giden yol, bütünleşmeden geçer.Demirören "ziyaretinize geleceğim, önerilerinizi alacağım efendim" dedi.Demirel: - Kardeşim, önerim şu: Bölmeyin, bölünmeyin... Bir olun, beraber olun.
Aradan birkaç dakika geçti, Yıldırım Demirören'in cep telefonu yine çaldı."Afganistan'dan" aranıyordu. "Beşiktaşlı" Hikmet Çetin tarafından: - Yıldırım, tebrik ederim... Ne olur, camiayı derle, toparla... Kırgınlıkları gider... Birliği, bütünlüğü sağla... Başarının anahtarı beraberliktir.
Ardından bir telefon daha...Bu defa "Beşiktaşlı" Hüsamettin Özkan arıyordu:- Tebrik ediyorum... Başaracağına inanıyorum... Bütün sorun birlik ve beraberlikte... Ne olur bunu sağla.
Başbakan Recep Tayyip Erdoğan aradı. Başbakan Yardımcısı ve Devlet Bakanı Mehmet Ali Şahin aradı.Milli Güvenlik Kurulu Genel Sekreteri Orgeneral Şükrü Sarıışık aradı.Ve daha pek çok kişi aradı.Kutladı.Ama arayıp, kutlayanların çoğu ve özellikle de Beşiktaşlı olanların söylediği sözler aynıydı:- Birlik, beraberlik.( 01-06-2004)

Siyasetçilerin futbol kulübü başkanlarına tavsiyesindeki vizyona selam çakıyoruz ve devam ediyoruz. Devletin tepesinden daha önce hiç duyulmamış müthiş bir formül aldığını sanan Demirören daha sonra mikrofonu her gördüğü yerde birlik demiş beraberlik demiş, Demirören, ilk günden itibaren birlik ve beraberlikle başarıya ulaşacaklarını söylediğini hatırlatarak, “Divan kurulu başkanımız Şeref Nasır’a teşekkür ediyorum. Özellikle bu birlik beraberliğin oluşması için çok çaba harcıyor. Piknikte birlik ve beraberlik çok güzel bir resim ortaya koyuyor. İnşallah bu devam edecek ve Beşiktaş başarıya ulaşacak” dedi 05.09.2004
Yıldırım Demirören, siyah beyazlı camiaya seslenerek,‘Hiç kimse merak etmesin. Herşey kontrolümüz altındadır' dedi. Önceki gün yapılan Divan Kurulu toplantısındaki yönetim ile ilgili eleştirileri değerlendireceklerine dikkat çeken Demirören, ‘Birlik beraberlik içindeyiz. Beşiktaş'ın geleceğine zarar vermeyiz. Yönetim olarak attığımız her adımın bilincindeyiz ('14-11-2005)

Arada artık ne zaman gördüyse Beşiktaş’ın başarılı olduğu dönemi de birlik beraberliğe bağlamış:

Beşiktaş’ta şu gerçeği gördüm; ne zaman birlik ve beraberlik içerisinde olursak Beşiktaş’ımızın aşamayacağı hiçbir engel yok.Sizlerle beraber bütün engelleri aşarız.01-06-2006.


Sonra birkaç mağlubiyet geldiği durumlarda yine o müthiş kozunu çıkarmış; "Beşiktaş'ın her zaman birlik ve beraberlik içinde olması gerektiğini ifade ederek, ''Beşiktaş, birlik beraberlik içinde olmadığı sürece kalıcı başarılar yakalayamaz. Her mağlubiyetten sonra Beşiktaş'ta seçim havaları yaratırsak başarı gelmez. Birlik ve beraberlik içinde olursak da kimse önümüzde duramaz'' diye konuştu" 30.04.2008.

Hangi problemle karşılaşsa, kendisine Fulya projesi de sorulsa Tigana'da sorulsa, küresel ısınma da sorulsa Kürt sorunu da sorulsa birlik beraberlik diyen bir adamla karşılaşıyoruz. Genelkurmay basın özetlerinden fırlamış gibi duran demeçlerle Beşiktaş'ı yöneten bir adam ve ona akıl veren tek torna siyasiler. Herşeyin siyah ya da beyaz diye kesin ayrımlara tabi tutulduğu üslup Beşiktaş'a çok yakışıyor doğrusu. Google'de Yıldırım Demirören birlik beraberlik sözlerini aratınca çıkan sonuç manidar.(Genelkurmay birlik beraberlik sonucu 240.000 Yıldırım Demirören birlik beraberlik yazınca 55.000 sonuç) Genelkurmayun bu demeçlerinin 80 seneye Demirören'in ise 4 seneye yayıldığını düşünürsek Demirören bir dört sene daha kalırsa Genelkurmay'ı sollayacak. Korkarım ki bakkalda manavda eşiyle dostuyla konuşurken de birlik-beraberlikli konuşuyor büyük başkan. Seçildiği gün birlik beraberlik nutukları atan ama maalesef bu ulvi projeyi henüz gerçekleştiremeyen büyük başkan "başarılı olmak için camia olarak kehetlenmeleri gerektiğini belirterek, "Geçmiş dönemde hatalarımız olmuştur. Kongrede de söyledim. Camia olarak kenetlenmemezi şart. Artık, bunun için çaba sarf edeceğim" (22 Şubat 2009).diyor.

Dikkat edileceği üzre burada Türkçe'ye vukufiyetiyle sadece Beşiktaş taraftarının değil tüm taraftarların gönlüne taht kurmuş yüce başkan "birlik ve beraberlik" dememiş, kenetlenmeden söz etmiş,bir hafta sonra da Mevlevi dergahına çağırmış herkesi "Beşiktaş Kulübü Başkanı Yıldırım Demirören, camianın kucaklaşması zamanı olduğunu, herkese kollarını sevgiyle açtıklarını söyledi (01-03-2009).

Nasıl bir zamansa bu kuçaklaşma,kenetlenme, birlik beraberlik zamanı bir türlü gelmiyor. Yıllardır birlik beraberlik masallarıyla ülkeyi uyutan zatlarla taraftarları uyutan zatlar koalisyonunun söylem birliği artık korkunç boyutlarda. Aziz Yıldırım'ın Çevik Bir'leştiği Demirören'in Kenan Evren'leştiği Adnan Polat'ın De Gaulle'leştiği( ne de olsa Frankofon kültürdeler Hurşit Tolon'a benzetecek halimiz yok) bir futbol ikliminde farklı bir ses duymak da mümkün olmuyor. Ne diyelim 1982 anayasasını özümsemiş başkanlara katlanmak 82 anayasasını özünmesemiş bir parlamentoya katlanmaktan daha iyi hiç değilse diye avutalım mı kendimizi.
Devamı ...

26 Aralık 2008

Sizi Ciddiye Alanda Kabahat

Sayın Demirören, merakla beklenen ve her şeyi ortaya koyacak toplantısında verilmeyen birkaç golün ve gösterilen, gösterilmeyen kartların ligin gidişatını etkilediğini ve Beşiktaş üzerine oyunlar oynandığını iddia etmiş. Çok merak ediyorum o örnek verdiği Fenerbahçe maçları hakkında konuşurken en ufak bir utanma yaşıyor mu. Hemen Beşiktaş maçlarından bir derleme yapalım bakalım.

Senelerdir Japon bayrağı açarak hatırladıkları maçta çakma Ronalda 1 metre ofsayttan gol atıyor, Demirören'in mantığıyla o maç bizim ahengimizi bozuyor ve o sezonu kaybediyoruz.

Samsun maçında hükmen yenildikleri sezon Fenerbahçe ile uzun süre çekişmeye devam ediyorlar, Olimpiyat Stadında Gs ile oynadıkları maçta Ali Aydın tamamen uydurma iki penaltı çalıyor, maçı alıyorlar, hatta o maçtan sonra Ali Aydın hakemliği bırakıyor. Hani bir de 21 yıl önceki maçtan şikeyi gündeme getirmişler. Bu aynı sezonun sonunda Beşiktaş'ın Rize'ye maçı sattığı telefon konuşmalarıyla belgeleniyor, keşke o konuşmaları da barkovizyon gösterine koysalardı.

Türkiye Kupası finalinde Ümit Özat'a ceza alanı önünde fauıl yapılıyor, hakem faulü Beşiktaş'a veriyor, Tümer frikikten golü atıyor. Hakemin katliamı devam ediyor, maçı uzatmada Beşiktaş alıyor. Türkiye kupasını biz alalım ligi Gs alsın temennisi gerçekleşiyor, kupa federasyon başkanının babasına götürülüyor.

Selçuk Dereli Türkiye Kupası yarı finalinde tek kale oynanan Fenerbahçe - Beşiktaş maçını katlediyor, Baki 5 kere atılması gereken maçı tamamlıyor. Uzatmada Nobre atıyor Beşiktaş finale çıkıyor. Finalde yine hakem katliamıyla Erciyes'i yenip yine kupayı alıyor.

Deivid'in attığı bir golden bahsedilmiş, hangi gol o anlamadım. Yalnız lig maçında Beşiktaş'a Deivid'in attığı ve ofsayt nedeniyle iptal edilen net bir golümüz var, onu hatırlayamamış sanırız Demirören.

5 dakikada son 5 seneden 5 tane rezaleti çıkıp yazabiliyoruz. Adamlar 5 gündür hazırlanıyor 10 sene önceki hakem hatalarını da sayarak 5 tane hata bulmuşlar bunu gündeme getirerek Beşiktaş'a hain komplo gösterisi sunuyorlar. Bunları ciddiyer alanda suç...
Devamı ...

24 Aralık 2008

Adabı Olmayanın Azabı Olur

“Maçlara gitmememin bir başka nedeni de o küfürler. Yakıştıramıyorum. Ne Beşiktaş taraftarlarına, ne de diğerlerine. Ağırıma gidiyor. Hele hele İnönü’de küfür olmasını kabul edemiyorum. Futbol çok heyecanlı bir oyun. Zaman zaman tansiyonlar yükseliyor olabilir. Hatta dışarı taşmayan küfürler de kabul edilebilir. Ama şimdiki dönemde çirkinlikler aldı başını gitti... Bunları görüp duydukça geçmişi daha fazla özlüyorum.”
Süleyman Seba
Vatan Gazetesi, Röportaj

"Onun anasını sikerim! Bunları ona ilet. Maç bitmeden kaçıp gidiyor."
Yıldırım Demirören
PFDK Disiplin Kurulu Başkanı Reşat Bostan aracılığıyla Oğuz Sarvan'a

Seba, 16 sene Başkanlık yaptı, 5 şampiyonluk kazandı.
Demirören, 2004 yılından beri başkan, hiç şampiyonluğu yok.

Devamı ...

7 Aralık 2008

- Nasıl Kazandınız?
- Bilmiyorum.

Lig Tv muhabiri Beşiktaş-Ankaraspor maçı sonrası "Nasıl kazandınız?" diye soruyor Aykut Kocaman'a. Aykut "Bilmiyorum..." diyor. Daha sonra "Bu saha ve tribün şartları altında bir futbol takımı maçı nasıl kazanır, takımım bu maçı nasıl kazandı... Gerçekten bilmiyorum." diye ekliyor. Bu hafta iki tane böyle maç izledik. Bu şartlar altında kazanması imkansız olan iki takım kazandı. Peki birileri daha ne kadar bu mucizeler sayesinde paçayı kurtaracak?

Aykut Hoca haklı. Beşiktaş'ın gidişi gidiş değil, oynadıkları oyun, sistemleri, kadroları, hocaları falan umrumda değil ama şu yaptıkları "Samsunspor maçı sendromu"nun hortladığını gösteriyor. 3 sene kaybedilen tüm puanları o maça bağlamışlardı ve bütün gidişatın sorumlusu o maç olmuştu. Bugünlerde de oyuncular gidişattan memnun olmasa gerek benzer bir günah keçisi yaratmaya çalışıyor gibiler. Geçen hafta Cisse'nin kartı çok ağırdı cephesi İbrahim Üzülmez'in dirseklerini ve Toraman'ın Carlos'a attığı kırmızı kartlık tekmeyi özet görüntülere bile almamıştı. Öyle olunca büyük resmi kaçırmak normal tabii. Fakat Beşiktaş Ankaraspor maçında öyle bir resim çizdi ki, fark etmemek imkansız

Üzerinde yorum bile yapmak istemediğim şu hareket

Birazdan aynı hızla devam edip rakibin suratına inecek şu yumruk (ki buna faul bile çalınmadı)

Maç sonunda yapılan bu kişisel şov

Bütün bu psikolojik bozukluk belirtilerine göz kapatıp maç boyu Aykut Hoca'ya söven, maçtan sonra bugün yenilmelerinin sebebini Aykut Kocaman'ın Fenerbahçe maçlarında şike yapmasına bağlayan bir taraftar kitlesi... Bu yapılanları hakeme yıkan, olmayan bir penaltının verilmemesine bağlayanlar bonus olarak geliyor. Sebep bulmak çok da zor olmuyor.

Aykut Hoca "Bu saha ve tribün şartları altında bir futbol takımı maçı nasıl kazanır gerçekten bilmiyorum" derken bunların hepsini toplayıp tek cümleye sığdırmayı başarmış, maçı en güzel şekilde özetlemiş.

Bunların en tepedeki fotoğrafla alakası ne? Yok. Bir tek bağlantılı nokta Aykut Kocaman. Dün bu pozisyon için pek çok kişi "Ben hayatımda böyle rezalet görmedim" demiştir. Ben görmüştüm, hatırlıyorum ve o gün Aykut Kocaman sahneye çıkmış, mucizeyi oyuncuları değil kendisi gerçekleştirmişti.

Tarihini kesin hatırlamıyorum 93-95 seneleri arasında olması gerek. Ankaragücü ile oynuyoruz, bundan da kesin emin değilim ama maç Türkiye Kupası maçıydı çünkü o zamanlar ligi Cine 5 yayınlıyordu ama bu maçı evde sanırım ATV'den izliyorduk. Bir pozisyonda Ankaragücü atağında top direkten döndü, kaleci Engin'di. Maç direkten dönen bir top sonrası nasıl devam ediyorsa aynen öyle devam ederken birden spiker afalladı, hakem gol verdi. Ankaragüçlüler de dahil olmak üzere herkes dondu önce, sonra Ankaragüçlüler sevindi. Hakem topun kalenin içindeki direkten döndüğünü iddia ediyordu ve golü verdi. Skandal bir karardı çünkü Dünya'da ondan ve yan hakeminden başka herkes gol olmadığını gördü. Aykut o gün sahneye çıktı, Fenerbahçe maçı 3-2 kazandı diye hatırlıyorum, üç golü de Aykut atmıştı sanırım, üçünü değilse bile en az ikisini attı. Bu emin olmadığım kısımları hatırlayan bir okuyucu çıkar ve doğrularını söylerse mutlu oluruz.

Böyle pozisyonlarda haklı durumdaki takım doğru dürüst itiraz bile edemiyor. Tıpkı Deivid'in golü gibi. İlk yarı sonunda bir korner-aut kararsızlığı sonrası evlatları öldürülmüş gibi hakeme son sürat koşan Denizlispor futbolcuları bu pozisyon sonrası biraz düşünüp "ne yaptık biz, ne saçma?" demişlerdir diye umut ederken maç sonunda Denizlispor teknik direktörünün hakemden şikayetçi olmasıyla saçmaladığımı anladım.

Hatalı karar var, çok hatalı karar var, bariz hatalı karar var, bu seviye arttıkça şaşırma ve itiraz seviyesi artıyor ama Deivid'in verilmeyen golü bu seviyelerin de üzerindeydi. Bu saçmalığın yarattığı şok etkisi futbolcuları kilitliyor, itiraz bile edemiyorlar. Bahsettiğim Ankaragücü maçında Engin bile pozisyonun en yakın gözlemcisi olmasına rağmen doğru dürüst itiraz edememişti. Birileri "hakemler çok uzaktı nasıl görsünler" diye komik bir bahane bulmuşlar bile. Yukarıda Tello'nun attığı yumrukta hakem pozisyonun bir adım önünde, ama faul bile göstermiyor. Mesafe değil basiretle alakalı bazı şeyler. Guiza'ya çalınan ofsayttan da bahsedelim mi? Etmeyelim.

- Bütün bunlara rağmen nasıl kazandık maçı?
- Bilmiyorum.

- Puan farkı azalıyor, tepeye doğru tırmanıyoruz, şampiyon olur muyuz?
- Bilmiyorum. Yok aslında biliyorum, devre arasında ne yapılacağına bağlı.

Devamı ...