22 Ağustos 2011
Mehmet Ali Aydınlar Nasıl Seçildi?
Mehmet Ali Aydınlar futbolun kötü adamı oldu. Biri diyor ki "Türk futbolunu batıran şahıs!" İnanılmaz. Bu gözler Haluk Ulusoy dönemlerini de gördü, Çakıcı istediği için kurban kestirenleri de biliyor. Henüz daha yeni seçilen Aydınlar'ın Türk futbolunu şayet mümkünse nasıl batırdığı, batırabildiği ve isminin bu noktaya nasıl geldiği hepimiz için ibret vesikası olmalı.
Hafızamız balık ya, ben TFF Başkanı Aydınlar'ın nasıl seçildiğini hatırlatayım dedim.
3 Haziran 2011, Hürriyet Gazetesinde bir haber "Özgener Aday Olmayacak" diyor. Haberde şu ifadeler var "Türkiye Milli Takımı’nın Belçika ile deplasmandaki 2012 Avrupa şampiyonası grup eleme maçı için Brüksel'de bulunan Türkiye Futbol Federasyonu Başkanı Mahmut Özgener’in maça TFF’nin davetlisi olarak giden kulüp başkanlarına, yapılacak olan başkanlık seçiminde yeniden aday olmayacağını söylediği öğrenildi."
Türk futbolu da böylelikle bir belirsizliğe girdi. Beklenen Özgener'in yeni dönemde de aday olması ve başkan seçilmesiydi. Halbuki Özgener, hala kamuoyuna açıklanmamış bir sebeple, aday olmaktan vazgeçti.
İkinci aday, Göksel Gümüşdağ idi. DHA tarafından 6 Haziran'da geçilen haberde şu ifadeler yer alıyordu. [2]
"Başkan adaylığı için İstanbul Büyükşehir Belediyespor Başkanı ve Kulüpler Birliği Başkanvekili Göksel Gümüşdağ ile Basın İlan Kurumu Müdürü Mehmet Atalay'ın isimleri ön plana çıktı.
Bu konuda görüşlerine başvurduğumuz Gümüşdağ; "Şu an sayın başkan Mahmut Özgener görevdeyken bu konuda konuşmanın bir anlamı yok. Öncelikle Mahmut Özgener görevi bırakıp bırakmayacağını açıklamalı. O konuşmadan benim adaylığımı açıklamam saygısızlık olur. Ayrıca Kulüpler Birliği'nin destek vermesi gerekir. Eğer bu desteği görürsem tabii ki böyle bir görevi kabul ederim" dedi."
Yani Göksel Gümüşdağ Başkan olmak istiyor ancak bunun için Kulüpler Birliği'nin destek vermesini şart koşuyordu. Buna da kimse şaşırmadı. TFF seçimlerinde kulüpler oy kullanacağına göre, kulüpler birliğinden destek beklemek de makul olandı. Göksel Gümüşdağ'ı Aziz Yıldırım'ın da desteklediği söyleniyordu.
11 Haziran tarihinde olanlar ise her şeyi değiştirdi.[3]
Başlık: Büyük Zirveden Aydınlar çıktı.
Haber şöyle:
Türkiye Futbol Federasyonu seçimleri için aday adayları nabız yoklarken, Beşiktaş Başkanı Yıldırım Demirören'in Anadolu Hisarı'ndaki villasında dün büyük bir zirve gerçekleşti. Tarihi zirveden Beşiktaş, Galatasaray, Trabzonspor ve Gaziantepspor kulüplerinin TFF Başkan adayı olarak, Mehmet Aydınlar'ın ismi çıktı.
Beşiktaş Başkanı Yıldırım Demirören, dün saat 17.00'de Trabzonspor Başkanı Sadri Şener, Gaziantepspor Başkanı İbrahim Kızıl ve Galatasaray Başkanı Ünal Aysal yurtdışında olduğu için yardımcısı Adnan Öztürk'ü villasında misafir etti.
Fenerbahçe Başkanı Aziz Yıldırım'ın, İstanbul Büyükşehirspor Başkanı Göksel Gümüşdağ'ı başkan adayı olarak göstermesi ve bunun için görüşmeler yapmasının ardından ortak aday konusu son bir kez masaya yatırıldı. Aziz Yıldırım'ın bu hamlesine karşılık dört kulüp, Mehmet Ali Aydınlar ismi üzerinde mutabakata vardı. Toplantıda, "Sayın Göksel Gümüşdağ değerli bir isim ancak Sayın Aziz Yıldırım'ın arkasından gitmeyeceğiz. Türk futbolunun bağımsız, tarafsız bir yapıya ihtiyaç var. Herkesin üzerinde hemfikir olacağı saygı göstereceği ve etkilemeyeceği bir isim olarak Sayın Mehmet Aydınlar en uygun aday" görüşü öne atıldı ve destek buldu.
DÖRT KULÜPTEN DESTEK
Başkanlar daha sonra bir taraftan yemek yerken, diğer taraftan Mehmet Ali Aydınlar ismi üzerinde mutabık kaldıklarını diğer kulüp başkanlarına telefonla ilettiler. Orduspor, Samsunspor, Ankaragücü ve Gençlerbirliği'nin başkanları, bu kararın arkasında duracaklarını anında teyit ettiler. Göksel Gümüşdağ'ın adaylığı konusunda birlikte hareket ettiği bilinen Fenerbahçe, Kayserispor ve Sivasspor'a ilk etapta bu oluşum ile ilgili bilgi verilmezken, Fenerbahçe Başkanı Aziz Yıldırım, Kayserispor Başkanı Recep Mamur ve Sivasspor Başkanı Mecnun Odyakmaz'ın bu gelişme üzerine bir araya geldi ve durum değerlendirmesi yaptı.
Habere göre Göksel Gümüşdağ'ı Aziz Yıldırım'ın desteklemesi rahatsızlık yaratmış, "Türk futbolu bağımsız bir şekilde yönetilsin" diye Beşiktaş, Galatasaray ve Trabzonspor başkanları aralarında anlaşmış ve Mehmet Ali Aydınlar isminde mutabık kalmıştı. (Laf aramızda, bu üç kulüp başkanının TFF Başkanını belirlemek amacıyla bir araya gelerek görüşme yapmaları da basınımız tarafından şike / şike teşebbüsü veya Federasyonu da kontrol edeceklermiş manşetleriyle görülmedi)
Tarih 12 Haziran'ı gösterdiğinde, Sabah Gazetesi'nin manşeti bir kere daha Aydınlar ismini müjdeliyor ve Türk futbolunun temiz yarınlarına açılacak isim olduğunu muştalıyordu:
Aydınlar Heyecanı
Beşiktaş Başkanı Yıldırım Demirören'in Kanlıca'daki yalısında önceki gece gerçekleşen zirvenin sonuçları futbol dünyasına bomba gibi düştü. Kanlıca'daki zirvede bir araya gelen Beşiktaş, Galatasaray, Trabzonspor ve Gaziantepspor kulüplerinin TFF Başkan adayı olarak gösterdiği Mehmet Ali Aydınlar'ın ismi ilk günden 10 Süper Lig kulübünün onayını aldı. Kulüplerin Aydınlar tercihlerinde, daha önce aday olan Göksel Gümüşdağ'ın Aziz Yıldırım'la aşırı yakınlığının etkili olduğu öne sürüldü. 29 Haziran'da yapılacak Türkiye Futbol Federasyonu seçimi öncesi Aydınlar'ın ani başkan adaylığı özellikle Fenerbahçe çevrelerinde büyük yankı buldu.
Sabah bununla yetinmiyordu, hala konuyu tam olarak anlamayanlar varsa, onlar da hiçbir şüpheye düşmesin diye şu haberi de aynı gün geçiyordu:
Yıldırım şok geçirdi!
F.Bahçe Başkanı Aziz Yıldırım, Federasyon Başkan adaylığı için Mehmet Ali Aydınlar isminin gündeme oturmasıyla şok oldu. Zirveye davet edilmeyen ve yalnız kalan Yıldırım, Göksel Gümüşdağ'a destek veriyordu. Bu arada Aydınlar'ın TFF Başkanlığı için tavrı merak edilen Yıldırım'ın üç yıl önceki görüşü olumlu değildi. 4 Eylül 2008'de SABAH SPOR'da yayınlanan haberde Yıldırım, 11 Ağustos 2008'de yapılan Kulüpler Birliği toplantısında kendisine Aydınlar'ın federasyon başkanlığı için önerilmesine, "Onun başkanlık koltuğuna oturacağı yer federasyon değil, Fenerbahçe'dir" yanıtını vermişti. Yıldırım, "Bir dönemden sonra ben artık olmayacağım. Benden sonra bu koltuğa oturmasını istediğim ilk kişi Mehmet Ali Bey'dir, umarım öyle olur" ifadelerini kullanmıştı. Bursaspor, Orduspor, Samsunspor, Gençlerbirliği, Ankaragücü ve Antalyaspor'un zirve sırasında Aydınlar için olumlu görüş bildirdikleri öğrenildi.
Dolayısıyla taraflar belliydi. Beşiktaş, Galatasaray, Trabzonspor Aziz Yıldırım'ın desteklediği aday Göksel Gümüşdağ TFF Başkanı olmasın diye Mehmet Ali Aydınlar'ı destekliyordu.
Esasında bu kulüplerin Göksel Gümüşdağ'a karşı çıktıları filan da yoktu. Tek sorun, Aziz Yıldırım'ın Gümüşdağ'ı istemesiydi. Sahadaki rekabet TFF seçimlerinde de devam edecekti.
15 Haziran'da Türkiye sporu "Adım adım tek adaya" diyordu. Mehmet Ali Aydınlar ile Aziz Yıldırım bir araya gelmiş, Mehmet Ali Aydınlar TFF seçimlerinde tek adayın çıkması gerektiğini Aziz Yıldırım'a ifade etmiş, Aziz Yıldırım ise Göksel Gümüşdağ'ı destekleyeceğine söz verdiğini ifade ederek, Mehmet Ali Aydınlar'a destek veremeyeceğini söylemişti. [5]
Ancak 16 Haziran'da ilginç bir şey daha oldu.
İşte uzlaşma formülü Aydınlar başkan Göksel Gümüşdağ 2.başkan
Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın “uzlaşın” çağrısı üzerine Göksel Gümüşdağ adaylıktan çekildi. Aziz Yıldırım’ın daveti üzerine Astoria’da yapılan toplantıdan tek adayla seçime gitme kararı çıktı. [6]
Bir anda dengeler değişmişti. Recep Tayyip Erdoğan TFF Başkanlık seçimine müdahale ederek tek aday çıkması gerektiğini bildirmiş, Aydınlar ile Gümüşdağ'ın da uzlaşmasını istediğini ifade etmişti. İstanbul Büyükşehir Belediyespor Başkanı Gümüşdağ'da Başbakanı kıramayacak, hemen uzlaşma yollarını arayacaktı. Aydınlar, daha çok kulüp tarafından desteklendiği için, TFF Başkan adayı olarak öne çıktı. Gümüşdağ artık ikinci başkandı.
16 Haziran tarihli Sabah Gazetesi olayı iki haberle ele aldı. Birinci haberde Yıldırım pes etmişti.[7]
Aziz Yıldırım Pes Etti!
Kulüpler Birliği Vakfı Başkanı Aziz Yıldırım dünkü toplantı sonrası Mehmet Ali Aydınlar ve Göksel Gümüşdağ'ın açıklamasını beklemeden acele bir şekilde aracına binip uzaklaştı. Kendi isteğinin gerçekleşmemesine sinirlenen Yıldırım'ın, bu yüzden ikilinin ortak kararının ilanına katılmadığı ifade edildi. Daha önce Aydınlar'ın TFF başkanlığına adaylığını açıklamasına kızan Aziz Yıldırım, "Göksel Gümüşdağ'a sözüm var. Onu destekleyeceğim. Önce bana söyleseydin, farklı olurdu" demişti. Ancak dün Gümüşdağ, Aydınlar lehine adaylıktan çekilince Yıldırım'ın istediği yine olmadı.
Ancak "Pes etti" manşeti Sabah Gazetesine yeterli gelmemiş olacak ki, bir kere daha hiçbir şüphe kalmasın diye gereken düzenlemeyi yaptılar.[8]
Aziz Yıldırım Ağır Yenilgi Aldı
Kulüpler Birliği Vakfı Başkanı Aziz Yıldırım dünkü toplantı sonrası Mehmet Ali Aydınlar ve Göksel Gümüşdağ'ın açıklamasını beklemeden acele bir şekilde aracına binip uzaklaştı. Kendi isteğinin gerçekleşmemesine sinirlenen Yıldırım'ın, bu yüzden ikilinin ortak kararının ilanına katılmadığı ifade edildi. Daha önce Aydınlar'ın TFF başkanlığına adaylığını açıklamasına kızan Aziz Yıldırım, "Göksel Gümüşdağ'a sözüm var. Onu destekleyeceğim. Önce bana söyleseydin, farklı olurdu" demişti. Ancak dün Gümüşdağ, Aydınlar lehine adaylıktan çekilince Yıldırım'ın istediği yine olmadı.
Şimdi konuyu şuraya kadar bir özetleyelim.
Hala ortaya çıkmamış sebeplerle Özgener TFF Başkan adayı olmadı.
Başkanlığa en yakın şahıs Özgener Yönetiminin ikinci Başkanı Göksel Gümüşdağ idi. Aziz Yıldırım bu ismi destekledi.
Demirören'in Kanlıca'daki evinde bir araya gelen Beşiktaş, Galatasaray ve Trabzonspor Başkanları Mehmet Ali Aydınlar'ı desteklediler.
Amaç, Aziz Yıldırım'ın istediği kişinin TFF Başkanı olmamasıydı.
Tayyip Erdoğan Aydınlar'dan yana tavır koydu.
Göksel Gümüşdağ başkan adaylığından çekildi.
Bu kutlu gelişmeleri Haşmet Babaoğlu şöyle sunacaktı: "Yıldırım'ın vesayet rejimi bitecek!"[9] Bugünlerin hızlı Aydınlar muhalifi Babaoğlu, bu tarihten 2 ay kadar önce tam tamına şu şekilde kutlayacaktı Aydınlar gelişmesini:
Mehmet Ali Aydınlar, Fenerbahçe Acıbadem Voleybol Takımı'nın şampiyonluğunda yaptığı açıklamalarıyla Aziz Yıldırım ile ciddi farklarının olduğunu net bir biçimde ortaya koymuştu. Herhalde Türk futbolunun yönetimi konusunda da bu farklar iyice ortaya çıkar. Türk futbolunun üzerindeki Aziz Yıldırım gücü gerileyecek gibi.
Ayrıca Mahmut Özgener'in ayrılık konuşmasını çok ilginç buluyorum. Vedadan çok "Lanet olsun! Madem öyle işte gidiyorum" konuşmasıydı. Anlaşılıyor ki Aziz Yıldırım'ın vesayet rejimi bitecek. Zaten bitmek zorunda. Sanırım Göksel Gümüşdağ, Başbakan Erdoğan'dan "Pek bu işlere bulaşma" tavsiyesini almıştır. Göksel Gümüşdağ'ın da ortadan çekilmesini böyle değerlendiriyorum
17 Haziran tarihinde yapılan Kulüpler Birliği toplantısında Kulüpler Birliği Aydınlar'ı destekleme kararı aldı [10], 19 Haziran tarihli Sabah Gazetesi "Köşeler Tutuldu" manşetini öne çıkartıyor, Aziz Yıldırım ile Yıldırım Demirören'in farklı köşelerde oturmasını iki ayrı kampın karşı karşıya kalmasına benzetiyordu. [11] Haberin içerisinde şu ilginç detay vardı:
Toplantıda Aziz Yıldırım'ın, "Ben her zaman birlik ve bütünlükten yanayım. Bu süreçte Mehmet Ali Bey'in adaylığını da büyük memnuniyetle karşıladım. Bu süreci; 'kazananlar ve kaybedenler' diye değerlendirenler var. Buna kesinlikle katılmıyorum. Sadece Türk futbolu kazanacak. Hepimiz kazanacağız" şeklindeki sözlerini Yıldırım Demirören büyük bir dikkatle dinledi. Demirören'in, "Kulüpler Birliği Başkanı artık sen ol" telkininde bulunan bazı başkanlara ilk kez "Hayır!" demediği de kulislerde konuşuluyor. Daha önce Aziz Yıldırım'ın vakıf başkanlığından ayrılacağını açıklaması sonrası bu öneriyi getirenlere kesin bir ret cevabı veren Demirören bu kez, "Aceleye gerek yok. Her şeyin bir zamanı var. Bekleyelim, şartları görüp ona göre karar verelim" tavrı belirledi.
24 Haziran'da ise Türk futbolunun final toplantısı yapıldı. [12]
Futbol Zirvesi
Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, Türkiye Futbol Federasyonu (TTF) Başkan Adayı Mehmet Ali Aydınlar ve eski futbolculardan Rıdvan Dilmen'i ayrı ayrı kabul etti.
Erdoğan, Dolmabahçe'deki Başbakanlık Çalışma Ofisinde önce TTF Başkan Adayı Mehmet Ali Aydınlar ile bir araya geldi.
Bu görüşmenin ardından Başbakan Erdoğan, eski futbolcu ve futbol yorumcusu Rıdvan Dilmen'i kabul etti.
Basına kapalı gerçekleşen görüşmelerin içeriğine ilişkin bilgi verilmedi.
29 Haziran tarihinde Mehmet Ali Aydınlar 204 delegenin 201'inin oyunu alarak TFF Başkanı seçildi. [13] Bütün kulüpler Aydınlar'a oy vermişti. Yıldırım Demirören zaferini şu sözlerle kutluyordu.[14]
Mehmet Ali Aydınlar'ı ilk öneren dört beş kulüpten biriyiz. İnancımız ve güvenimiz sonsuz. Güzel bir yönetim kurulu kuruldu. Bundan sonraki görevimiz onlara destek olmak.
Oysa aynı saatlerde Sadri Şener bir kere daha küskünleri oynamaya başlamıştı. [15] 30 Haziran'da Sadri Şener'in kırgınlığı ve tepkisi ortaya çıktı: "Bordo-mavili kulüp, TFF Yönetim Kurulu'nda Trabzonspor'u temsilen 2 yöneticinin olmaması ve kulübün önermediği bir ismin yer alması nedeniyle Futbol Federasyonu'nun hiçbir kurulunda temsilci bulundurmayacağını bildirdi."
2 Temmuz tarihinde ise TFF'nin Kurulları seçilecekti. Habertürk "GS Damgası" manşetini taşıyor [15] "TFF Kurulları seçildi Galatasaray egemenliği dikkat çekti" diyerek altında şu yorumları yazıyordu: Federasyonda başkanvekilleri Gümüşdağ ve Arıboğan’ın ardından MHK’nin 1 ve 2 numaralı ismi Yusuf Namoğlu ile Metin Tokat’ın da G.Saray sempatizanı olması dikkat çekti.
Sonuç
Özgener'in nedensiz bir şekilde başkan adayı olmayacağını açıklamasından sonra doğal olarak ikinci Başkan Göksel Gümüşdağ'ın ismi öne çıktı. Aziz Yıldırım da Gümüşdağ'ı destekledi. Ancak tam da kendisini Aziz Yıldırım desteklediği için, Beşiktaş, Trabzonspor ve Galatasaray başkanları aralarında anlaşarak Mehmet Ali Aydınlar'ı aday gösterdiler, 10 kulüp peşinen bu şahsı destekledi, Sabah gazetesi gibi gazeteler de Aydınlar'ı temiz futbolun güzel yüzü, Yıldırım vesayetini kıracak olan kahraman olarak lanse ettiler, Başbakan Erdoğan da kendisini destekledi.
Özgener'in neden görevi bıraktığı, Erdoğan'ın neden Gümüşdağ'a "bu işlere karışma" dediği hala belirsizliğini koruyor ancak TFF Kurullarının seçiminden 1 gün sonra gözaltıların başlaması ve yaşadığımız süreç bunun ipuçlarını da ortaya koyuyor.
İşin komik yanıysa, dün Fenerbahçe'ye karşı olduğu için Aydınlar'ı kahraman ilan eden ve en makul aday olarak gösteren, Aydınlar ismi üzerinde uzlaşılınca Aziz Yıldırım'ın yenilgiye uğradığını iddia edenlerin bugün Aydınlar'ı Aziz Yıldırım kontrolünde bir şahıs olarak göstermesi. Buncasına omurgasızlık, midesizlik, pespayelik elbette hiçbirimizi şaşırtmıyor ve biliyoruz ki Türk futbolu temizlenecekse dün söylediğinin tam aksini bugün söyleyip, insanları suçlayarak, itham ederek ahlaksızca hareket eden medya temizlenmeden bu olmayacak.
[1] http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/?id=18160902
[2] http://www.dha.com.tr/..Categoryid=7
[3] http://www.sabah.com.tr/...zirveden-aydinar-cikti
[4] http://www.sabah.com.tr/aydinlar-heyecani
[5] http://www.sabah.com.tr/adim-adim-tek-adaya
[6] http://www.hurriyet.com.tr/spor/futbol/18042457.asp
[7] http://www.sabah.com.tr/.../aziz-yildirim-pes-etti
[8] http://www.sabah.com.tr/aziz-yildirim-agir-yenilgi-aldi-
[9] http://www.sabah.com.tr...vesait-rejimi-bitecek
[10] http://www.sabah.com.tr/...aydinlar-zirvesi
[11] http://www.sabah.com.tr/.../koseler-tutuldu
[12] http://www.sabah.com.tr/...ankarada-futbol-zirvesi
[13] http://www.sabah.com.tr/.../tffnin-yeni-baskani
[14] http://www.sabah.com.tr/...bilincindeyiz
[15] http://www.htspor.com/diger/haber/644871-gs-damgasi
Devamı ...
23 Aralık 2010
Aziz Yıldırım Zihniyetinin Çöküşü
Fenerbahçe Spor Kulubü yönetiminden kısaca "Fenerbahçe yönetimi" veya "yönetim" şeklinde bahsetmek artık hata. Fenerbahçe'yi uzun süredir yöneten bir yönetim değil bir zihniyet. Kısaca bahsedilecekse "Aziz Yıldırım yönetimi" diye bahsedilir, en açıklayıcı tanım o olur. Aziz Yıldırım yönetimi artık çöküşünü de tamamladı ve aşağı doğru hızla yuvarlanmakta. İhtişamlı günlerinin üzerinden 3 asır geçmiş fakat hâlâ dünyayı yönlendirdiği yanılgısıyla yaşayan imparatorluğa benziyor. Panik ve çaresizlik içinde alınan kararlar çöküşü hızlandırmaktan başka bir işe yaramıyor.
Bu konuda daha önce çok yazdık. Aziz Yıldırım etiketine tıklayıp birkaç sayfa geriye bakmak yeterli. O yazılar yazıldığından beri içeriklerini doğrulayacak her şey yapıldı. Fenerbahçe 10 sene geri gitti, aynı günleri yaşıyoruz. Aziz Yıldırım yönetimini savunmak için kullanılan "90'ları hatırlar mısınız?" sorusunun bir geçerliliği kalmadı, şu anda hatırlamak istemediğimiz zamanlardayız. Zaten 90'lardaki yönetimlerde de görev almıştı Aziz Yıldırım. Tanju'ya imza attırılırken yanında gülen fotoğrafını arayıp bulun.
Aziz Yıldırım göreve geldiğinden beri büyük bir değişim yaşanıyor. Bu sadece Fenerbahçe'ye özel bir değişim değil. İnsanlar artık her hafta sonu İngiltere, İtalya, İspanya Ligi'nden üç dört maçı evlerinde izleyebiliyorlar. Türkiye 1990'a göre ekonomisi gelişmiş, dünyaya daha entegre olmuş bir ülke. Fenerbahçe'nin - Aziz Yıldırım'ın da inkar edilemez katkısıyla - Avrupa'nın büyük bütçelere sahip takımlarından birisi olduğunu biliyoruz. İnsanlar artık daha bilinçli. Türkiye'de şampiyonluğa oynayıp gelecek sene Avrupa Kupası maçında topa dokunamadan maçı bitiren bir takım kimseyi tatmin etmiyor. Zaten böyle bir takım Türkiye Ligi'nde de artık şampiyon olamıyor. Hem imkanlar hem talepler 20 yıl öncesine göre çok değişmiş durumda ve bu değişim, örneğin, Milan'ın yaşadığı değişimden çok daha büyük.
Aziz Yıldırım yönetimi bu taleplerin hep farkında oldu. Bunu verilen sözlerden, yapılan yatırımlardan anlamak mümkün. Futbol bilgileri ve yöneticilik kabiliyetleri ise bu yükü kaldırmaya yetmedi. Bir senaryo yazalım; diyelim Aykut Hoca yarın özel bir sebepten istifa etmeye karar veriyor, "devam etmem mümkün değil" diyor. Yönetim teknik adam olarak kime gider? Tahmin edeyim: Lucescu, Scolari, Parreira. Dünyada başka hoca yok çünkü, Aziz Yıldırım'ın tanıdığı hocalar bu kadar. 3 sezon Eto'o peşinde koşması gibi, dönüp dönüp aynı isimler. Dünyanın en iyi hocalarından Martin O'Neill'ı, nasıl bir futbol oynattığını, boşta olduğunu biliyorlar mıdır mesela? Sanmıyorum. Fenerbahçe Spor Kulübü'nde dünya futbolunu takip eden ve böyle bir durumda hoca önerecek birisi var mı? Galiba yok. Sportif direktörün tam olarak bu işi yapması gerekirken bu sezon başında öğrendik ki yedek teknik adam olarak tutuluyormuş.
Bu konuda Aragones çok iyi bir örnek. Tamamen keyfi istediği için Zico'yu kovan Aziz Yıldırım bir süre hoca aradı. Yine Scolari'ye gitti, yine anlaşamadı. O sırada Avrupa Şampiyonası vardı, şöyle bir hocaları süzdü ve Aragones'i gözüne kestirdi. Almak da kolay, kim ne yapsın 70 yaşında hocayı? Aragones kötü hoca demiyorum, diyeni sabaha kadar dövmek lazım, Aragones iyi hocadır, çok net. Aragones Fenerbahçe'ye uyacak hoca mıdır peki? "Kafama en fazla uyan hoca" diye getirilip Alex'i Xavi rolünde oynatmaya çalışmasından anlıyoruz ki Aziz Yıldırım ne hocanın oyun tarzını biliyor, ne de maçlarını dikkatlice izleyip Aragones'le bu konu hakkında konuşmuş. Aragones'in eline Alex, Deivid, Selçuk verilip İspanya'ya oynattığı oyunla şampiyon yapması bekleniyormuş. Diyelim takımın sistemini kökten değiştirip uzun vadeli bir düzen yaratmaya geldi. Diyemeyiz, birincisi yaşı buna izin vermiyor, ikincisi şampiyon yapamayınca hemen kovulmasından biliyoruz ki o kadroyla şampiyon olması istenmiş.
Aziz Yıldırım, kudretinden o kadar emin ki, yukarıda anlattığımız şeyleri anlatsak "ben dünya futbolunu takip ediyorum, çok da iyi anlıyorum" diyecektir. "Deniz'i çıkar Serkan'ı al" diye bağırarak teknik adama emir verecek kadar, Deivid ve Carlos'la konuşurum performansları yükselir diyecek kadar futboldan anlayan bir başkan. Oyuncuların bireysel performansından, maç sırasında yapılacak değişikliğe kadar her şeye müdahil. Stada giren çıkan pankartlardan haberi var, gidip bizzat koltuk teftişi yapıyor. Her şeyi, en ufak organizasyonu bile ona soruyorlar. Roberto Carlos geçen ay diyor ki; "Başkan'ın, oyuncu arkadaşlarımı çağırıp otele giriş çıkışlarımızı, kral dairesine giriş görüntülerimizi gösterdiğini duyana dek. Başkan direkt, "Sen orada mıydın?" diye soruyormuş, "Hayır" diyen olunca CD yi koyup, "Bak sen de oradaymışsın" diyormuş." Yani sadece sahanın içi değil, sahanın dışını bile teftiş halinde. Kulüpte 1984 ortamı yaratılmış ve peşine dedektif takılan oyunculardan başarı bekleniyor!
3 sene önce basketbolda aynı hatayı yaptı. Taraftarı, camiayı, başkalarını dinlemedi ve Mahmut Uslu önderliğinde federasyonun ricası yerine getirildi. Şimdi Mahmut Uslu nerede? Şimdi basketbol federasyonuyla arası nasıl? İkinci olduğu için başarısız ilan ettiği Daum, Zico, Löw'den sonra getirdiği hocalar ne yaptı? Konuşup performanslarını düzelttiği Carlos ve Deivid 3 ay sonra neden gitti? Artık soyunma odasına girip bağırıp çağırmalar başarı getirmiyor mu? Neden 10 sene öncesine döndü bu takım?
Fenerbahçe'de futbolu yöneten kimse yok. Futbol takımı, Aziz Yıldırım'ın kendi egosuyla yarıştığı bir alan oldu. Bilgisizlik, beceriksizlik başarısızlığı getiriyor. Başarısızlık da panik ve kararsızlığı. 4 senedir yapılan doğru hamle yok gibi, çöküşün tamamlanıp geri dönülemeyecek noktaya gelinmesinin işareti bu. Camia, taraftar dinlenmiyor. Çoğulculuk denince antik Yunan şehri demokrasisi sanılıyor. Değil. Aydın Örs'ü kovarken kamuoyuna, tepkiye, mantığına biraz kulak verse saçmasapan kararlar da alınmazdı. Zico'yu "tercüman çocuk sahada şut çekiyor" bahanesiyle kovarken biraz çevresine danışsa, kulüpte futbolu anlayan birisine sorsa Zico'yu kovup Aragones'i getirmenin saçmalığı kendisine anlatılırdı.
Aziz Yıldırım'ın bu yaştan sonra huyu mu değişir? Bilmiyorum. Fenerbahçe'de futbol takımı, işini hiç bilmeyen ve futboldan zerre anlamayan Aziz Yıldırım yönetimi tarafından idare ediliyor. Bu zihniyet arada bir şampiyon olabilir, bir takım başarılar yakalanır fakat sürekli başarı gelmeyecek ve talep edilen takıma asla sahip olamayacağız. Şu panik ve beceriksizlik haline bakınca "arada bir şampiyon olma şansımız var" demek de aşırı iyimser bir tahmin gibi görünüyor. Aziz Yıldırım zihniyeti çöktü. Artık başarılı olma ihtimali yok. Fenerbahçe'yi seven insanların artık tek yapması gereken - sadece Aziz Yıldırım'la da değil - "Aziz Yıldırım zihniyeti" ile mücadele etmek. Türkiye gibi bir ülkede Fenerbahçe gibi bir takımı yaratan taraftar, ne gruplara ne de Aziz Yıldırım zihniyetine mahkumdur.
Devamı ...
20 Şubat 2012
Aziz Yıldırım'ın Savunması
Bugün Aziz Yıldırım'ın Avukatı Şeref Dede yaptığı açıklamada Aziz Yıldırım'ın kendisine yöneltilen bütün iddialara cevap vereceğini, hepsine cevap verebilecek durumda olduğunu, detaylı bir şekilde gerçeği ortaya koyacağını ifade etti. Bundan bir süre önce de Aziz Yıldırım'ın savunmasının bir parçasını gazetelerde görme şansına sahip olduk. Şunu en başta aklımıza yazmak lazım, Aziz Yıldırım'dan beklenen ve yapması gereken klasik bir savunma değil. Tersine, Aziz Yıldırım kendi iddianamesini yazmak zorunda.
Önce sondan başlayalım. Aziz Yıldırım'ın savunması şu veya bu kulübü suçlamak üzerine mi kurulacak veya böyle mi kurulmalı?
Bu soruya verilebilecek tek cevap var, hayır.
Bunu demek de durumu hafifsemek oluyor, Aziz Yıldırım savcılığın çifte standarta dayanan, çelişkili uygulamalarını da ortaya koymak zorunda. Benzer durumlar başka kulüplerin yöneticileri tarafından ortaya konulduğunda farklı, Aziz Yıldırım tarafından ortaya konulunca farklı yorumlamalara şahit oluyorsak ve bu yorumlar Aziz Yıldırım'ın suçlu olduğuna yönelik iddiaların temel bileşeniyse, Aziz Yıldırım da kendi iddianamesi açısından bu durumun tespitini ve kamuoyuna intikalini sağlamalı.
Bu kadar yüksek seviyeli bir davada en doğru strateji kamuoyuna yönelik mesajlar vermeyi de kapsar. Bu dava klasik bir dava değildir, burada tarafların sadece haklarındaki suçlamalara cevap vermesi yetersiz ve anlamsız olur. Mahkeme salonunda kalmayan bir dava, yalnızca mahkeme salonunda kazanılmaz.
Aziz Yıldırım'ın 3 Temmuz'dan beri manevi itibarı linç edildi, hakları elinden alındı, özgürlüğünden yoksun bırakıldı ve kamuoyundaki itibari rencide edildi. Bu itibarın da yeniden sağlanması, kamuoyunda hakkında ortaya konulanların temizlenmesi ve bunu yapanlardan hesap sorulması, mahkeme koridorlarını aşan bir strateji gerektiriyor.
Bu stratejinin iki ana arteri var. Birincisi suçlamalara cevap. Aziz Yıldırım'ın kendisine yöneltilen her suçlamaya ciddi bir şekilde cevap vermek için önemli bir mesai harcadığını biliyoruz. Yıldırım, avukatları ile birlikte bu suçlamalara karşı hukuki ve maddi bütün delilleri hazırlayıp mahkemeye sunmaya çalışıyor. Bu çabanın neleri kapsadığını zamanla öğreneceğiz.
İkinci arter ise, kendisine yönelik bu operasyonun izdüşümlerini çıkarmak olmalı. Neden bu operasyon yapıldı, nasıl icra edildi, operasyon sırasında kimler hangi çelişkili adımları attılar, operasyonu yürüten güçler kimdi, bu insanların kimliklerine yönelik hangi açık ipuçları var?
Bunlar kamuoyuyla paylaşılmalı. Yıldırım'ın savunmanın bu yönünü önemsediğini "cumhuriyet" mesajlı "memleket elden gidiyor"lu, duygusal yönü ağır basan açıklamalarından anlıyoruz. Yıldırım'ın "mücadelemiz zulüm ve zalimlerledir" demesi, artık mücadeleyi bir mazlum olarak kendisine bu zulmü yapanların sahasına taşıma iradesi ve isteğini gösteriyor.
Dolayısıyla Yıldırım belli ki yalnızca suçlamalara cevap vermeyecek, Türkiye tarihi açısından kritik bir adım atarak, rencide edilmiş itibarının da hesabını soracak. Dolayısıyla iddianamesini adalet sahasına, maruz kaldığı zulmün müsebbiblerine, bu operasyonun çift yönlü karakterinin altını çizerek taşıyacak.
Bu sürecin toplumsal açıdan önemli bir yönü var. Türkiye ne yazık ki başka davalarda uzun tutukluluk süreleri, haksız tutukluluk kararları, elde edilen teknik takip dökümanlarının medyaya sızdırılması, soruşturmanın gizliliği ilkesi gibi temel kavramları tartışma, bu kavramların değerini anlama fırsatı bulamadı. Diğer davalarda ya siyasi karakter sebebiyle çabucak alınan pozisyonlarla ya da davalıların profilleri sebebiyle bu ilkelerin ihlali göz ardı edildi. Yıldırım bugün bu ilkeler ile ilgili bütün hassasiyetleri toplumsal bir sahaya taşıma şansına sahip. Hukuka aykırı olarak elde edilen delilleri, teknik takip dökümanlarının anlamlarından kopartılarak yeniden üretilip mahkemeye sunulmasını, soruşturma safhasında kolluk güçleri tarafından elde edilen bulguların sızdırılmasını, haksız tutukluluk kararlarını eleştirirken, bunu normal şartlar altında duymayacak fakat bu süreç içerisinde adalet konusunda hassasiyeti gelişmiş kitleleri etkileme şansı var.
Dolayısıyla adalet ilkesine aykırı büyük operasyonlar devrinin karşı karşıya olduğu en büyük sorun Aziz Yıldırım. "Kampanya" olarak nitelidiği bu "operasyonu" eleştirmeye ve buna karşı konuşmaya başladığı anda bu operasyondaki temalar da toplum tarafından çok daha güçlü bir şekilde duyulacak, bu operasyon biçimi de kamuoyunda çok daha güçlü bir şekilde telin edilecek.
3 Temmuz ile birlikte Türkiye'de açılmayan gözler açıldı, duymayan kulaklar duymaya başladı, Aziz Yıldırım'ın savunmasıyla artık ağızlar da konuşmaya başlayacak.
Zalim kendi yüzünü bütün çıplaklığıyla göstermişken, bundan daha iyisi de olamaz.
Devamı ...
1 Mayıs 2012
Pazarlık bitti. 58. Madde Değişemez
Fenerbahçe 10 aydır, meydanlarda, sokaklarda, caddelerde işte böyle bir canavara karşı mücadele ediyor. Her şeyi ele geçirmek isteyen bir iktidar erkinin fütursuz baskısına karşı var gücümüzle dayanıyoruz. Bu baskı büyüyüp Fenerbahçe isyanı arttıkça da iktidar erkinin gerçek sahipleri türlü çeşit yol ve yöntemle yarattıkları cehennemden çıkmak istiyor.
Bu zamana kadar medya operasyonunu yaşadık, kamuoyu ve medya eliyle TFF üzerinde bir baskı kurularak savunma bile alınmadan ceza verilmesi istendiğine şahit olduk. Bu olay yetmeyince UEFA sopası çıktı, CAS davası bu operasyonu da bozunca, yeni yöntem Fenerbahçe ve Aziz Yıldırım'ı birbirinden ayırarak ihaleyi Aziz Yıldırım'a yıkmak, Fenerbahçe baskısını da bertaraf etmek oldu.
Türkiye'deki paralel iktidar yapısı, aylardır Aziz Yıldırım'ın Fenerbahçe başkanı olmaması için çalışıyor. Kimi zaman tehditle, kimi zaman aba altından sopa göstererek, kimi zaman dengesiz vaatlerle bu olayı gündeme getiriyor.
Ne istiyorlar? Fenerbahçe'nin yetkili kongre üyelerinin oylarıyla seçilen, Fenerbahçe'nin arkasında onayı ve iradesi olan Aziz Yıldırım'ı hukuk dışı yollarla, hukuk cambazlıkları ve mahkeme düzeniyle indirmek. Bu darbeciler, ellerindeki medya, adalet ve iktidar güçlerinin tümüyle Fenerbahçe iradesine müdahale etmek için çalışıyor. Bu zamana kadar Fenerbahçe teslim olmayan, boyun eğmeyen tutumuyla bu baskıcı iradeye karşı dik durmuş, türlü bedeller ödemesine rağmen iradesine vesayet koymak isteyenlere boyun eğmemiştir.
TFF'nin 58. maddesinde yapılan değişiklik ilk gündeme geldiğinde bu gerçek kabak gibi ortadaydı. Elbette şike yapanlar küme düşmelidir. Elbette türk futboluna kara leke çalanlar ve kulüpler hiçbir şey olmamış gibi hayata devam edemez. Bu sebeple Aziz Yıldırım da 14 Ocak 2012 tarihinde şöyle bağırıyordu:
"Fenerbahçe suçlu bulunursa küme düşecektir ve bu kimse tarafından yapılmazsa bizler eliyle hayata geçirilecektir."
Bu değişiklikle Mehmet Ali Aydınlar federasyonunun amacı şikeyi cezalandırmak filan değil bir eyyam yolu bulmak olmuştu. Bu sayede hem Fenerbahçe'nin ceza almasını isteyenleri mutlu etmeyi, hem zan altındaki başka kulüpleri kurtarmayı hem de Aziz Yıldırım'ı TFF yargılaması ile yok etmeyi istiyorlardı. Aziz Yıldırım'ı kurtarma operasyonu olarak kamuoyuna lanse edilen şey esasında Aziz Yıldırım'ı savunma hakkını bile kullanamadan cezalandırmak ve siyasi iktidarın menfaatleri için uygun atmosferi yaratmaktır.
Bugün de değişikliğin amacı farklı değil. TFF'nin perşembe günü karar vereceği söyleniyor. Bu değişiklikle, paralel iktidar mekanizması Aziz Yıldırım üzerinde baskı kurmak için yeni bir yöntem ve amaç bulmuştur. Talep edilen, pazarlıkla Aziz Yıldırım'ın başkanlığı bırakması, yoksa başına kötü şeyler geleceği zaten Fenerbahçe'nin de bu ayrım sayesinde "zarara" uğramayacağıdır. Taraftardan her şey bitip, toz duman dağılınca, seçilecek yeni başkanla, yeni sezonda her şeyi unutması bekleniyor. Bu amaçla bu seneki şampiyonluğu bile Fenerbahçe'ye verebilirler. Hesaplanan, Aziz Yıldırım'ın kendi isteğiyle başkan adaylığından çekilmesi, taraftarın bir süre üzülmesi, şampiyonluk ile psikolojinin yerine gelmesi, Aziz Yıldırım'a sembolik verilecek bir cezayla diğer takım taraftarlarının da rahatlaması, yeni sezonda da her şeyin eskisi gibi olması.
Bu böyle olmayacak. Bunu kabul etmiyoruz, etmeyeceğiz.
Aziz Yıldırım başkan adayı olduğunu açıklayarak pazarlık masasını üstlerine yıkmıştır. Pazarlık yapmaya çalışan ve aba altından sopa gösteren güçler artık dediklerini yapmak veya yapmamakla karşı karşıyadır. Türk sporunu dizayn edip, buradan elde edecekleri kamuoyu iletişim ve finans becerileriyle kendi iktidar kurgularına göre hayatı yeniden şekillendirmeyi düşleyen bu güç şu an tarihinin en büyük restiyle karşı karşıyadır. 58. maddede yapılan değişiklik bu restin anahtarı ve bu zulüm düzenini tahkim edecek bir enstrümandan ibaret.
58. maddenin değişmesi ahlaken ve hukuken uygun değil. 58. madde Fenerbahçe ile Aziz Yıldırım'ı birleştiren, suçluya ceza verilmesini, suçsuzun da aklanmasını sağlayacak temel bir hukuk kaidesidir. Bu kaide ile siyasi sebeplerle hem Aziz Yıldırım'ı yok etmek hem de Fenerbahçe yüzünden siyasi bir bedel ödememek isteyen iktidar temkinli davranmak zorunda bırakılmıştır. Bu kaidenin ortadan kalkması, paralel iktidar mekanizmasının fütursuzluğunun da garantisi olacaktır.
Trabzonspor ve Galatasaray taraftarları 58. dakikada topa dokunma diyerek doğru ve haklı bir kampanya başlattılar. Bu kampanyayı tüm kalbimle destekliyorum. Fenerbahçe Beşiktaş maçında da Fenerbahçeliler topa dokunmamalı. Çünkü onların tertemiz alınterleriyle dokundukları o topa, hükümet dokunmak, yeniden şekillendirmek, oyunu kirletmek için dokunmaktadır.
58. maddenin değişmesiyle hem siyasi bir bedel ödemeden, Fenerbahçe'yle Aziz Yıldırım'ı ayırarak bir insanı yok etmek hülyası için uygun aracı bulanlar, Beşiktaş ve Trabzonspor hakkındaki bazı iddiaları da ortadan kaldıracak, Serdal Adalı, Tayfur Havutçu hatta Sadri Şener'i sistemden çıkartarak, her şeyi hali yoluna koymayı tasavvur etmektedir.
Bu kadar ahlaksız, bu kadar vicdansız, bu kadar adaletsiz bir eyyam düzenini yaratacak herhangi bir değişiklik, insani değerlere sahip kimseden iltifat bulamaz.
58. madde değişemez çünkü o madde adaletin garantisidir. 58. Madde değişemez çünkü o hiçbir bedel ödemeden her yeri ele geçirmek isteyen bir canavarın eline batan acı bir bıçak gibidir.
Aziz Yıldırım'ın da dediği gibi,
Bizim bu madde hakkındaki yorumumuz, gerek bu değişikliğin peşine düşenler ve gerekse Türkiye Futbol Federasyonu'ndan (TFF) farklıdır. Türk futbolunda şike, teşvik ve teşebbüs suç ve cezaları birbirinden ayrılamaz. Bu eylemleri birbirinden ayırmak isteyenlerin gerçek amacı yine Fenerbahçe ve Aziz Yıldırım'ın adını kullanarak birilerini ve bazı kulüpleri kurtarmaktan başka bir şey değildir. Bu sebeple; puan silme ve madde üzerinde yapılacak değişiklikler, tarafımızca en sert şekilde cevabını bulacaktır
Fenerbahçeli 3 Temmuz'dan beri çok oyunu bozdu, çok operasyon çökertti. Bugün de operasyonu çökertmek elimizde. 58. maddenin karşısındayız, dimdiğiz. Kıyamet de kopsa adalet istiyoruz ve ondan daha azını asla kabul etmeyeceğiz.
Devamı ...
22 Mayıs 2010
Fenerbahçe Nefretine Kılıf Aramak
Bursa'nın şampiyonluğuna tüm Türkiye'nin coşkuyla sevinmesinin epey bir insan tarafından Fenerbahçe'ye duyulan nefret yüzünden olduğu yazıldı çizildi, Fenerbahçe'ye duyulan nefretin gerekçesi de Aziz Yıldırım ve bir kaç yöneticinin kibirle özdeşleştirilmesi olarak belirtildi. Büyük Türk mütefekkiri Hıncal Uluç Kırmızı Çizgi'de Aziz Yıldırım'ı Fenerbahçe'den Türkiye'nin nefret etmesinin baş müsebbibi olarak gösterdi.
Aziz Yıldırım Fenerbahçe'nin başından ayrılsa ve yerine Mahatma Gandhi gelse Fenerbahçe'den nefret edilmeyecek mi bu durumda merak ediyorum. Yıldırım Demirören ya da Adnan Polat Aziz Yıldırım'dan daha mı sempatik adamlar ki Beşiktaş ve Galatasaray'a duyulmayan nefret Fener'e duyuluyor? Mesele tamamen nefret söyleminin Türkiyede'ki yaygınlığıyla ilgili.
Dünyanın pek çok demokrasisinde nefret suçu diye bir suç kategorisi var. Bizde maalesef böyle bir suç olmadığı için günlük hayatta politik doğruculuğa özen gösterme konusunu zerre kadar umursamayan insanlar Kürtlere, Ermenilere, eşcinsellere karşı etnik ya da cinsel kimliklerine dayanarak normalde suç sayılması gereken nefret suçunu son derece rahatça işleyebiliyorlar. Türkiye'nin batısında bir kahvede bir saat otursanız bu hakaretlerin, kimliklere yönelik nefret söyleminin ne denli yaygın olduğunu bizzat test edebilirsiniz zaten Hürriyet Gazetesi sağolsun günlük olarak "nefret suçu" işleme ihtiyacını Yılmaz Özdil aracılığıyla karşılıyor herhangi bir yerde gözlem yapmaya gerek kalmadan.
Şimdi bu nefret suçu hedeflerinin en ilginci son zamanlarda ortaya çıkan "Fenerbahçelilik kimliği" Fenerbahçe'ye dair ne varsa aşağılama, küçük görme, camiadaki en ufak bir bireysel olayı kimlik üzerinden tanımlama çabası Türk medyasının da diğer takım taraftarlarının da artık refleksi haline geldi. Bunları yaparken şöyle de bir savunma mekanizması var "e zaten siz de kendinize Cumhuriyet diyorsunuz". Yalçın Doğan'ın Fenerbahçe'nin özgünlüğünü betimlemek için bulduğu bir metaforu sanki Fenerbahçe taraftarı gerçek hayata geçirmiş, sınırları doğuda Malatya batıda Aydın'a dayanan gerçek bir cumhuriyet kurmuş gibi gerekçe göstermek saçmalık ama Fenerbahçe nefretini meşrulaştırmak için ellerinden geleni yapıyorlar.
Aziz Yıldırım'ın zaman zaman kibirli duruşundan, doğruları ifade ederken bile kullandığı yanlış üsluptan ben de Fenerbahçeli olarak rahatsızım ama diğer başkanlar söylem ve eylemleri yüzünden ilgili oldukları kulüple yaftalanmazken Aziz Yıldırım'ın bütün sözleri niye Fenerbahçeli bütün bireylere teşmil edilip itici bir Fenerbahçe taraftarı kimliği yaratılmaya çalışılıyor. 10 senede 7 şampiyonluk sözü veren, Galatasaray Türkiye'dir" diyen bir adamdan kimse nefret etmiyor ama benzer şeyleri Fenerbahçeli kimliği olan biri yapınca kibirden bahsediliyor. Tüm sene boyunca Aziz Yıldırım'ın hakemleri satın aldığını, futbol dünyasını elinde oynattığını söyleyen ve medyadaki nefret söyleminin başyazarı Hıncal Uluç, Aziz Yıldırım'ın Fenerbahçe'yi antipatik yaptığını söyleyebiliyor en ufak bir utanma duymadan.
Evrakta sahtecilik yapıp federasyonu aldattığı resmileşen, kulüp sempatik, doping yaptığı sabit kulüp kapatılma korkusuyla mazlum ama Fenerbahçe antipatik. Özneleri değiştirelim geçen sene olan bu iki olayın bir tanesinin faili Efes ya da Galatasaray değil de Fenerbahçe olsaydı neler yazılır neler söylenirdi? "İşte Fenerbahçe bunun için sevilmiyor" diye kaç tane yazı okurduk acaba? Diğer kulüplerde de Fenerbahçe'den nefret edilmesi için gerekçe gösterilen her şey fazlasıyla var, ama Fenerbahçe'ye nefrete karşı ısrarla rasyonel gerekçe bulma çabasını görüyoruz.
Aziz Yıldırım bütün bunlara karşı ne yapıyor peki? Kulübü 10 senede çağ atlattığı söylenen adam iletişim stratejisi, halkla ilişkiler konusunda kulübü nasıl bu kadar kötü yönetebiliyor? Medyanın hangi söylemden neyi çıkarıp kullanacağını bu kadar yıldır hala öğrenemedi mi Aziz Yıldırım? Pek çok Fenerbahçeli gibi ben de Galatasaray ve Beşiktaş'ın bu seneki tutumlarının, davranışlarının büyüklüklerine yakışmadığını düşünüyorum, büyük kulüp gibi davranamadıklarını ve Fenerbahçe'nin üzerinden kendilerini tanımlamanın bu kulüplerin tarihine yakışmadığını düşünüyorum. Aziz Yıldırım da eminim benim gibi düşünüyor ama bunu ifade etmeye niyetlenirken "Tek büyük var o da Fenerbahçe" ye getiriyor işi. Bunu bir taraftarın söylemesini anlarım ama rakiplerini doğru bir yerden eleştirirken birden nasıl bir üslupla tüm söylediklerinin üzerine çizgi çekecek bir söyleme teslim olunur, haklı bir konumdan tekrar kibirle özdeşleştirilebecek bir noktaya bu kadar kısa sürede geçebilmek nasıl başarılır anlamıyorum. İletişim konusunda tam bir anti-kahraman Aziz Yıldırım
Medya boyutundan sokaktaki taraftar boyutuna geçelim. Pek çok Fenerbahçeli bir hafta boyunca ilgili ilgisiz pek çok sataşmaya maruz kaldı, sporun doğasında birilerini kızdırmak, dalga geçmek elbette var ama artık Fenerbahçe'ye karşı yapılan bu tür şeyleri tetikleyen şey rekabet falan değil tamamen nefret. İşin kötü tarafı nefret bulaşıcı bir duygu ve görünürlüğü arttıkça yaygınlaşması da kaçınılmaz. Aslında sporla falan hiç alakası olmayan bir kaç kadın arkadaşımın Facebook paylaşımlarını, yorumlarını falan görüyorum, tamamen etraftaki nefret söyleminden etkilenip biz de Fenerbahçe'yle ilgili bir şeyler yazalım diye yazılmış şeyler. Herkesin evine bayrak astığını görüp tepki almayayım diye bayrak asan İzmirliler gibi hissediyorlar herhalde kendilerini.
Katı ulusalcıların muhafazakarlardan duyduğu tiksinti ya da katı İslamcıların yozlaşmış olarak gördükleri ötekine yaşam hakkı tanımayan nefret söylemine benzer bir öteki kimliği oluyor Fenerbahçelilik. Taraftarlık bir cemaate aidiyet hissinin duyulduğu ve bunun kutsallaştırıldığı bir şey ama bu diğer cemaate mensup olanlarla bir hemhal duygusu geliştirmeye engel bir şey değil. Taraftar grupları öteki taraftar gruplarının acısına ancak bir tribün lideri öldüğünde mi ortak olacak? Bir taraftar için başa gelebilecek en kötü şeyi yaşamış bir taraftar grubuna üstelik kendileri o rakibin 10 puan gerisinde kalmışken böyle hoyratça, nefretle saldırmak, kendi takımına duyduğu aidiyetten daha fazla rakibe nefret duymak taraftarlıkla falan açıklanamaz. Fenerbahçe taraftarının Bursa'da Beşiktaş'ın 2-2 berabere kaldığını duyunca sevinip sonra haberin yanlışlığına üzülmesi mi daha trajik, yoksa takımının durumu 2-2 yaptığı haberine kahrolan bir Beşiktaşlı'nın durumu mu?
Yönetimin de medya ve kamuoyundaki nefret söylemine karşı birşeyler yapması lazım. Son on haftada Fenerbahçe'ye karşı yapılmadık itham, edilmedik laf kalmadı, kulüp olarak büyüksen bunlara karşı hukuki hakkını sonuna kadar kullanacaksın, çok ağır tazminat davaları açacaksın hukukla sonuç alınamıyorsa anladıkları dilden yanıt vereceksin. Gerekirse taraftarı o gazeteyi almamaya davet edeceksin. Fenerbahçe taraftarı kulübün mağduriyetine inanıyor ve yönetimin tepkisini meşru buluyorsa her türlü sivil itaatsizlik eylemini yapabilir. Geçen sene Efes Pilsen'in doping olayından sonra pek çok insan Efes ürünleri konusunda bireysel olarak bir tepki koyup ürünleri boykot etti belli bir süre. Diğer taraftan, yönetim basın açıklaması yayınladığı ve suçladığı Efes'le üç kuruş için sponsorluk sözleşmesi imzaladı. Bu ülkede Hıncal Uluç Fenerbahçe'ye karşı bir kuruş bile tazminat ödemeden 40 yıldır yazarlık yapıyorsa Fenerbahçe o kadar da büyük değil demek ki. Sezon sonu yaplan basın toplantıları hiç bir işe yaramıyor, önemli olan sezon içerisinde anında bu iddialara karşı topla tüfekle savaşmak olmalı. Fenerbahçe'ye karşı nefret kusmayı bu kadar kolay hale getirirseniz bu iddiaların sonu gelmeyecek. Aziz Yıldırım Fenerbahçe'ye karşı oluşan nefretin tek başına müsebbibi falan değil. Nefret söylemini meşrulaştırmak için zaman zaman nefret sahiplerine koz veren ve onların suçluluk duygularını biraz rahatlatan bir özne sadece.
Aziz Yıldırım'ı eleştirmek ve başkanlıktan ayrılmasını talep etmek herkesin hakkı ama Aziz Yıldırım üzerinden nefreti meşrulaştırma tuzağına aklı selim sahibi bir kaç Fenerbahçeli yazardan Bağış Erten'in bile düştüğünü görmek üzücü. Bursa'nın şampiyonluğuna kibirin yenildiği için Anadolu takımlarının sevinmesini anlarım da Çarşamba günkü yazısında diğerlerinin içine Beşiktaş ve Galatasaray taraftarını da dahil edip, onlarında kibir yenildiği için Bursa'nın şampiyonluğuna sevindiklerini söylemek Yıldırım Demirören ve Adnan Polat yönetimlerini kibirden azade görmektir ki Allah adamı çarpar bu söze karşı Bağış Bey :)
Devamı ...
31 Temmuz 2011
Erman Toroğlu ile Hasbihal - Kendinden başka düşmana ihtiyacın var mı?
Erman Toroğlu'nun bugün yayınlanan yazısı da ayrı bir incelemeyi hak ediyor. Hiç bir şeyden değilse, ben sesimi çıkarmadan duramadığım için. Çünkü bıktım. Çünkü bu insanların birilerini suçlu gösterip, olmadık iftiralar atıp, hakaretler edip ondan sonra medyadan bunların pompalanmasından nefret ediyorum. Açıkça söylemek lazım medya bugün bu davada bir taraftır ve her taraf gibi sonuçtan da mutlaka etkilenecektir.
Yazı şöyle başlıyor:
"YAKTIN BİZİ ŞEKİP!"
Manşet bu. Ne anlıyoruz, biri Şekip Mosturoğlu'na kendilerini yaktığı için serzenişte bulunmuş. Herhalde çok ağır bir günah işlemiş olmalı Şekip Mosturoğlu.
Hemen başlığın altı:
"“Ulan Şekip, öyle bir Şiddet Yasası çıkardınız ki, eskiden olsa belki hiç yatmadan yırtacaktık. Şimdi kanıtlanırsa yıllarca içeride sürüneceğiz.” Allah bunların yaptıklarını ayaklarına doladı. Kendi kazdıkları kuyuya düştüler.
Biri -kim olduğunu henüz bilmiyoruz- Şekip Mosturoğlu'na serzenişte bulunmuş gerçekten. Sporda Şiddet Yasasının çıkmasındaki emeklerinden dolayı! Şikeyle, teşvik primiyle mücadele için yasa çıkartılmasına yardım etmiş Şekip Mosturoğlu, bugün bu ithamlarla yargılanıyor. Erman bunu almış, koymuş, sanki adam suç işlemiş gibi.
Yanına da koymuş "Allah bunların yaptıklarını ayaklarına doladı." Yani suçu sabit. Şekip Mosturoğlu ve diğerlerinin suç işledikleri kesin!
Halbuki Basın Kanunu ne diyor?
"MADDE 19. - Görülmekte olan bir dava kesin kararla sonuçlanıncaya kadar, bu dava ile ilgili hâkim veya mahkeme işlemleri hakkında mütalaa yayımlayan kişiler hakkında da birinci fıkrada yer alan cezalar uygulanır.
Basın meslek ilkeleri 9. madde ise şöyle:
"Suçlu olduğu yargı kararıyla belirlenmedikçe hiç kimse "suçlu" ilan edilemez."
Türkiye Gazetecileri Hak ve Sorumluluk Bildirgesi
"Yargı kararı kesinleşmedikçe, bir sanık suçlu ilan edilmemelidir. Haberlerde ve yorumlarda suçluymuş gibi değerlendirmeler yapılmamalıdır."
Ama Erman'a ne? Erman hem şikayetçi, hem savcı, hem avukat, hem hakim, her şey Erman! Erman basın meslek ilkelerinin de üstünde, mahkemenin de üstünde! Mahalledeki lakabı "Ayı", 6 Temmuz Tarihli Telegol programında "Güzel bir laf vardır Ayıyla yatağa girilmez" diye şaka yapıyor. Yatağından bu medya bir türlü çıkmıyor be Erman? Körle yatan da mutlaka şaşı kalkıyor!
Şimdi yazının devamı şöyle:
"PEKİ bütün bu olaylarda polis ne düşünüyor acaba? Ben biraz analiz ettim ve şu sonuçlara vardım. Aziz Yıldırım bundan önceki federasyonun pek çok kademesini bazen korkutarak, bazen tehdit ederek, -Bu tehditlerin içinde yeni yapılacak Futbol Federasyonu seçimlerinde onu disipline aldırmam, bunu tahkimden kovdururum türünden cümleler zaten kayıtlarda var- işleri götürmüş. Yeni seçilecek Futbol Federasyonu kurullarına da tamamen kendi adamlarını sokarak işin bu tarafını halletme yoluna girmiş. Öbür taraftan Şekip Mosturoğlu’nu da araya sokarak Sporda Şiddet Yasası’nın hazırlanmasında etkili olmuş. Şiddet yasasındaki hedef (Güdümlü federasyon tarafından kendisi olmayacaktı elbette) kendisine karşı gelenler olacaktı. Ama her zaman deriz ya, “Yukarıda Allah var” diye. Allah bunların yaptıklarını ve yapacaklarını kendi ayaklarına doladı ve olay bu hale geldi. Yani kısacası kazdıkları kuyuya düştüler"
Sen nasıl analiz etin Erman? Neyle analiz ettin?
Şimdi analizin sonucu şu, Erman yapınca böyle oluyor tabi, Aziz Yıldırım -iddiaya göre- eski federasyonu tehdit etmiş, nasıl "şunu disipline aldırmam, bunu tahkimden kovdururum" diyerek.
Bunların örgütlü bir suç çerçevesinde silah zoruyla olduğunu nereden biliyorsun? Belki de elindeki oyla, kongredeki gücüyle lobi çalışması yapıyor? İki kişi arasında, suçla hiçbir bağlantısı olmayan özel görüşmeler sırasında da daha farklı bir üslupla konuşmuş olabilir. Bilmiyoruz. İspata muhtaç. Erman Toroğlu, sen kimsin? Bunların örgütlü silahlı bir süç çerçevesinde yapıldığını nasıl düşünüyorsun? Bu "tehditler" kanunda belirtilen tehdit kapsamında ise tehdit edilenler TFF Başkanı, Yönetim Kurulu gibi hayli prestijli kişiler. Bunlar çıkıp da tehdit altında olsalar susup otururlar mı? Can ve mal güvenlikleri tehdit edilse suç duyurusunda bulunmazlar mı? Demek ki normal bir kongre çalışması çerçevesinde oy gücünü belirterek söylenen laflar. Bağlamından kopartılıp alınıp sonra yeniden yorumlanıp böyle sunmaya ne hakkın var?
Size traji komik iki olay anlatacağım. Şike operasyonunun ilk günleri ve ilk dalga. Malum ekip, karakol- adliye- hastane koridorunda gezerken Bülent Uygun, Şekip Mosturoğlu’na dönüp şunları söylemiş:
Ulan Şekip, öyle bir Şiddet Yasası çıkardınız ki, eskiden olsa belki hiç yatmadan yırtacaktık. Şimdi kanıtlanırsa yıllarca içeride sürüneceğiz.
Gerçekten trajı komik. Bülent Uygun Şekip Mosturoğlu'na takılmış belli ki, şaka yapmış. Şakanın esası ne? Şekip Mosturoğlu'nun Sporda Şiddet Yasasındaki üstün hizmetleri. Yani şike ve teşvik primi gibi suçlarla mücadele edecek yasanın hazırlanmasındaki çalışması. Emeği. Trajı komik, çünkü bunca emek sarfeden adam şike yapmakla itham ediliyor. Yetmiyor, bu şaka da Erman tarafından şikenin delili olarak sunuluyor. Trajikomikte, bir absürdlük vardır. Manası odur. Gerçek hayatta olmaması gerekecek kadar anormal bir durum olmalıdır ki gülelim ancak işin de bir trajik boyutu olsun. Hah. Aynıyla. Gerçek hayatta olmayacak kadar komik bir durum ama gerçek ve bu yüzden trajik!
"Ve ikincisi... Uğur Dündar, Aziz Yıldırım’la şampiyonluktan sonra Arena programı yapıyor. Aziz Yıldırım futbolculara, antrenöre masöre, malzemeciye, doktora herkese teşekkür ediyor. Sonra da devam ediyor, “Son haftalarda ve bu çok önemli haftalarda bu başarıda büyük pay sahibi olan gizli kahramanlar var. Bu gizli kahramanları da buradan tebrik ederiz.” Ama tesadüfe bakın ki bu programdan sonra bu gizli kahramanların bazıları teknik takibe yakalanıyorlar ve diyorlar ki; “Gördün mü bak, başkan bizi akşam gizli kahraman olarak tebrik etti."
Ee? Ne var? Bu neyin delili şimdi? Aziz Yıldırım orada kulübe hizmet veren taraftarlara, futbolcuların eşlerine, kendilerine yardımcı olan ailelerine, bu süreçte emeği olan ancak ismi geçmeyen insanlara teşekkür etmiş olabilir. Diyelim birileri de üstüne alınmış, "bizden bahsetti" demiştir. Bu neyin delili be Erman? Bu neyi gösterir? Bunlarla mı bir insanı "şikeci" ilan ediyorsun "silahlı örgüt kurmak"la itham ediyorsun?
Yoksa uzun zamandır husumetin olan, bir çok kereler de bu husumetini belli ettiğin bir insana, bu olaylar vesilesiyle, abartılı yorumlarda bulunup iftira mı ediyorsun? Hakaret suçunu mu işliyorsun? Şayet mahkeme adil bir yargılama sonunda beraat kararı verirse, bu yorumlarının alenen hakaret suçu olarak sayılacağını ve bu yüzden hakkında ceza davası açılacağını hiç düşünmüyor musun?
YILLARCA Türkiye’de futbolu bu tehditlerle izledik biz. Yıllar geçti, hayat devam etti. Bu sefer futbol ihalesi yapıldı, Digitürk ihaleyi kazandıktan sonra Genel Müdür Ertan Özerdem, bir beyanat verdi; “Türk futbolunun çehresini değiştireceğiz. Marka değerini yükselteceğiz. Bunun için de radikal tedbirler alacağız.” Bu açıklamadan sonra sorular geldi tabii, “ Toroğlu ayrılacak mı” diye. Üstü kapalı ama enteresan cevaplar verdi. Bütün gazetelerde ertesi gün manşet;
- Erman Toroğlu Maraton’dan kovuluyor.
Bir yerlerden düğmeye basılmıştı. Başka bin tane senaryo yazıldı. Mesela Celal Doğan bunun siyasi bir baskı olduğunu bile söyledi. O zamanlar “perdenin arkasında Aziz Yıldırım var” denildi. Bu beni ilgilendirmez. Aziz Yıldırım’ın, Lig TV’den benim kellemi isteme hakkı vardır. Ben burada Aziz Yıldırım’a değil, kendi çalıştığım şirketime bakarım. Benim şirketimin duruşu nasıldır? Aziz Yıldırım’a boyun mu eğecektir yoksa yoluna Erman’la devam mı edecektir?
Evet Aziz Yıldırım senin programdan ayrılmanı isteyebilir. Ancak bu kararı verecek olan şirketindir. Şirket seni tutmuyorsa, ki tutmak zorunda da değil, söylenecek hiçbir şey yok. Aranızda bir iş sözleşmesi vardı değil mi Erman? İş sözleşmesini feshettiler, bitti. Hayat. Herkes herkesle çalışmak zorunda değil.
Şimdi sadede gelelim. Altını özellikle çizerek söylüyorum. Benim Aziz Yıldırım’dan şikayetçi olmamın sebebi bu olay değildir. Nedir şikayet sebebim? Yazılı ve görsel basında söylenenler, yazılanlar beni hiç ilgilendirmez. Beni resmi iş ilgilendirir. Polis beni Vatan Caddesi’ndeki Organize Şube’ye çağırdı. Aziz Yıldırım’ın, Sinan Engin’le telefon trafiğine takılan cümlerini benim suratıma okudu. Aziz Yıldırım bu cümlelerde diyor ki, “Bilmem neyin çocuğu Erman Toroğlu’nu Digitürk’ten kovdurdum (Bu tür konuşmalarda küfürlere hiç aldırmam. Ağız alışkanlığıdır söylenebilir. Ama Aziz Yıldırım’ın, “Ben küfüre karşıyım” cümleleri de bu sözlerle taca çıkar.) Şimdi onu gazeteden de attıracağım. Bir kampanya başlatacağım, kovduracağım. Öyle büyük, muazzam bir kampanya olacak ki, o g..tü sallandıracağım.” Daha da ileriye gidelim, aynı Aziz Yıldırım, bir Fenerium açılışında “Türkiye’de iki kişiye teşekkür ederim. Benim anama avradıma küfür edilirken bu iki kişiden başka savunan olmadı. Onlara burada huzurlarınızda teşekkür ediyorum. Erman Toroğlu ile Şansal Büyüka’ya” diyen adam da Aziz Yıldırım’dır.
Şimdi düşünün... Bir adamı televizyondan attırıyorsun, olur. Gazetede yazmasını istemeyebilirsin. Bu da olur. Ama burada bir ayrıntı var. Aziz Yıldırım, Hürriyet Gazetesi’ne gidip benim kellemi isteyememiş. Herhalde Hürriyet Gazetesi’nin önemli bir müessese olduğunu anlamış, başka müesseselerle karıştırmamış ki, başka bir organize işe girişmiş. Poliste şunu söyledim, “Eğer birinin böyle büyük kampanyayı başlatma, yönetme, sonuçlandırma gücü varsa, karşıdaki kişinin hayatı da tehlikededir. Bu bakımdan eğer başıma birşey gelirse sorumlu Aziz Yıldırım’dır.” Çünkü böyle bir kampanya başlatmak için çok büyük bir örgütün olması lazım ki, işi organize edeceksin. Ben Aziz Yıldırım’dan işten kovdurduğu için değil, algıladığım tehdit için davacı oldum. Kimse sapla samanı karıştırmasın.
Erman'ın iddiası şu, Aziz Yıldırım demiş ki, "öyle bir kampanya başlatacağım ki onu gazetede attıracağım." Bunu da küfürlü bir şekilde ifade etmiş. Önce bu hakaret suçunu oluşturmaz neden?
TCK MADDE 125. - (1) Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden ya da yakıştırmalarda bulunmak veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir.
Telefonda özel bir görüşme sırasında gıyabında söylenen sözler hakaret suçunu oluşturmaz zira tek bir kişi bu sözleri duyar.
Şimdi, iddianın kalanı "böyle bir kampanya için örgüt lazım"
Öyle mi Erman?
Aziz Yıldırım kim? Fenerbahçe başkanı.
Fenerbahçe Başkanı senin Hürriyet Gazetesinden atılman için kampanya başlatsa, buna katılacak Galatasaraylısı da Beşiktaşlısı da çok. Değil mi?
Diyelim Türkiye'de milyonlarca taraftar senin o gazeteden atılman için aktif bir şekilde çalışsa, o gazetede duramazsın, durmaman lazım.
Demek ki örgüte ihtiyaç yok. Örgüt iddiası ayrıca ispatlanmalı. Doğal hayatın doğal gidişatı bunu gerektiriyor.
Çünkü sen iyi, normal bir gazeteci değilsin.
Bak nereden biliyorum?
Kendin ifade ediyorsun:
Serdar Bilgili açıklama yaptı, “Şansal Büyüka ile Erman Toroğlu, Beşiktaş düşmanıdırlar” diye…
Sami Yen’deki el ilanları
3-4 sene sonrası. Ali Sami Yen’in tribünlerinde el ilanları dağıttılar. “Erman Toroğlu ile Şansal Büyüka G.Saray düşmanlarıdır” diye. Bu sefer 2006’ya geldik. F.Bahçe TV’de iki gün bir yazı döndü. Beyaz zemin üzerine siyah. “Erman Toroğlu ile Şansal Büyüka F.Bahçe düşmanıdırlar” diye..
Çünkü hedef gösteren, maksatlı bir şekilde insanları zan altında bırakan, ağır ithamları leblebi gibi söyleyen birisin. İnsanlar bu yüzden sana kızıyorlar.
Mesela?
Mesela Yıldırım Demirören,
"Beşiktaş Başkanı Yıldırım Demirören'in, "Demirören Beşiktaş'la Dalga Geçiyor" başlıklı köşe yazısı nda "kişilik haklarına saldırıda bulunulduğu" gerekçesiyle yazıyı kaleme alan Erman Toroğlu, Hürriyet gazetesi ve sorumlu müdür Necdet Tatlıcan hakkında açtığı 200 bin YTL'lik tazminat davası açtı"
Mesela Adnan Polat,
"Rıdvan Dilmen ve Güntekin Onay’ın sorularını yanıtlayan Polat, bazı yazarların gazetelerinde ve ekranlarda kendisi hakkında dile getirdikleri iddialara yanıt verdi. Polat, Hıncal Uluç, Erman Toroğlu ve Fatih Altaylı’yı isim vererek kendisine karşı kurulan bir tezgaha alet olmakla itham etti. Polat ’Bu kadar deneyimli isimlerin böyle hatalar yapmalarına, hiç bir araştırma yapmadan böyle şeyler yazmalarına inanamıyorum dedi"
Mesela Galatasaray Kulübünin Açıklaması:
"Kanaltürk Televizyonu'nda yorumculuk yapan eski hakem Erman Toroğlu, geçen akşam yayınlanan programında terbiye sınırlarını aşarak Kaptanımız Arda Turan'ın sakatlığını, kendi deyimiyle "fazla sekse" bağlamış, bu "garip" tespiti de kendisine manşetlik magazinel haberler arayan bir medya organında da umarsızca manşet yapılmıştır.
Erman Toroğlu'nun konuşması ve bunu manşetine çıkarmakta hiçbir sakınca görmeyen Posta Gazetesi'nin tavrı, ülkemizde bir türlü gelişemeyen spor gazeteciliğine ibret verici bir örnektir.
Erman Toroğlu, 105 yıllık kulübün kaptanına, daha bu yaşında bu ülkenin yetiştirdiği en önemli futbolcularından biri olduğunu dünyaya gösteren bir Türk futbolcusuna, sanki bir kahvehanede arkadaşlarıyla dedikodu yapar gibi, hiçbir bilimselliği olmayan, tamamen zırvalıktan ibaret olan, utanç verici ve çok düzeysiz bir yorum yapabiliyorsa, buna yapılabilecek bir eleştiri kaleme dahi alınamaz, çünkü sözün bittiği noktadır.
Ameliyattan yeni çıkmış, milli formasını önemli bir maçta ıslatamadığı için üzüntü duyan bir yıldız futbolcunun hissiyatını hiçbir şekilde kaale almadan, tamamen raiting için insanların özel hayatına bu kadar pervasızca el atma cüretini gösterebilmek, çok ayıp, çok terbiyesizce ve çok utanç vericidir.
Erman Toroğlu ve Posta Gazetesi'nden Kaptanımız Arda Turan'a yapılan bu kadar çirkin bir saldırıya gereken cevabı tüm sağduyu sahibi sporseverlerin ve Galatasaraylıların vereceğinden kuşkumuz yoktur."
Mesela Yıldırım Demirören'in açıklaması:
"HAKARETİN her türlüsüne karşıyım, herkesin de bu anlayışta olmasını bekliyorum.. Kime edilirse edilsin, futbolcuya, hakeme, federasyon başkanına, medya mensubuna, hiç fark etmez.. Artık dünyayla bütünleşiyoruz, yapılacak eleştirinin de evrensel bir ölçüsü olmalı.. Ne yazık ki hiçbir ölçüye dikkat etmeyen, başkalarına küfür ederek bunu reytinge tahvil etmeye çalışan insanlar var..
ERMAN Hoca’nın Arda Turan’a sarfettiği gibi bir söz en kibar ifadeyle yakışıksızdır.. Bu kadar hakaret, özel hayata karışmak hiçbir şart altında kabul edilemez, kimsenin de haddine değildir.. Ayıptır, günahtır, herkesin bir ailesi var..
ARDA meselesi de değil bu, kız arkadaşının düştüğü durumu kim onarabilir? Bu kadar yanlış anlaşılmaya müsait şeyler, böyle uluorta konuşulabilir mi? Bizlerin de nerede durulması gerektiğini bilmemiz gerekir. Futbola olan sevgiyi elbirliği ile yükseltmeye uğraşıyorsak bu gayrete herkes birden katılmalı.. Arda ve Sinem kızımız için çok üzüldüm.. Buna sebep olanları kınıyorum..
Daha devam edelim mi Erman?
Çarşı'nın senin için söylediklerini, Ultraaslan'ın nasıl "ispatlamazsan namertsin" yazdığını hatırlatalım mı?
İnsanlara nasıl hakaret ettiğini, nasıl zan altında bıraktığını, nasıl iftira attığını gösteren başka örnekleri de serelim mi?
Aziz Yıldırım seni attırmak için kampanya düzenleme hakkına sahip mi Erman! Her türk vatandaşı sahip!
Bu kampanyaya her renkten milyonlarca taraftar destek verir mi?
Kendi haline bir bak Erman, senin bir gazeteden atılmanı istemek için örgüte gerek var mı? Sen kendi kendine yetersin.
Devamı ...
23 Ocak 2013
Duvara Doğru veya Yangını Söndürmek
Bir yazısında Cemil Meriç mealen der ki yazarın işi süslemek değil içindekileri haykırmaktır.. Düşünceyi öldürdük. Düşüncenin kendisine değil de kimin söylediğine, kimin işine yaradığına o kadar odaklandık ki "bizim" olanların bir vesile kabul ettiği şeyleri tekrar etmekten öteye gidemiyoruz. Haykırmak değil de "süslemek" geçer akçe. Aynı yemekleri daha afilli sunanların diyarı burası. Sipere yatıp, benzerlerimizin şen alkışları arasında çok daha iyi bir ambalajla atıyoruz sloganı, sloganlar düşmanı yok edecek birer el bombası.
Karşı tarafın da derdi içerik değil, bir an olsun mutsuz olsunlar, fikrin sahibine hücum başlıyor, bir dakika durmak yok, kafasını kaldıran keskin nişancı bir başka keskin nişancının hedefi.
Ben baştan söyleyeyim, bu yazı rahatsız edecek. İçimdekini saklamaktansa apaçık yazmayı tercih ettim zira. Ağız tadına uygun bir yemek sunmak değil de fikir söylemek istiyorum.
İktidarın olduğu her yerde muhalefetin olması kadar doğal bir şey yok. İktidar kendi muhalefetini yaratır. Totaliter rejimlerde bu muhalefet yer altına iner, oradan beslenir, orada güçlenir.
Demokratik rejimlerin avantajı muhalefetin meşrulaşması, onun ortaya çıkması, açık bir tartışmanın parçası olması. Bu durum hem muhalefeti olağanlaştırır, hem iktidarı normalleştirir, hem de iktidar ilişkilerini kirli savaşların yaşandığı çatışma ortamlarından, hukuk kurallarının egemen olduğu seçim atmosferine doğru götürür.
Fenerbahçe'de de bir muhalefet var. Tabiatın kanunu. Muhalefet de iktidar gibi değerlendirilmeye, onun gibi kaile alınma hakkına sahip.
Ben açıkça konumu belirteyim. Ben Fenerbahçe'nin bugünkü muhalefetinden Fenerbahçe'nin veya Türk futbolunun geleceği için yansıyacak bir ışık göremiyorum.
Bu muhalefetin sembol isimleri Saadettin Saran ile Tahir Kıran. Bu Bu insanların da kulüpte bir dönem görev aldıkları, iş adamı oldukları ortada. Örneğin TFF Yönetim Kurulu Üyesiyken Fenerbahçe'nin teşvik primi verdiğini duyduğunu ifade eden [1] Tahir Kıran'ın "Alem buysa kıran benim" gibi nezih yazılarından haklarındaki suç örgütü üyesi / yöneticisi olmak gibi suçlamalardan beraat ettiklerini de görüyoruz. Sedat Peker ile ilişkileri Rüştü Reçber'in yaşadığı olaydaki rolleri nedir o da herkesin kendi vicdani kanaati. [2] Para, makam, mevki sahibi oldukları su götürmez. Sayın Başbakan'la olan fotoğraflarını internet sitelerine koymalarından kamu ilişkilerinin de güçlü olduğunu anlıyoruz. Allah arttırsın.
Ancak sorunumuz vizyon. Saadettin Saran ve Tahir Kıran'ın izdüşümü olduğu hayat biçimindeki bu kompleks ve çeşitli ağlar Fenerbahçe'yi belki iyi transferler yapan bir kulüp haline getirebilir ama benim Fenerbahçe'den beklentim bu değil. Belki başkaları marka transferler yapan, bu transferleri oynatan bir kulüp istiyordur. Ben bu kadarını istemiyorum.
1990'ları yaşayan herkes, 89 sonrasındaki dönemde yaşananları da hatırlayacaktır. Başkanların gelip geçtiği, her başkanın bomba transferler vaad ettiği, Fenerbahçe'nin geleceğinin hep istim üstünde olduğu, altyapı yatırımlarının ikinci plana atıldığı bir Fenerbahçe vardı.
1960 ve 70'lerin efsanevi Fenerbahçe'sinin yerinde yeller esiyor, 80'lerin sonunda yaşanan başarının da tadı damağımızda duruyordu.
Başarının nasıl geldiğini yanlış yerde aradık. Sandık ki başarı demek transfer demek, saha içi demek. Gözlerini sonuçlara dikmiş, sonuç odaklı bir bakış açısıyla değerlendirdik her şeyi. Tribün grupları bölünmüş, birbirlerine girmiş, her kafadan bir ses çıkıyor. Kongre bir kaç parçalı. Başkanların ayağı hep kaygan bir zeminin üstünde.
Halbuki başarı böyle gelmez. Başarı aynı zamanda başarıyı getirecek sistemi, tesisleri, altyapıyı kurmakla gelir. Bu çağda kendi kaynakalrını üretemeyen, modern tesis ve imkanlara sahip olmayan kulüplerin seviye atlaması da mümkün değildir. Dünyanın en iyi oyuncuları, büyük yetenekler, önemli yıldızlar aynı zamanda yaşayabilecekleri bir ortam, sosyal imkanlar ve paraya da bakarlar. Başkanlarının eline bakan kulüpler onların cepleri ve duyguları ile sınırlıdır.
Büyük kulüp olmak, gerçekten büyük bir spor kulübüne dönüşmek aynı zamanda bir zihniyet değişimi de gerektiriyordu. Başkanların eline bakan bir kulüpten, kendi kaynaklarını geliştiren, stadyum yapan, kendi markalarını üreten, kendi ürünlerini satan bu yolla elde ettiği finansmanı sporun her alanına yatıran bir kulübe dönüşmek ancak böyle mümkündür.
Gözümüzü saha içinden saha dışındaki fiziki imkanlara, futbolcudan o futbolcuları getiren sisteme doğru çevirdik.
"Hep destek tam destek" sloganını bazıları yanlış anladı. O slogan bir şahsa sonsuz biatı değil, bir sistem kurulmasına, uzun vadeli hedefler koyan, bu hedefler için gereken altyapıyı oluşturan, finans ağlarını güçlendiren, büyük bir kurumsal yapıya işaret ediyordu. O slogan bu rüyaya verilen destekti.
Eski alışkanlıklar kolay değişmiyor. Uzun yıllar bu kulüp bu beklentilerin ve hayallerin altında kaldı. 3 Temmuz sürecine kadar yazılan yazılarımıza bakıyoruz. Bu hayal kırıklıklarının tüm çıktılarını orada görüyorum.
Aziz Yıldırım önce bu hamleyi yapmakla başarılı bir insandır. O kulübü dönüştürmüştür. İmkan ve kapasitesini arttırmıştır. Bugün Fenerbahçe kendi markaları olan, kendi stadı olan, kendi gelirlerini sporcularına yatıran, büyük bir marka. Bu kulübün borsadaki değeri diğer üç kulübün toplamından fazla. İlerledik.
Ancak ilerlerken yanlışlar da yapıldı. Aziz Yıldırım'ın tek adamlaştığı, yönetim ilişkilerini bireysel ilişkilere çevirdiğini de gördük. Müthiş bir altyapı hamlesini yapan başkan aynı zamanda profesyonel ilişkilere de müdahale etti. Kurumsallaşma atıl kaldı. Fenerbahçe artık sadece Başkanın cebine bakmıyordu ama Başkanın da gözünün içine bakıyordu.
3 Temmuz'a kadar bu blogdaki fikirlerin ana yörüngesi Aziz Yıldırım'ın insani hisleri, yönetim biçimi ve davranışlarının yapısal dönüşümü, ikinci nesil reformlar olarak adlandırılabilecek profesyonelleşme, kurumsallaşma, çağdaş yönetim biçimlerine göre iş akış biçimlerini belirleyip çalıştırma gibi alanlara giremediğini, bu alanları yapamadığını ifade ediyorduk.
3 Temmuz ve içinde yaşadığımız bu ülkede yaşananlar bu eleştirileri tekrar etme zemini ortadan kaldırdı. Hiç kimse birileri apaçık zulme uğrarken, bu kadar ikincil konular üzerine konuşamaz. Bir insan açıkça adaletsizliğe maruz kalırken bu sözler söylenmez. Önce ayıptır, sonra haksızdır.
Bu noktada bir durup, Fenerbahçe muhalefetinin ikincil yönüne değinmek lazım. Fenerbahçe'ye yapılan operasyon sonucunda yaşananlar bu operasyonu yapan iradenin açıkça Aziz Yıldırım'ı istemediğini de ortaya koydu. Aziz Yıldırım'ın Fenerbahçe başkanlığını bırakması bir çok pazarlığın ve talebin de konusu oldu. Bir dönem Aziz Yıldırım'ın görevi bırakması halinde ceza almayacağı konuşuldu, kişilerle kurumları ayırmak gerekir sözleri de bizzat bu yol ortaya çıksın diye ortaya konuldu.
Dolayısıyla bugün hala devam eden bir süreç var. 3 Temmuz süreci bitmediği gibi gücünü arttırarak devam ediyor. Bunu klişe bir şey olarak söylemiyorum ancak iktidarın da bir Fenerbahçe projesi olduğunu, kendi iktidarına yakın bir ismi Fenerbahçe başkanı yapmak istediğini biliyoruz. Bu o kadar aleni ki, isimler de zaten konuşuluyor. Mesela Ahmet Çakar bir televizyon programında alenen şöyle söyleyecekti:
Aziz Yıldırım'ın en büyük hatası Mayıs ayı sonunda yapılan seçimlerde belli yerlere “Ben aday olmayacağım” dediği halde aday olmasıdır. Siz bilirmisiniz ki Ferit Şahenk o zamanlar yurt dışında Fenerbahçe 'nin yönetim kurulunu oluşturuyordu. Mayıs ayında Ferit Şahenk geliyordu başkan olarak. Onun için Moussa Sow'un paraları verildi. Ama olmadı.
Bugün medyaya düşen bir haberde ise Sinan Engin açıkça şöyle diyor:
"Başbakan'ın futbolu etkisi ne kadar sorusunu, "Futbol Başbakan'ın kontrolündedir” diyerek yanıtlarken, "Bugün Başbakan istemese pek çok insan koltuklarında oturamaz. Bunlara Demirören ve Aziz Yıldırım da dahil. Başbakan'ın düzgün insan normlarına uymayan kimse bu görevlere gelemez. Başbakan istemezse Aziz Yıldırım orada oturamaz.” dedi."
Rivayet. Ancak bu rivayetlerin de gerçeklikle buluştuğu bir yer var.
Şimdi bu dönemde, bizim hayal ettiğimiz Fenerbahçe'yi hayal edenler için Saadettin Saran - Tahir Kıran ortaklığının Fenerbahçe'sini de AKP merkezli bir "yeni Türkiye Fenerbahçe"sini de kabul etmek çok zor. Bu iki Fenerbahçe'den bir tanesi 2000'li yıllar öncesinin hisleri ve motivasyonları ile hareket ediyor. Sonuç odaklı bir mantık, başarı durumlarında kaybolan bir muhalefet, eskinin şenşakrak transfer hayalleri, çok para harcayacağız vaatleri, gelişmiş bir programı olmayan, tribün muhalefetine dayanan bir gürültü. Diğer yanda da TOKİ projesi gibi önümüze konulmuş, dayatılmış bir yönetim modeli.
Şunu asla reddetmiyorum. Örneğin AKP destekli üstelik de yüksek profilli, Türkiye'nin lider yöneticilerinden, kamu ilişkileri güçlü bir isim Fenerbahçe'yi yönetse elbette kurumsal ilişkileri standartize edebilir, modern yönetim biçimlerini çok güzel oturtabilir. Ancak NTV'nin aldığı hali bilen biri olarak Fenerbahçe'nin alabileceği halleri bilmek, bunları düşünmek de insanın içini sıkıyor.
Aziz Yıldırım bugün bütün bu koşullara rağmen muhalefet önünde yükseliyor. Aziz Yıldırım hala seçilmiş başkan ve başkanlığını da dayatmalara, darbelere değil bu kulübün geniş çoğunluğunun meşru rızasına dayandırıyor.
Şimdi gelelim ikinci faza,
Türkiye tarihinde hiçbir spor kulübünün başkanı Aziz Yıldırım kadar çok konuşulmadı.
Türkiye tarihinde hiçbir spor kulübü başkanı da Türk sporuna Aziz Yıldırım kadar damga vurmadı.
Aziz Yıldırım başkan olduğu günden bu güne kadar Türk sporunda öyle veya böyle bir çok tartşmanın, konuşmanın ve emsali görülmeyen bir "sevgi" / "nefret" ilişkisinin odağında oldu.
Yaptığı işler, yarattığı dönüşüm kadar, iş yapma biçimleri, diğer kulüplerle ve kurumlarla olan ilişkisi de futbolumuzun merkez üssünü belirledi.
Türkiye tarihinde hiçbir spor kulübü başkanı 3 Temmuz gibi bir olayı yaşamadı. Hiçbir spor kulübü başkanı bu kadar büyük bir sevgi ve desteğin odağında da olmadı.
2 Temmuz günü sadece Fenerbahçe spor kulübü başkanı olan Aziz Yıldırım bir yıl sonra Türkiye'de bir çok kavganın, iktidar biçiminin ve mücadelenin de sembol isimlerinden biri olarak yükseliyordu. Bugün arşivlere baktığınız zaman Ertuğrul Özkök'lerden, Birikim dergisine kadar çok geniş bir alanda Aziz Yıldırım'ın bu toplumsal yönünün ele alındığını, bir çok yazının konusu haline geldiğini görüyoruz.
Bugün onun ulaştığı destek seviyesine hiçbir başkanın ulaşması düşünülemez bile.
Davası bir futbol davası olarak görülmedi, toplumsal bir mesele haline dönüştü. Cengiz Çandar'lar, Ahmet Hakan'lardan dünyanın saygın gazetelerine kadar her yerde isminden bahsedildi.
3 Temmuz davası bir "şike" davasından çıktı, özel yetkili mahkemelerin tartışıldığı, adalet hislerinin ortaya çıktığı, siyasetin merkezine oturduğu bir davaya dönüştü.
Öyle ki zaman gazetesi 6222 sayılı kanun değişeceği zaman alenen bu kanun çıkarsa Ergenekoncular da salınır yönünde yayınlar yapacak, Fenerbahçe taraftarının içinde "marjinal gruplar" olduğu yönünde iddialar ortaya atılacak, arkadaşlarımız telefonla tehdit edilecekti.
İktidarın yakın kalemleri Aziz Yıldırım'ı kah ergenekon terör örgütü ile bağlıyor kah balyoz davasına götürüyordu. Delillerin sıhhati, masumiyet karinesi, adil yargılanma hakkı iğfal edilirken, Türkiye de bu kavramları yükselen diğer davalarla birlikte iyice öğreniyor ve tartışmaya başladı.
Öyle ki dava süresinde özel yetkili mahkemelerdeki hukuk uygulamaları toplumun günlük tartışma konuları arasına girdi, davası özel yetkili mahkemelerin uygulamalarını kahvehane sohbetlerine taşıdı, Türkiye'nin her tarafında iddianameler ve savunmalar didik didik edildi, binlerce insan yapılan haksızlıkları, tutarsızlıkları gördü.
Mehmet Berk "bir kaç gün sonra unutulur sanıyordum" dedi. Unutulmadı. Tam tersine büyüdü.
Metris'ten çıktığı gün Aziz Yıldırım sadece Aziz Yıldırım değildi. Artık başka bir çok şeyin de sembolüydü.
O hapishanede "mücadelemiz zulüm ve zalimledir" diyor, 21 Şubat'ta Nazım Hikmet'in şiirini okuyarak "Belki bahtiyarlık değildir artık, boynunun borcudur fakat düşmana inat bir gün fazla yaşamak" diye haykırıyordu.
Hepimiz yeni gördüğümüz bu Aziz Yıldırım karşısında şok olduk.
Metris'ten biber gazı ile öldürülen Çayan Birben'e taziye mesajı gönderiyor, 29 Mayıs'ta "“Bir poşudan 11 yıl ceza verdiler, yumurta attıkları için 5 yılla yargılananlar var. Ben de 11 aydır yatıyorum" diyince cevap veren mahkeme başkanına da bırak diyecek kadar salonu dolduruyordu.
Fenerbahçe taraftarı da dönüştü. Hayatı boyunca hiçbir eylemde yer almamış binlerce insan biber gazı yedi. Çağlayan önünde sokakta bekledi. Binlerce kadın stadları doldurdu. Devletine karşı boynu her zaman bükük olan insanlar adalet kelimesi dudaklarda Bağdat Caddesinde, Topuk Yaylasında, Silivri'de toplandı.
Bugün 3 Temmuz davasının "futbolu temizleme" davasına olduğuna bir tek Şamil Tayyar filan inanıyor. Oysa Cumhurbaşkanı Abdullah Gül bile davadaki uygulamalardan şikayet etti. [3] Biliyoruz ki Mehmet Baransular, Erman Toroğlular filan ne derse desin, bu dava kamu vicdanında böyle anılmıyor. Tam aksine bu dava özel yetkili mahkemelerdeki haksız uygulamaları toplumda yargılandığı bir dava olarak hafızalarda yer buldu ve öyle de devam ediyor.
Aziz Yıldırım Metris'ten çıkıp da özgürlüğüne kavuştuğu zaman herkesde hem bir rahatlama hem de bir beklenti oldu. Aziz Yıldırım da "dünya Fenerbahçe'yi konuşacak" diyor, güzel günler göreceğiz ruhu da herkesi sarıyordu.
Kabul etmemiz lazım. 2 Temmuz 2011 bitti. Bugün artık bambaşka bir Fenerbahçe var.
Aziz Yıldırım neredeyse bir kahraman olarak hapisten çıktı. Bir spor kulübü başkanından bir toplumsal aktöre dönüştü.
Sonra, 6 ay içerisinde bu krediden geriye pek az şey kaldı.
İnsanlar unutur. Elbette. Futbolun günlük ritmi devreye girdiği zaman taraftarların da gözleri o ritmi takip etmeye başlar. 3 Temmuz insanların günlük yaşamlarında artık yok. Unutuldu.
Ancak bunda Aziz Yıldırım'ın da payı var.
Kulübe yönelik beklentiler arttı. Kendisine yönelik beklentilerin seviyesi limitsizce yükseldi. Türkiye çok uzun zaman sonra bir insanın hapishane hikayesini bu kadar günü gününe ve bir hikaye ile birlikte izledi. Pınarhisar Cezaevi günleri gibi, binlerce insanın ilk kez Silivri'ye koştuğunu gördük.
Beklenti destektir, karşılığını bulmazsa hayal kırıklığı olur. Beklentiler büyük kredilerdir, aynı büyük yazılmış çek gibi, gerçekleşmediğinde fatura da yükselir.
Bu psikolojiyi kabul etmemiz ve anlamamız lazım. Anlamak hareketlerimizi de belirlemek için birinci yol.
Bu sene en kritik sene. Bu sene Aziz Yıldırım'ın dışarı çıktığı, Fenerbahçe'nin işte ben buradayım diyeceği sene. Bu sene, geleceğin çizileceği, her fedakarlığın bahis konusu olduğu bir sene.
Henüz her şey bitmiş değil, ancak Fenerbahçe hedeflerden çok geride kaldı.
Futbol sahada oynanan bir oyun. Türkiye'de futbolu izleyen milyonlarca insan televizyondan bu hikayeyi izliyor, bu hikayeyi kahvehanede konuşuyor, arkadaşlarıyla paylaşıyor. Takımla kurulan bağın temeli, bizzatihi takımın oynadığı futbol. Sahada yarattığı hikaye. Bu hikaye güçlü olmadığı sürece milyonlarca insanın sahip olduğu motivasyon, arzu ve beklenti de karşılanmıyor.
Çağlayan'da polisin biber gazının üstüne atlayan, 12 Mayıs'ta küçücük çocuğunun TOMA'dan sıkılan suyla yere düştüğünü gören insanlar yaptıkları fedakarlığın karşılığını, o mücadele ruhunu sahada da görmek istiyor.
Kazanmak. Başarı fetişizmini aşan, sonuç odaklılığı yok eden, bir büyük hikayenin parçası olan, gelecekteki engellerin aşılmasını sağlayan, umudu büyüyen ve umutsuzluğu yok eden macera.
Bu sene saha içi her seneden daha önemli. Bu sene Fenerbahçe'nin şampiyonluğu birden çok daha fazla manaya gelecek. Bu sene Fenerbahçe kendi geleceğini kazanacak.
Yargıtay safhası hala devam ediyor. Fenerbahçe'nin kaderi hala daha 3 Temmuz'u yaratan güçlerin ve bu operasyonu ortaya koyan iradenin elleri arasında. Zaman dağları bile devirir. İnsanlar unutur. İnsanlar kendi hayatlarına geri dönerler.
Hayatı boyunca hiçbir zaman kimse için sokağa çıkmamış onbinlerce insan bir kere sokağa çıktıktan sonra beklentileri de büyür. Kulübe duydukları sevgi, aidiyet ve sahiplik duygusu ona katlanır.
Bu güne kadar zamanı kötü kullandık. Alex ile yolların ayrılması şekli yanlıştı. Taraftarın heykelini dikecek kadar sevdiği bir insanın takımdan ayrılmasının yaratacağı etki de, bunun yapılma biçiminin yaratacağı deprem de hesap edilmedi.
Bu çatlak, Fenerbahçe'yi ikiye böldü. Fenerbahçe bir anda psikolojik olarak yarılmış bir hale geldi. 3 Temmuz döneminin yıkılmaz Fenerbahçesi en sonunda Rasim Ozan Kütahyalı'nın "Aziz Yıldırım'ın gidişi Kaddafi gibi Mübarek gibi olacak" diyebildiği bir ortamın içine girdi.
Başarısızlık toplum psikolojisini etkiler. Taraftarlar bir davanın yeryüzündeki simgesi değildir. Onlar -haklı olarak- başarıyı da beklerler. Bu başarı için dönemsel krediler açabilirler, susabilirler, umut ışığı gördükleri müddetçe tahammül ederler. Ancak bu umut yoksa artık bu kredi de yoktur.
Fenerbahçe önce bir spor kulübü. Bunu asla unutmamak lazım. Fenerbahçe'nin en büyük zenginliği, gücü ve temeli de milyonlarca insanın bu kulübe karşı beslediği sevgi. Bu sevgi hiç de karşılıksız değil, tam tersine taraftarlar da kulüpleriyle övünmek, mutlu olmak, onun başarılarını görmek istiyorlar.
Tam 3 senedir Fenerbahçe taraftarı başka hiçbir taraftar grubunun dayanamayacağı olaylara, başka hiçbir taraftar grubunun gösteremeyeceği bir refleksle dayandı. Son dakikada kaçan şampiyonlukların kalp ağrıları, şampiyonluk kutlamasının şok edici haberlerine evrildi. Olağanüstü hal rejimi gibi geçen bir seneden sonra, taraftar gerçek, ciddi, güçlü bir geri dönüş bekliyordu.
Bu beklentiyi yönetmek, bu beklentiyi anlamak ve ona uygun davranmak başarının da anahtarı
Fenerbahçe bu dava süresinde Türkiye tarihinin en mütehakkim, organize ve güçlü iktidarını karşısına aldı. Medya ilişkileri tarihi boyunca iyi olmamış bir kulüp, bu kadar polarize bir medya çağında hakim medya unsurlarının "ötekisi" haline geldi. Paralel iktidar yapılarının hırsları ve öfkeleri televizyondan taşarken, iç muhalefetten, taraftar psikolojisine kadar bir çok rüzgarla karşı karşıyaydık.
Bu sene Fenerbahçe'nin en büyük gücü saha içi. Belirleyebileceği, kendi iradesiyle sonucu değiştirebileceği tek alan yine saha içi. Fenerbahçe'nin rakip kulüplerden çok daha güçlü olması gerek, çünkü bütün fırtınalara karşı tek başına mücadele etmek zorunda.
Oysa bugün kadro yetersiz. Bu sene damga vuracak, imajı düzeltecek, psikolojiyi tahkim edecek transferler gerekiyordu. Bir yandan marka transferlerle hem "Fenerbahçe burada" demek, hem kadronun seviyesini yükseltmek, hem taraftara bekledikleri morali vermek gerekirken diğer yandan da destekleyici transferlerle bu OHAL rejiminden kurtulmuş, psikolojik olarak örselenmiş kadroda da bir rejenerasyon yaratmak gerekirdi.
Medya iletişimin, kurumsal ilişkilerin yeniden gözden geçirilmesi, stratejik planlama yapılması, kurumsallaşma adımlarının atılması da destekleyici tahkimat unsurları olarak birer öncelikti.
Bugün bu alanların tamamında eksiklikler var. Kurumsallaşma gibi devrimci bir adım divan kurulunda yaşanan tartışmaların gölgesinde kaldı. Finansal olarak Türkiye'nin en güçlü kulübünün "bakkal dükkanı gibi" yönetildiğini "gelir gider hesaplarının belli olmadığını" ve daha bir çok şeyi duyduk.
Aziz Yıldırım artık Temmuz 2012'de hapisten çıkan, toplumsal bir figür olarak yükselen bir sembol değil.
Yani sözün özü, buraya kadar işler iyi gitmedi, çünkü kötü yönetildi.
Metris cezaevinde fırtınalar estiren, Türkiye gündemini belirleyen, insanları şaşırtan ve umutlandıran Aziz Yıldırım ile Divan Kurulu'nda konuşan Aziz Yıldırım arasında bir fark var.
Elbette bir insanın başında kılıç sallanırken konuşması mümkün değil, elbette kimse de Aziz Yıldırım'dan bir halk önderi olmasını bekleyemez. EZLN lideri Subcommandante Marcos değil Aziz Yıldırım. Asla da olmayacak. Metris de söylediklerini tekrar etmesi de bu zaman aralığında çok zor. Sadece Aziz Yıldırım için değil, Türkiye için çok zor. O yüzden de başka örnek çıkmıyor.
Ancak kazanan, kendisinden konuşturan bir kulüp yaratmak, bu kulübü büyütmek, güçlendirmek bugün hala onun elinde. Bu yönetim bunu başarmak zorunda ve önümüzde 6 ay var.
Geçtiğimiz 6 ayda yapılanlar aynen tekrar edilirse, önümüzdeki risk sadece başarısızlık değil, taraftarla bağı kopmuş, kredisini kaybetmiş, her gün medyada linç edilen bir Aziz Yıldırım'ın kulübün başında kalma gücü ve iradesi de sakatlanıyor. 6 ay sonunda Aziz Yıldırım gerçekten de gidebilir ve bu hikayenin sonu bu şekilde biter.
Oysa doğru adımlar atılırsa bu 6 ay sonunda Fenerbahçe muzaffer ayrılabilir. Futbol hala sahada kazanılan bir oyun. Bir kaç büyük transfer, bir kaç maçı baskılı ve tempolu bi oyunla kazanmak kulübün psikolojisini hızla düzeltir. Bütün bu sorun alanlarını çözmek, kurumsallaşma ve diğer projelerin hayata geçmesi için gereken kritik nefes aralığını yaratır.
Elbette Galatasaray bu yarışta çok avantajlı. Zeitgeist onların yanında. Bugün iktidarla iyi ilişkiler kurabilen, medya ile derin bağları olan, Fethullah Gülen'in Galatasaraylı olduğunu açıkladığı, gerektiği zaman 25 milyon Galatasaray taraftarının 20 milyonu AKP'ye oy verdi diyebilecek, stratejik planlama yapan bir kulüp ağırlığını hissettirecektir. Fenerbahçe'nin egemenlik ilişkilerinde yıldızı sönerken Galatasaray'ın arkasında rüzgarlar daha güçlü bir şekilde esecek, finansman olanakları genişleyecek, sahip oldukları bu imkanları da kullanacaktır. Üstelik Galatasaray iyi bir kadroya sahip. Taraftarının psikolojisi yerinde. Avantaj onlarda.
Ancak sorun şampiyon olmak değil. Galatasaray gene şampiyon olabilir. Bugünkü meselemiz şampiyon bir takım gibi oynamak. Şampiyonluğu hak eden, umut veren, güzel futbolu ile büyüleyen, yıldızları ile akılları alan, taraftarı çoşturan, sevindiren bir takım. Fenerbahçe'nin büyük hedeflerine ulaşması için önce taraftarından kredi alması lazım ve bunun yolu kaybetse dahi karşı takımı sahadan silen, temposuyla, mücadelesiyle insanları rahatlatan bir takımdan geçiyor. Şansına kazanan değil, şansızlık sebebiyle kaybeden bir takım aradığımız.
Transfer, kadronun genişlemesi, yenilenmesi işte bu yüzden önemli.
Fenerbahçe kadrosu dar bir kadro. Futbolcular son üç dört senede başka hiçbir sporcu grubunun yaşayamayacağı badirelerden geçtiler. 20 - 30 yaş aralığındaki bir sporcu grubunun maruz kalmayacağı olaylar gördüler. Doğal bir psikolojik aşınma hali olması kabul edilebilir.
Ancak bu kadronun bu kadar ruhsuz, isteksiz oynaması da kabul edilemez. Bunca sene yaşananların hatrına, bu sene bu takım bir karakter göstermek zorundaydı. Başka her sene şampiyonluğu kaybedebilir veya sahada ruh gibi oynayabilirler. Bu sene değil. Bu sene Fenerbahçe'nin "işte buradayız" diyeceği seneydi. Bu zamana kadar gösterdikleri performans kendi kalitelerinin bile altında. Her maç sonunda daha fazla mücadele etmeliyiz, hatalarımızdan ders çıkartacağız diye konuşma yapmak yetmiyor. Bu sözleri hayata geçirmek de gerekiyor. Bugün ihtiyacımız olan şey kadroya yeni isimlerin katılması kadar, mevcut isimlerin de kendi karakterlerini ortaya koyması. Bu forma ıslanmayı hak ediyor. Bu forma uğrunda mücadele etmeyi hak ediyor. Bu forma, bu sene bu kadrodan bunu bekliyor.
Ben Aykut Kocaman'a inanıyorum.
Aykut Kocaman, Fenerbahçe'nin en zor zamanlarında benzersiz bir liderlik gösterdi. Kulübün başında olduğu 2,5 yılda 1 şampiyonluk 1 Türkiye Kupası kazanmamız bu işin istatiksel boyutu.
Ancak ben Aykut Kocaman'ın temsilcisi olduğu ahlaka, futbol kültürüne, Türkiye normlarının dışındaki karakterine de inanıyorum. Düzgün insanlar da başarabilir. Onu çekme bunu çek diyenlerin Hıncal Uluç'larca yere göğe konulamadığı, futbolcusunun kafasına pet şişe atan, maçtan önce hazırladığı açıklama metinlerini büyük artikülasyon ve vurgu bozukluklarıyla okuyanların değil de maçtan sonra bütün üzüntüsüyle, sakin kalmaya çalışarak istifa ettiğini açıklayan ve sonra çok sevdiği için geri dönmek zorunda kalan nezaket de hayatta başarılı olabilir.
Biliyorum ki bazılarına Aykut Kocaman asla yaranamayacak. Her yıl şampiyon olsak, her yıl kupaları alsak da onun gibi insanların, o kültürün insanlarının toplumun genelinin hararetiyle bağdaşmadığı ortada. Nezaketi soğukluk ve sinsilik, kontrolsüz öfkeyi, harareti, kıpkırmızı yüzleri samimiyetin nişanesi sayan, hiyerarşik ilişkilerde üstlerinde bir baba figürü görmek isteyen, olgun profesyonel ilişkilerin soğukluğundan içinde dayağın, köteğin, makaranın olduğu bayağı debdebeli bir sıcaklıkla kaçan insanların ülkesinde Aykut Kocaman'ın herkes tarafından beğenilme şansı yok.
Evet Hıncal Uluç'tan, Rasim Ozan Kütahyalı'dan bahsediyorum. Evet Şamil Tayyar'ların meşhur olabildiği, bağıra çağıra konuşan ve içeriği sıfır noktasında olan Erman Toroğlu'ların yıllarca televizyonda program yapabildiği bir ülkede yaşıyoruz. Bu doğal muhalefet her zaman olacak.
Şimdi bu nokta bazen karıştırılıyor. Bu konulardan bahsedenler koşulsuz biat değil biraz zaman istiyor. Biraz daha kredi. Yarım sezon kadar daha. En azınadn şu geçen 2,5 yılın hatrına.
Ancak hepimiz de kabul etmek zorundayız 18 maçta 7 galibiyet alan bir Fenerbahçe, bu yılın yeni beklentilerini tatmin edemez, bu zamanın zorluklarına da göğüs geremez.
Türkiye tarihinin en büyük futbol operasyonundan sağ kurtulan bu camia, artan beklentiler, yükselen istekler ve kulübün kat ettiği mesafenin yanında çok güçlü bir koalisyonla da mücadele ediyor. Başarısızlık diğer tarafları güçlendiriyor, hayalkırıklıkları kulübün geleceğini de tehlikeye atıyor.
Bir insan evi yanarken yerinde duramaz. Bu durum her fedakarlığın ötesine geçer. Normal şartlarda düşünülmesi gereken bir çok şey ikincil plana itilir.
Bugün durum kötü.
Bu durumu düzeltmek de yönetimin elinde.
Artık büyük bir şeyler bekliyoruz. Artık taraftara umut verecek, biz buradayız dedirtecek bir başlangıç istiyoruz. Artık kadronun çok daha saldırgan, baskılı, bamgüm top oynamasına ihtiyacımız var.
15. rounda doğru geliyoruz, filmin sonu hala bizim elimizde.
Yöneticilerin en büyük sorumluluğu fedakarlık en büyük görevi de yönetmektir. Mücadelenin başında olan kurmay heyeti ne yapalım elimizden gelen bu diye bir kenarda duramaz.
Bugün tribün ilişkilerini yeniden düzenlemek, taraftarı yeniden işin içine katmak, heyecan dalgasını arttırmak, güzelliği büyütmek, karanlığı defetmek, stratejik ve planlı davranmak, ulusal ve uluslararası pr ajansları ile anlaşmak, altyapı hamlelerine devam ederken kurumsal yönetim biçimlerini düzenlemek, kadronun eksikliklerini gidermek ve kazanmak, kazanan, kazanma ruhu olan bir takım oluşturmak hala mümkün.
Az kaldı.. Ev yanıyor.. Hareket.
[1] http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/goster/ShowNew.aspx?id=18643978
[2] http://www.hurhaber.com/haberarsiv/aziz-yildirim-aklandi/105525
[3] http://www.hurriyet.com.tr/gundem/20881975.asp
Devamı ...
1 Ağustos 2011
Sanem Hanım'ın Gündüz Düşleri
3 Temmuz’dan bu yana yargısız infaz çetesinin Taraf ve Habertürk’ün ardından kıdemli üyesi konumunda bulunan Vatan Gazetesi’nde Sanem Altan imzalı bir yazı var bugün. Sanem Altan’ın eşi İbrahim Seten soruşturmanın birinci evresinde Fenerbahçe’nin ligi dantel gibi örerek işlediğini ve maalesef çok üzülerek de olsa bunun böyle olduğunuu, kesin, değiştirilemez ve değiştirlmesi teklif dahi edilemez olduğunu buyurmuştu. Sanem Hanım eşinin üç hafta önce okuduğu telefon kayıtlarını yeni okuyabilmiş, bunun üzerine eşinden sonra bir de o değerlendirme yazısı yazmış. Buyrun bakalım neler demiş araştırmacı gazeticimiz
3 Temmuz’dan beri şike soruşturması kapsamında önce gözaltına alınan, sonra raporlu sayılan, ardından da tutuklanan F.Bahçe Başkanı Aziz Yıldırım 29 gündür suçlu birçokları için...
Konuyu merakla takip ediyorum...
Özellikle Boğaz Köprüsü yolunda polise “Allah Allah” diye saldıran, Shaktar maçında sahaya giren azgın sarı-lacivert kalabalığı gördükten ve tiraj kaygısını hesap ettikten sonra, medyanın bu konuya bir hayli mesafeli durmasını da doğru bulmasam da anlayabiliyorum.
Boğaz Köprüsüne doğru yürüyen insanları azgın sıfatıyla andıktan sonra çoluk çocuğa polis gazı atılmasını, "kurşun bile kullanabilirsiniz" anonslarını yazamamış Sanem Hanım, kulağına fısıldananlarla gazetecilik yapınca insan görme duygusunu kaybediyor doğal olarak. İkinci paragrafı daha komik Medya bu konuya mesafeli duruyormuş Sanem Hanım’a göre. Herhalde bir de mesafeli olmasalar "bu Aziz Yıldırım neden hala asılmıyor, idam cezası geri gelsin, Fenerliler asılsın" diye kampanya yapacaklar. Medyanın bir aydır yürüttüğü iğrenç linç kampanyası, yargısız infazı Sanem Hanım’a yetmemiş ki utanmadan medyanın mesafeli durmasından bahsediyor. Devam ediyor hanfendi:
Ama akıl ve izan varsa, böylesine ciddi bir konuda, taban tabana zıt 2 mutlak doğru da olamaz.
F.Bahçeliler 2’ye bölünmüş durumda...
Annem de birinci “duygusal” grupta olanlardan biri:
- F.Bahçe aleyhinde hiçbir şey duymak istemiyorlar.
- Yaşanan her şey dış mihrakların ve onların başarısını çekemeyenlerin komplosu...
- Şike diye bir şey varsa herkes yapmıştı zaten düne kadar... Niye kabak F.Bahçe’nin başına patladı?
- Aziz Yıldırım’ın başına gelenlerde bir iş var. Adam zaten hasta, onun üzerinden F.Bahçe’ye ceza kesiyorlar...
- Aziz Yıldırım içerden çıkmazsa F.Bahçe de küme düşecekRasyonel” olan ikinci grup ise sesi az çıktığı için daha azınlıkta kalıyor.. Onlara göre de:
n F.Bahçe kesinlikle şike yaptı. Fazla bağırmanın manası yok. Hatta ağırlarına gidiyor içine düştükleri durum, utanıyorlar.
- Aziz Yıldırım’a kızıyorlar. “Mehmet Ali Aydınlar başkan olacak diye, üst üste 3 şampiyonluk sözü verdi diye, sırf kendi koltuğunu korumak için F.Bahçe’ye tarihi bir leke sürdü bu adam” diyorlar... Ama fazla ses edemiyorlar. Çünkü azgın çoğunluktan korkuyorlar.
- Ben Nihat Özdemir, Ali Koç kalibresindeki işadamlarının kafalarını bu kadar kuma gömebileceklerini hiç sanmıyorum. Bal gibi biliyorlar şike yapıldığını, bu ayıbın kendilerini de bağladığını...
- Buna rağmen Aziz Yıldırım meselesi ile F.Bahçe’yi birbirinden ayır(a)mıyorlar... Ya Aziz Yıldırım gazabından korkuyorlar ya da onun 13 yıldır mürit haline getirdiği F.Bahçe taraftarından... Dolayısıyla Aziz Yıldırım istifa etmiyor, F.Bahçe de işin içinden çıkamıyor.
En temel ötekileştirme metodunu kullanmış hanımefendi, Fenerbahçeliler x e ayrılır ilki gözü dönmüş şikeyi savunan Fenerliler ikincisi de fazla bağırmanın manası yok kesin yaptık diyenlermiş.
Sanem Hanım Fenerbahçe taraftarının neye isyan ettiğini, 100.000 kişilik kalabalığın ( Sanem Hanım’a göre “ azgın çoğunluk” )ne için yürüdüğünü anlamamış olay ona göre çok basit, Fenerbahçeliler Fenerbahçe böyle şey yapmaz her şey yalan demiyor. Soruşturmanın ilk gününden beri bunun her iddia gibi ispata muhtaç olduğunu dile getirmek her Fenerbahçelinin hakkıdır. Üstelik dangalakça şike konuşması iddia edilmiş normal telefon konuşmalarına, gözaltı sürecinde yapılan muameleye, ortada hiçbir şey yokken bütün medyanın el birliğiyle "Fenerbahçe kümeye" kalkışmasına karşı ne oluyor arkadaş sorusunu bile soramayacak kadar uysal koyun portresi mi çizmemiz lazım. Ayrıca şu Sanem Hanım’ın belli ki olması gereken taraftar olarak gördüğü “daha fazla bağırmanın anlamı yok, şike yaptık diyen taraftarlar kimler acaba, biz niye hiç görmüyoruz onları, madem günlük hayatta birinci gruptan korktukları için gizleniyorlar bari internette falan örgütlenseler de görsek. Devam edelim:
"
Aziz Yıldırım’ın telefon konuşmalarını teker teker okudum. 250 sayfa civarında... Şunları yaptığı kesin:
- Ali Kıratlı, İlhan Ekşioğlu, Yusuf Turanlı, Abdullah Başak ve birkaç kişi aracılığıyla etkin bir şike ağı kurmuş. Bu adamlar kulüpten çıkan paraların bir bölümünü cebe indirmiş bile olabilir ama F.Bahçe şike yapmış... Çok açık ki, bu ekip daha önce de bu işlerde mesai yapmış, uzman kişiler...
- F.Bahçe-İBB maçı (2-0) kesin şike... İ.Akın ve İskender maçı satmış.
- Bursa-İBB maçında (1-1) 4 oyuncuya 60 bin lira teşvik ödenmiş. Bursa puan kaybedip zirve yarışından düşsün, F.Bahçe ile Trabzon başabaş kalsın diye...
- Aziz Yıldırım, kendi maçlarından önceki hafta Emenike sakatlandı diye küplere biniyor telefonda. Verilen bazı paralar geri istenmiş, hatta alınmış. Menajerler birbirine girmiş. Aziz Yıldırım o kadar da açık etmek istememiş durumu...
- G.Saray-Trabzon maçı için Adnan Sezgin ile bağlantı kurdurmuş, ne olur ne olmaz diye...
- Bucalı Musa’yı ayarlaması için Cemil Turan ve İlhan Ekşioğlu’nu devreye sokmuş ama ret cevabı almış.
- Federasyon başkanı ile ilgili federasyon yöneticilerine sarfettiği sözler buram buram tehdit kokuyor. Hep para veya “adalet” adı altında bazı talepleri oluyor. İstemediği bir şey olunca “Yarın basın toplantısı yapıyorum, hepinize gününüzü göstereceğim. Sizi ben seçtirdim arkadaş” diyor.
- Kim ne derse desin federasyondan vadesi gelmemiş 12 milyon lira alması bu baskının doğal sonucu... Benim anladığım hep anlattığı gibi ekonomisi öyle düzgün değilmiş F.Bahçe’nin...
- Benim kulağıma gelen ama ‘tape’lerde yer almayan Başbakan’la ilgili bazı sözleri de var."
250 sayfalık konuşmayı okumuş Sanem Hanım bravo, burdan tabletler halinde muhteşem sonuçlar çıkarmış, İBB-Fener maçı kesin şikeymiş mesela, İbrahim Akın ve İskender maçı satmış, ama araştırmacı gazeteci Sanem Hanım maçta sarı kart cezalısı olan İskender’in maçı nasıl satabileceğini anlatma gereği duymamış, Bursa- İBB maçında 60.000 dolar alanlar kimmiş, bu iki takımdan herhangi birinden bu maçla ilgili madem bu kadar net delil varken neden kimse sorgulanmamış onu da bilmiyoruz, Adnan Sezgin’le Şekip Mosturoğlu arasındaki muhteşem konuşma da Sanem Hanım’ı ikna etmiş. "Abi geliyorum 5 dakika sonra" dışında bir şey olmayan konuşmadan teşvik priminin kesin olduğuna hükmetmiş Sanem Hanım.
İşin daha ilginç tarafı Aziz Yıldırım Emenike’nin sakatlanma haberini aldığında çok sinirleniyor değerlendirmesi. İyi oynamasından o kadar çekinildiği için şike yapılmasına karar verilen adamın sakatlanması şike yapan birini niye sinirlendirsin ki ? Sanem Hanım bunu da düşünmüyor, Eşinde de olan soru sormadan gazetecilik yapma alışkanlığı gözlerine ve kalbine perde indiriyor. Ve Sanem Hanım son paragrafla bir kez daha bam telimize basıyor. Yüzde 50 oy almış, askerleri dize getirmiş dört kıtada nam salmış Sayın Başbakanımıza bie bazı sözlerin söylendiğini de duymuş , okumuş,aman Allahım bu nasıl bir cüret ama Aziz Yıldırım’ı daha zor durumda bırakmak istemediğinden olsa gerek neler dendiğini söylememiş ne büyük bir hamiyet ne büyük bir meslek ahlakı Devam edelim
Aziz Yıldırım bunların hepsini başarı için, F.Bahçe’yi şampiyon yapmak için, önümüzdeki yıllarda daha rahat o koltukta oturmak için yapıyor.
Belki de futbol dünyasının doğal işleyişi bu... Bu kayıtsızlığı başka bir kavramla açıklamakta zorluk çekebiliriz çünkü.
Şu saydığım maddelerden 2 sonuç çıkarıyorum:
- F.Bahçeliler bir zahmet karar versinler. F.Bahçe büyüklüğü çok övündükleri İslam Çupi sözündeki gibi “kupalara bağlı olmayan başka bir büyüklük müdür?”
- Yoksa her şart altında kazanmak ve bunun için her şeyi göze almak mıdır?
Bu soruların cevabını bulanlar, Aziz Yıldırım meselesine daha steril bir gözle bakabilir.
Sanem Hanım’a cevap verelim, Fenerbahçelilik tabii ki de kupalara bağlı olmayan bir büyüklüktür. Ama Fenerbahçelilik polisten gelen bilgileri ayet diye kabul etmek değildir, Fenerbahçelilik başta sizin gazeteniz olmak üzere yapmakta olduğunuz ahlaksızca bir linç kampanyasına boyun eğmek değildir. Fenerbahçelilik bırakın kesinleşmiş yargı kararını ortada gözaltı ifadesi bile yokken "Fenerbahçe küme düşmeli" diyen temiz futbol havarisi tetikçilere karşı durmaktır. Oyuncularının sahada kazandığı, taraftarın tırnaklarını yiyerek izlediği maçları bir dakikada atılan çamurun üstüne "polis diyorsa doğrudur” diye iki dakikada satmamaktır. Sizin bütün bir basın olarak devre dışı bıraktığınız soru sorma refleksini her daim hatırlamaktır .Sanem Hanım bitiriyor yazısını
Bu, parmaklıklar arkasındaki birini suçlama yazısı değil, onun neyle suçlandığını anlatabilme çabasıdır...
Düne kadar bu yapılanlar normalmiş, ama artık değil ne yazık ki...
Aziz Yıldırım’ın avukatı Faik Bey’in medyaya söylediklerini Balyoz ilk ortaya çıktığı dönemdeki Çetin Doğan’ın haline benzetiyorum.
“Türkiye değişiyor” sözünün az kaldığını, artık değiştiğini bile anlamıyorlar sanki...
Bu işin tek duygusal yanı, değişimin sancılı, zaman zaman adil olmayan, insan onurunu ayaklar altına alabilen yanlışlar da yapması...
Allah Aziz Yıldırım’a ve eşi Gonca’ya sabır versin...
Sizin de benim gibi gözleriniz yaşardı değil mi? Bu parmaklıklar arasındaki birini suçlama yazısı değilmiş, Ahmet Çakar’ın önce birine şerefsiz diyip bakın "yanlış anlamayın beyler hakaret anlamında söylemiyorum" demesi gibi bir şey herhalde Sanem Hanım’ın ifadesi. Ses kayıtlarından şike suçunun sabit olduğunu ikinci paragrafında muştulayan kişi suçlama yazısı değil diyor ve bin türlü hukuksuzluğun ardından artık dillere pelesenk olan en çok Samanyolu TV haberinde duyduğumuz "Türkiye değişiyor" sloganıyla da yazısını bitiriyor. Bu arada Fenerbahçe ile Çetin Doğan arasındaki anolojide benzersiz. Zaten bu sipariş üzerine yazılan yazılarda asker-Fenerbahçe özdeşliğini kurmadan yazı yazmayın diye bir uyarı var herhalde. Baransu Haziran ayında Fenerbahçe Orduevi ile Fenerbahçe Cumhuriyetini özdeşleştirerek bu kampanyanın startını vermişti. Yazının sonunda insan onurunu ayaklar altına alan yanlışlardan da tek satırla bahsetmiş Sanem Hanım ancak onları da ufak sancılar olarak tolere etmiş kendisi. Kendisinin belirttiği gibi biz Türkiye’nin değiştiğine pek inanmıyoruz ama umarım Türkiye bir gün değiştiğinde size “tetikçilik değil gazetecilik yapın” diyebilen birileri çıkar.
Devamı ...
