9 Şubat 2009

Basiretsizlik

Ne zamandır kendi kendime yazıp okuyorum, ne zamandır da oynadığımız futbol konusunda yazmadığımı farkettim. Aslında başkası olsa oynadığımız kelimesinden sonra (!) koyardı fakat ben bu parantez içi ünleminden nefret ediyorum, hatta ünlemin modifiye edilmiş her halinden nefret ediyorum. İnternetten % 100 futbolu izlemeye çalıştım biraz fakat yayın sürekli dondu ve seyredemedim, gördüğüm üç beş sahne bile yetti Rıdvan'ın çok sinirli olduğunu anlamama. Sanırım benim de yazıya nefret mefret diye başlama sebebim sinir olabilir. Aslında sinir demek hatalı buna, hani şu İngilizce'deki upset kelimesi Rıdvan'ın ve diğer Fenerbahçelilerin ruh halini daha iyi tanımlıyor. Sinirle tarif edilecek basit bir duygu değil de üzgünlük, kırgınlık ve endişeyi birlikte içeren bir ruh hali. Hayırsever bir vatandaşın % 100 futbolu internete koymasını bekliyorum şimdi de, patlamış mısır yiyerek izlerim kendime gelirim.

Aragones suçlu, katılıyorum. Sadece Semih'i oynatmamak bile büyük suç. Guiza zaten bitti, artık Maldonado'dan bir farkı yok, her maç ıslıklanarak çıkacak ve "koymuşum bi tarafına alırım paramı ben" ruh haline iyiden iyiye bürünecek. Geçen sene Kezman sorundu, gönderdik fakat ne ilginçtir dertler bitmedi, neden acaba? Yarın gönderelim Aragones ve Guiza'yı, Semih hep ilk 11'de oynasın, sonuna kadar da hak etti zaten. Müthiş bir yükselişe geçip sezonu 30. haftada bitirir miyiz?

Durun bakalım en son oynadığımız futbolun analiz edildiği 22 Ekim'de yazılmış bir yazıyla karşılaştıralım bugünkü durumu.

O kadro aynen duruyor, defans ve kanatlardaki eksiklik giderilmemiş, Carlos 3 maç iyi oynamış ve sözleşmesi uzatılmış, Maldona'da artık oynamıyor fakat onun yerine oyundan çıkarken ıslıklanan başka bir futbolcumuz var. Josico ve Selçuk sakatken bile kadroda düşünülmeyen Maldonado yerine oynayan Deniz'in Avrupa maçları için kadroya alınmadığını hatırlatalım, işte bu kadar planlı ve kurumsal bir futbol yönetimimiz var.

Sorunları tekrar özetleyelim.

1. Defansımızın arkasında atılan toplar sürekli gol pozisyonu oluyor, Trabzon bunun gibi en az 5 gol kaçırdı, 2 haftadır sürekli aynı golleri yiyoruz. Ağustos'ta defansa takviye yapılacağı "sözü verilmişti" fakat üzerinden 2 transfer sezonu geçmesine rağmen gelen giden olmadı. Defansımız yavaş yapısı itibariyle böyle pozisyonları verecek, orta saha düzelse de verecek. Önder yerine Edu oynasa da verecek, çünkü Lugano'nun gücüyle kapattığı yavaşlık zaafını gücüyle de kapatamıyor.

2. Orta saha çalışmıyor, iki yönü de çalışmıyor. Rakibi durdurma gibi bir fonksiyonu kalmadı, isteyen her rakip kalemize 25 metre kalana kadar rahatça pas yapıp sokuluyor. Bu orta sahanın hücum için faydası olmayacağını da herkes biliyordu. Emre artık uzatmaları bile oynamıyor, ne fizik var ne yetenek, Selçuk belli olan kapasitesi kadar oynuyor, Josico pas verdiği an otomatik ABS sistemi devreye giriyor ve kendisini orta saha çizgisinin gerisine fırlatıyor, hücum anlamında Lugano'dan bile az katkısı var, bir de top kaptırma uzmanlarımız Deniz ve Maldonado var, böyle şahane bir orta saha... Josico bir umutla alındı, defansın ortasına gömülüp oynadığı zaman faydalı, kesici fakat bizim aradığımız adam bu değil. Josico kalsa bile hiçbir faydası olmayan ve yabancı kontenjanını işgal eden Maldonado yerine oyuncu alınmadı. Devre arası oyuncu alınmaz diye sayıklayanlar Arjantin ve Brezilya liglerinin başlama, bitiş tarihlerine baksınlar, futbol sadece Avrupa'da oynanmıyor. Tabii o ülkelerde futbolcu takibi falan olmadığı için devre arası da futbolcu alınmaz, devre sonu da alınmaz. Ünlü futbol filozofu ne demiş "Futbolcu transferi teknik direktöre bırakılmayacak kadar ciddi ve senede tek gün -31 Ağustos'ta- yapılacak kadar laubali bir iştir".

3. Uğur Boral en azından skora katkı veriyor diye bir yazı yazmıştım 4 ay önce, o günden sonra ne bir asisti ne bir golü var. Wederson zaten iki senedir bir tane asist yapmadı. Asist yapmayan kanat oyuncusuyla bu kadar. Deivid 2 aydır sahada boş boş geziniyor, Kazım halı saha maçında arkadaşlarına sinirlenip her topa abanan delikanlılar gibi. Ceza alanında topa son gücüyle abandığı için kaçırdığı en az 5 gol var bu sene. Zaten her hareketinden oynadığı oyunu ciddiye almadığı belli olan bir adamdan fazlasını beklememek lazım. Kanatlar 2-3 değil son 10-15 senenin sorunu, yalnız kimse sorun olduğunu kabul etmiyor sanırım. Emreciksin alındı devre arası, en azından onu deneyelim, bu saatten sonra Kazım'ı beklemekten daha faydalı olur. Kanatlar işlemeyince veya Deivid gibi ortaya çeken adamlar kanat oynayınca oyun ortaya yığılıyor, sonrası Alex'in keyfine kalıyor diye yazıyoruz bir senedir. Bu bir sene boyunca bir kanat oyuncusunun adını transfer dedikodusu olarak bile duymadık, bu mevkilerde sorun olduğunu düşünmüyor olsalar gerek.

4. Gökhan en iyi oyuncumuz fakat alternatifi olmadığı için o kadar zorlanıyor ki yakında pili bitecek. En son kupa maçında hasta hasta oynatılmış, sahada yere yığılacaktı neredeyse. Onun simetriğinde Carlos var, giden gelmiyor acep nedendir diyen var mı bilmiyorum da adamın yaşı 36, nereye gidip de gelecek? Sözleşme uzatılmasıyla derdim yok, kalsın takımda, fakat yerine onu kesecek veya yedekleyecek iyi bir alternatif alınmayacak bu sözleşmeden sonra, derdim o. Bizim sol kanatta bulunan madeni de deşeleyen çok olur daha.

Sorunlar Aragones ve Guiza'dan çok daha fazlası. Gitsin ikisi de, gitmesin değil, yalnız onlar gidince veya yerlerine birisi alınınca düzelecek dertler değil bunlar. Yönetim yaptığı hataları defalarca tekrarlayarak takımı dibe sürükledi. Yönetim ayrıca yalan üzerine yalan söylemeye devam ediyor. Sene başındaki "Türk forvet, defansa takviye, yıldız orta saha" yalanlarını unutmamışken "eksiklerin farkındayız, devre arası gereken yapılacak" yalanı eklendi bir de. Fenerbahçe'yi yöneten inatçı "ben bilirim" zihniyeti iflas etmiştir, ya bu zihniyet istifa edecek ya da yönetim, başka çıkış yolu yok. Bu sene ligi UEFA kupasına katılacak yerde bitirmek bile imkansız, belki Türkiye kupasında final oynarsak gideriz, seneye de büyük bir revizyonla yara sarma dönemi olmalı, son 3 sezonun kaybettirdiği her şey iyileştirilmeye çalışılmalı.

Maç sonu ne olmuş peki

"Başkan Yıldırım'ın futbolcularına, "Ben bütün mesaimi Fenerbahçe için harcıyorum. Bugün seyirci beni istifaya davet etti. Bunları bana yaşatmaya hakkınız yok. Yaptıklarınızdan dolayı hepinizi tebrik ediyorum" diyerek soyunma odasını terkettiği ifade edildi."

Bu olayı da başka bir filozofun ünlü bir sözüyle açıklayalım "Bak Sayın Peres sen çok bağırıyorsun, bu suçluluk psikolojisidir."
Devamı ...

3 Aralık 2008

İzlemeden Maç Eleştirisi

Bu coğrafyada çıkmış kitap-edebiyat dergilerinin en güzeli en dolusu ‘Matbuat’tı belki de. Matbuat'ta, yazarının müstear bir isimle yazdığını düşündüğüm bir köşe vardı; okumadan kitap eleştirisi.
Şimdi bundan bahsedeceğiz...

Hafta içinde bir arkadaşım cumartesi günü için anne babasıyla beraber şehirler arası bir gezi planından bahsedip ‘Sen de gelir misin?’ diye sorduğunda bir anlık empati neticesi ‘Elbette’ dedim.

Telefonu kapadığımda şaşkındım, çünkü maçın hangi gün olduğunu hesaba katmaksızın ‘olur’ dediğimi fark etmiştim. Futbol ve Fenerbahçe hiçbir vakit hayatımın merkezini işgal etmese de son on yıldır mecburiyetler dışındaki ayarlamalarını maç saatlerini göz önünde tutarak yapan bir bünye için bu yeni bir durumdu. ’Olum!pazaradır maç. Hem başka ne zaman olacak ki?’ kandırmacasını da yemedim elbette.

Bir şeyler oluyordu. Ama ne?..

Sabah erkenden çıkılan yolculuğun ilk durağında alınan ‘isim artı Avrupa’ adlı gazetelere bakmadım bile. Aylardan kasımdı ve ancak Dostoyevski okunarak geçilebilen bu günler tükenişe yüz tutmuştu. Yine de Beşiktaşlı baba spor sayfasını yutarcasına okumaya dalmışken artı Avrupa’lı gazetelerden birinin ön sayfasındaki spora dair manşete gözüm kaydı.

’Büyük başkan’ manşetten ‘yenersek şansımız yüzde 40'a çıkar’ diyordu. Nasıl hesapladığını anlamadım ama onunla bildiğimiz matematiklerin uyuşmadığını daha önceden tecrübe etmiştim. Zico, Aurelio ve E.B(28) konusunda düzenlediği basın toplantısının tesadüfen denk geldiğim bir yerinde elinde kalem bonservis bedeli ödemeden giden oyuncuların zaten kendini ‘amorti’ etmiş olduğunu söylüyordu: ’Mukavelesi bitmiş bir oyuncu gidiyorsa, burada zarar durumu olmaz, ancak oyuncuyu aldığımız değerden daha az bir değere mukavelesi bitmeden satarsam eksi yazabilirsiniz’ diyerek...

Edip Cansever geliyor aklıma ‘bir insan kendini nasıl amorti eder?/iş yeri değil mal değil.’

İnsanlar daha aralık ayı gelmeden Weihnachts havasına girmişler. Bol ışıklı vitrinler, Weihnachts alanları, sıcak şarap, ışıklandırılmış ağaçlar,lunaparklar ve dönmedolaplar...

Şehre ve kanallar vasıtasıyla şehrin içine sokulmuş nehrin sularına kar yağıyordu.

(Mitya üşüyordu, kasımın başlarıydı, sulusepken yağıyor, kar taneleri yere düşer düşmez eriyordu.)

St. Pauli istasyonundan geçtiğimizi fark etmem aklıma FC St.Pauli’ yi getirdi de ‘akşam ki maç ne olur?’ diye sormadım kendime.

(Alyoşa cezaevinin kapısını çaldığında vakit hayli geçti; kasım günleri ne kadarcıktır ki zaten.)

Dönüş yolunda Beşiktaşlı babanın merakını gidermek için telefona sarılan Galatasaraylı oğul bir yerleri aradı. Ben o sırada Karamazov Kardeşler okuyordum. Ama konuşma boyunca okuduğumu sandığım yerleri yeniden okumam gerekti; galiba gollerden birini Guiza atmıştı.

Skorda değişiklik olursa haber vermesini istediği kişi tekrar aramayınca maçın öyle sonuçlandığını anladık. Beşiktaşlı baba Mustafa Denizli’ nin teknik direktörlüğe getirilmesinin yanlışlığından dem vurdu. Bana fikrim sorulunca ‘bu maç Beşiktaş'ın şampiyon olmasının olanak dışı olduğunu gösterdi’ dedim. ’Bu Fenerbahçe'yi yenemeyen bir takım şampiyon olamaz.’

Asıl tuhaf olan gece yarısına doğru eve geldiğimde maçla ilgili bir şey duymak, okumak istemiyor olmaktı.

Ertesi gün öğleye kadar da Selçuk’ un Galatasaraydan sonra Beşiktaşı da boş geçmediğini bilmiyordum. Beşiktaş yöneticileri daha sonra vazgeçecekleri bir karar almamış. Hakem sonuca etki etmemiş ama ikinci sarı karta sebep olan birinci sarı kart var ya, o sarı kart Beşiktaşın fark atmasına engel olmuş... Eminim Mustafa Denizli Lig Tv ekranlarında ahkam kesmenin teknik direktörlükten daha kolay olduğunu da anlamıştır.

Bu satırları yazarken cevaba biraz olsun yaklaştığımı hissediyorum. Bir süredir Fenerbahçe konusunda mutsuzum. (Doğrudur. Dizgi ve düzelti hatası yoktur: mutsuzum)

Her şey bize nisan ayında Avrupa maçı seyrettirmeyi başaran Fenerbahçe'den sonra oldu.

’Tekrar edilemeyen başarılar’ ve ‘tesadüf’ denlemini kurmak için erkendi.

Galatasaraya aptalca yenildik ve bu yetmezmiş gibi bir biçimde Sivasspor'un hakettiğini almasına engel olduk.

Zico mutlaka kalmalı diyenlerden olmasam da veda zamanlarının çirkinliğini büyük olma iddiasındaki hiçbir kulübe yakıştıramam. Fenerbahçe'ye asla... Oysa Zico ile devam edip etmeyeceğimiz ilk devre sonunda belli olmalı, son maçta çiçeklerle uğurlanmalı idi. Son ana kadar ihmal edilmiş bir anlaşma zemini bize hiç ama hiç yakışmamıştı. Bayern Munih yöneticileri sezon bitmeden şampiyonluğunu ilan eden takımlarının hocası Hitzfeld’ le yeni sezonda çalışmayacaklarını çok önceden açıklayıp en son maçta onu çiçeklerle uğurlayabiliryorsa biz de aynısını yapabilmeliydik.

Hemen ardından E.B(28) transferi patladı. Kavganın 'eski Galatasaraylılıktan olduğu düşünülerek halkla ilişkilerde uzman bir edayla olayın bu yanı savunulmaya çalışıldı; profesyonellik, artık böyle olmalı, zaten çocukluktan bu yana Fenerbahçeli.. Yakın bir zamanda aslında annesi ‘Eğer Galatasaray'a gitmezsen hakkımı helal etmem’ dediği için Galatasaray'a gittiğini yoksa Florya'ya adım bile atmayacağını, anne sevgisinin buna neden olduğunu öğreniriz. Elbette babası olamaz. Babasının Fenerbahçeli olduğunu bir süredir biliyoruz. Oysa baştan ayağa yanlış bir transferdi bu. Hem çok para verilmişti hem de Fenerbahçe'nin ihtiyaçlarına cevap verecek süreklilikte ve yetenekte değildi. Hal ve gidiş notu ise ortalamanın çok ama çok altındaydı.

Yine büyük olma iddiasındaki bir takımın bir transfer komitesinin hatta bir transfer politikasının olmadığını görmemiz de aynı günlere rastlar.

Deplasmandaki Partizan maçı ve ligteki Gaziantepspor maçı futbola dair umutlarımızı kırar nitelikteydi. Ama biz hiçbir zaman takımın hep kazanmasını, hatta farklı kazanmasını, hatta bütün golleri röveşata ile atmasını isteyenlerden değildik. Tek isteğimiz iyi futboldu; kısmetse de kazanalım. Aksi takdirde kombinesi olduğu halde maça gitmeyenlerden, son on dakikayı seyretmeden stadı terkedebilenlerden ne farkımız olurdu.

Ama hiç şüphesiz en kötüsü Hacettepespor maçıydı. Kendimi sanata vermeyi ilk defa o zaman düşündüm galiba. Çünkü gerçek manada kötüydük.

Art arda gelen Arsenal, Galatasaray ve Ankaraspor maçları beni yeniden umutlandırsa da Ankaragücü maçında her şey bitti.

Ankaragücü gol atamadığı için bir puanı kurtardığımız o maçtan sonra lige dair bir hevesim kalmadı. Bir hafta sonra Beşiktaş'ı yenmenin bir manası yoktu çünkü. Artık futbol aklım bir maçı başka bir maçla telafi etmeyi anlamıyordu. Üstelik asıl rakibimiz dediklerimizi yenip durmak da yetmiyordu ne şampiyonluğa ne de başka bir şeye.

Artık kararlıydım opera besteleyecektim.

Tam burada adam sırtını seyirciye dönsün ve kızın gözlerine bakarak, bu karanlık gözlerin derinliklerinde parlayan ışığa dair bir şarkı söylesin istiyorum ve bu şarkı ‘Kopkoyu karanlık bir gecede, bu karanlık tarafından yutulmakla tehdit edilen ama direnen, engin denizde ilerlemekte olan küçük bir teknenin ışığını’ anlatsın.

Sözün sonuna yaklaşırken; Beşiktaş'ı yenmiş olmak bir şeyi değiştirmiyor bence.

Belki üst üste beşinci galibiyeti istatistik hanesine kaydetmek.

Bir de Figo ve Barcelona bayrağı vesilesiyle futbol sahalarına taşınan mastercard reklamı.

Bu kadar.

Not gibi: Üstteki fotoğraf mevsimin ilk karı... Berlin Olimpiyat Stadının yanındaki tarihi bilinemez açık yüzme havuzuna kar düşüyor.
Devamı ...

24 Ağustos 2008

Orta Sahasız Yaşamak

Selçuk Yula’nın yazısını okuduktan sonra sadece bir gemiye atlayıp uzak ve bilinmez bir ülkeye gitmek istedim. Bu gemi intergalaktik sefer yapabilen bir uzay gemisi olsa sanırım daha çok mutlu olacağım çünkü bu takımın başarısızlık sebebinin “laubalilik”, “disiplinsizlik” olduğunu düşünen bildiğim tek canlı türü (Homoselçukgürcanus) ne acıdır ki yalnızca bu dünyada yaşıyor. Burada 500 kez filan yazdık, Fenerbahçe’nin sorunu disiplinsizlik, ruhsuzluk, laubalilik gibi “metafizik” bir duygulanım değil, son derece matematik. 2500 metrelik bir alanda orta kalibrede iki kanat oyuncusuyla oynarsanız atak organizasyonu yapamazsınız. Topu alanlara yayıp alanı genişletemez, karşı takım defansını geniş bir alana açarak hata yapmaya zorlayamazsınız. Kanatlardan orta yapamıyorsanız ve burayı kullanamıyorsanız hem sahanın merkezinden hem de yanlardan tek forvetinizi besleyemezsiniz. Alex / Emre gibi iki adamı orta sahanın ortasına koyarsanız atak organizasyonlarınız belki bir derece etkilenir ama o mevkinin defansif gereklerini 65 dakikadan fazla kaldıramayacak bu iki isimle maçtan galip ayrılamazsınız. Yukarıda turuncu renkler Fenerbahçe’nin sorunlu alanlarını temsil ediyor ve baktığımız zaman bu orta sahanın tamamına tekabül ediyor. Orta sahasız dünyada maç kazanamazsınız. 2+2 = 4. Saf matematik. Fibanocci dizisi gibi lan? Ama olsun, sorun disiplin, sorun laubalilik. Yaşar Büyükanıt’ı teknik direktör yapalım çözülsün madem.

Devamı ...

Kezman Gidecek Dertler Bitecek

Bugün de geçen seneki mükemmel takım oyununu oynayan takımımız gelecek için ümit verdi, bu sene hedef emekleyerek şampiyon olmak. Geçen sene mükemmel uyumlu olan, eksiği bulunmayan mükemmel takım Zico ve Kezman yüzünden şampiyon olamamıştı. Bu sene Zico'dan kurtulduk ama Gaziantep maçında gördük ki Kezman'ın da gitmesi gerek, yoksa şampiyonluğu kaçırırız.

Geçen sezon Türkiye'nin en iyi kanat adamlarıyla oynuyorduk, bu sene kanatlara takviye yaptık. Kanat adamlarımızın isabetli orta sayısı Gaziantep maçında 22 oldu. Müthiş bir istatistik. Aynı zamanda tek forvetli sistemde sürekli hareketli oynayıp boş alanlara giderek top isteyen kanatlarımız hücuma da yeterli katkıyı yaptı. Antep maçında geliştirdiğimiz 76 atağın 57 tanesinde kanat oyuncularımızın imzası vardı. Aynı zamanda beklerle de defansif ve ofansif olarak müthiş bir uyum içinde oynadılar. Beklerimizin hücuma katkısı bir bakıma onların eseri. Beklerimiz demişken Dünya'nın en büyük futbolcusu Carlos geçen sene takımı tek başına sürüklemişti, bu sene de bu performansı devam edecek gibi. Hücuma mükemmel destek veriyor, yaptığı en az 10 bindirme var ve en az 5-6 isabetli orta yaptı. Ayrıca defansif anlamda da görevini mükemmel yapıyor. Sol kanatta hiç boşluk vermiyoruz rakibe, rakibin sağ kanadını öldürüyoruz, o bölgeden ne isabetli bir orta yapabiliyorlar, ne de oyun kurabiliyorlar. Ayrıca Carlos mükemmel bir frikikçi. 55-60 metreden çektiği şutlar hiç yoktan pozisyon yaratabiliyor, daha sonra da kameralara gülerek görevini yapmanın verdiği rahatlıkla bizleri selamlıyor.

Defans oyuncularımız çevik, zeki ve ahlaklılar. Rakibin hızlı forvetleri varsa çeviklikleriyle top bile göstermiyorlar. Bir defans oyuncusuna göre yumuşak bilekleri var, oyunun bizim ceza alanımız önünden kurulduğunun farkındalar ve bunu çok iyi yaptılar bugün. Oturmuş bir defansımız olduğu için rakibe pozisyon vermedik, hem kanatlardan orta yaptırmadık hem de uzun toplarla arkaya adam kaçıramadılar. Bunu artık tıkır tıkır işleyen kademeye ve çevik defans oyuncularımıza borçluyuz.

Orta sahada Aurelio el freniydi, ondan kurtulmuşuz ve takım rahatlamış, bugün Gaziantepspor karşısında bunu gördük. Onun yerine oynayan Emre hiç pas hatası yapmadı, orta alanda hareketliydi ve presten çok iyi kurtuldu. Yüksek isabetli pas yüzdesiyle takımı orta sahada rahatlattı. Gerektiğinde sıkışan oyunu kanatlara yayarak açtı, kanat oyuncularımız zaten hareketli olduğu için bolca boş alan bulduk ve pozisyonlar yarattık. Guiza da Türkiye ligi için 14 gömlek fazla olduğunu gösterdi. Çok süratli bir oyuncu, açık alanda topu alınca durdurulması imkansız. Gelen toplara yaptığı ilk vuruşlar kusursuz. Bugün tek sorun Kezman'dı. Çok top eziyor, adam geçemiyor, güçsüz, penaltı kaçırdı, ciddiyetsiz, egoist, kendine güvenmiyor. Geçen mükemmel bir takımımız vardı ve yürüye yürüye şampiyon olacakken onun yüzünden kaçırmıştık. Bugün gördük ki tek sorun olarak Kezman duruyor. Ceza alanına yapılan 22 isabetli ortadan ve kaleyi bulan 34 şuttan gol çıkmamasının başka bir açıklaması olamaz. Takımı motive edemeyen Zico'dan, el freni Aurelio'dan kurtulduk ama bir Kezman kaldı. O da giderse CL şampiyonluğu işten bile değil. Sezonun ilk maçı bize rahat bir sezon geçireceğimizi ve bırak yürümeyi oyuncularımız langırt taktiğiyle 5 metre içinde sabit oynasa şampiyon olacağımızı gösterdi.
Devamı ...